Το 2026 βρίσκει τον κόσμο σε μια λεπτή ισορροπία. Η περσινή χρονιά άφησε πίσω της βαριά κληρονομιά: γεωπολιτικές εντάσεις που δοκίμασαν τη διεθνή συνεργασία, εμπορικούς πολέμους που ανέτρεψαν σταθερές δεκαετιών, οικονομικές ανισότητες που βάθυναν, πυκνά σύννεφα της Ακροδεξιάς, απειλητικότερη την κλιματική κρίση, και την τεχνολογία να μεταμορφώνει με ιλιγγιώδη ρυθμό τις κοινωνίες, θέτοντας νέα ερωτήματα για την εργασία, τη δημοκρατία και την ηθική.

Ταυτόχρονα, όμως, το 2025 άφησε και σπόρους ελπίδας – κοινωνική αφύπνιση, μια πιο ώριμη κατανόηση του τι διακυβεύεται, νέες μορφές συνεργασίας, και τις αγορές να συμπεριφέρονται με γνώμονα την αισιοδοξία. Υπενθύμισε, ωστόσο, ότι οι κρίσεις δεν αποσοβούνται. Οι πολεμικές εντάσεις, η ενεργειακή αστάθεια, οι μεταναστευτικές ροές, οι τριγμοί στα θεμέλια διεθνών οργανισμών, η μερική απαξίωση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, όπως και η επιμονή στον πολιτικό ατομικισμό ηγετών με παγκόσμια δύναμη, προκάλεσαν έναν φαύλο κύκλο αβεβαιότητας. Ο κόσμος επανεξοπλίζεται, με τους πολίτες να επαναφέρουν στις μνήμες τους ιστορικά γεγονότα που θα ήθελαν να ξεχάσουν.

Κρίνοντας από τις δοκιμασίες που υπέστη η ανθρωπότητα τον περασμένο αιώνα, καθίσταται ξεκάθαρο ότι καμία χώρα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μόνη τις διεθνείς προκλήσεις.

Σήμερα, η παγκόσμια κοινότητα καλείται να αποτρέψει την παγίωση των συγκρούσεων, να ανακόψει την κοινωνική πόλωση και να εγγυηθεί ότι η τεχνολογική πρόοδος θα οδηγήσει σε συλλογικό όφελος. Οι δημοκρατικοί θεσμοί οφείλουν να ανακτήσουν την εμπιστοσύνη των πολιτών μέσα από την ενίσχυση της διεθνούς συνεργασίας, τη διασφάλιση της ανθρωποκεντρικής προόδου και τη χάραξη μακροπρόθεσμων πολιτικών.

Σε έναν κόσμο αλληλεξαρτώμενο, η πρόοδος του ενός δεν μπορεί και δεν πρέπει να στηρίζεται στην ανασφάλεια του άλλου.