Το πολιτικό σκηνικό στο ξεκίνημα του 2026 θυμίζει τοπίο στην ομίχλη: η κυβέρνηση υποχωρεί, η αντιπολίτευση αδυνατεί να αναδείξει την εναλλακτική κυβερνητική λύση και οι προσδοκίες των πολιτών στρέφονται στην δημιουργία τριών νέων κομμάτων από τον Αλέξη Τσίπρα, τον Αντώνη Σαμαρά και την Μαρία Καρυστιανού.

Οι δύο πρώην πρωθυπουργοί φιλοδοξούν να ανασυγκροτήσουν την Κεντροδεξιά και την Κεντροαριστερά αντίστοιχα και να επανατοποθετήσουν χώρα.

Ωστόσο είναι η Μαρία Καρυστιανού που αναπτύσσει δυναμική. Το υπό ίδρυση κόμμα είναι η απρόβλεπτη μεταβλητή που αλλάζει άρδην τα δεδομένα. Η «μητέρα των Τεμπών»έχει ρεύμα στην κοινωνία. Παρά τα λάθη που έχει κάνει στο ξεκίνημα της πολιτικής της διαδρομής και την κριτική για την έλλειψη εμπειρίας διατηρεί υψηλά ποσοστά αποδοχής. Ότι και να ακούγεται εναντίον της το κοινό της παραμένει και ενισχύεται. Σε όλες τις αιτιάσεις, στον διάλογο που αναπτύσσεται στις παρέες ή στο διαδίκτυο, η απάντηση είναι «εσείς με τη μαφία, εμείς με την Μαρία».

Στην παρατήρηση ότι «δεν είναι πολιτικός η Μαρία Καρυστιανού», η απάντηση είναι «είδαμε τι κάνανε και οι πολιτικοί για την χώρα» και συμπληρωματικά «γιατί ένας απλός άνθρωπος δεν μπορεί να διεκδικήσει την πολιτική εκπροσώπηση ή την εξουσία;».

Στο ερώτημα «πώς θα εκπροσωπεί την χώρα σε διεθνείς διασκέψεις ένας άνθρωπος δίχως στοιχειώδη πολιτική εμπειρία;», η απάντηση είναι «καλύτερα από τον Μητσοτάκη και τον Τσίπρα που μας πούλησαν». Επιθέσεις όπως η προβοκατόρικη έφοδος του ΣΔΟΕ στα γραφεία του Συλλόγου Θυμάτων των Τεμπών την ενισχύουν.

Δικαιοσύνη 

Το πρόταγμα για «ένα νέο κόμμα με σημαία τη δήμευση των περιουσιών διεφθαρμένων πολιτικών» και συνολικά την ανατροπή της «διεφθαρμένης πολιτικής τάξης» ακούγεται σαν γλυκιά μουσική στα αυτιά μίας σημαντικής μερίδας ψηφοφόρων.

Η δίκη των Τεμπών που θα ξεκινήσει μέσα στην Άνοιξη θα φυσήξει ούριο άνεμο στα πανιά του κινήματος για «Οξυγόνο». Ελάχιστοι πιστεύουν ότι με την δίκη θα αποδοθεί δικαιοσύνη. Η κοινωνία είναι πεπεισμένη ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη χειραγωγεί τον θεσμό, ότι στην συγκεκριμένη περίπτωση όλες οι διαδικασίες τόσο στο προανακριτικό πεδίο όσο και στη Βουλή είχαν απλώς στόχο την συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών. Οι εντυπώσεις κρίθηκαν όταν δύο εκατομμύρια κόσμος βγήκαν στο δρόμο με αίτημα για «Οξυγόνο» και η κυβέρνηση τους απάντησε με παραπομπή του Τριαντοπούλου για πλημμέλημα!

Αφού η Δικαιοσύνη και το κομματικό σύστημα τους πρόδωσε θα αναζητήσουν δικαίωση μέσω της πολιτικής. Αργά ή γρήγορα θα διατυπωθεί το αίτημα να λογοδοτήσει ο κατ΄εξοχήν υπεύθυνος που – δικαίως ή αδίκως – θεωρείται ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Το λέει άλλωστε στις συζητήσεις της η Μαρία Καρυστιανού. Ποιος θα διαφωνήσει και ποιος θα τον υπερασπιστεί, εκτός από τον καλοπληρωμένο μηχανισμό του;

Στο αίτημα για δικαιοσύνη για τους 57 νεκρούς συμπυκνώνεται η συσσωρευμένη κοινωνική δυσαρέσκεια χρόνων και οι διαψευσμένες προσδοκίες. Οι υψηλές τιμές των προϊόντων στο σούπερ μάρκετ, τα τιμολόγια του ηλεκτρικού, τα εξοντωτικά ενοίκια, οι νέοι που εξακολουθούν να αναζητούν διέξοδο στο εξωτερικό, η αδυναμία για διακοπές και ελεύθερο χρόνο. Η συνολική αίσθηση που τείνει να επικρατήσει είναι πως όσο και να κοπιάσει κανείς τελικά μόνο τα λαμόγια και οι εκλεκτοί κερδίζουν, οι πάσης λογής «φραπέδες» και «χασάπηδες».

Φοβίζει το κομματικό σύστημα

Το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού φοβίζει το κομματικό σύστημα αλλά και τα υπό ίδρυση κόμματα καθώς αντλεί από όλες τις δεξαμενές. Ερωτηματικό είναι εάν και κατά πόσο θα επηρεάσει ένα κόμμα υπό τον  Αλέξη Τσίπρα και τον Αντώνη Σαμαρά.

Εάν τα ποσοστά που δίνουν τώρα οι μετρήσεις επιβεβαιωθούν και μετά την ίδρυση του κόμματος, τότε θα έχουμε σαφώς ένα νέο πολιτικό τοπίο. Όχι μόνο γιατί θα αναδιαμορφωθούν τα ποσοστά όλων των κομμάτων αλλά γιατί η συνολική πολιτική συζήτηση θα μετατοπιστεί στην διαφθορά της κυβέρνησης και στο αίτημα για κάθαρση.

Το ερώτημα που τείνει να διαμορφωθεί είναι εάν η Μαρία Καρυστιανού μπορεί να ανταποκριθεί στις ετερόκλητες προσδοκίες που ήδη δημιουργούνται. Η ελληνική κοινωνία μετά την μνημονιακή περιπέτεια είναι μια ηττημένη κοινωνία, απογοητευμένη και βαθιά αντιφατική. Από τη μία αποδέχεται τις αντιδημοκρατικές και καθεστωτικές μεθόδους Μητσοτάκη γιατί φοβάται την πολιτική αστάθεια και από την άλλη προσδοκά σε μία ριζική ανατροπή μέσω της Μαρίας Καρυστιανού. Από τη μία αδιαφορεί για τις υποκλοπές και από την άλλη ζητά κάθαρση. Αδιαφορεί για τις ιδιωτικοποιήσεις αλλά ζητά κοινωνικό κράτος.

Η ήττα του αντιμνημονιακού κινήματος το 2010-2015 και η διάψευση των προσδοκιών που είχε καλλιεργήσει η πρώτη φορά Αριστερά, οδήγησε στην γενικευμένη κοινωνική υποχώρηση της μητσοτακικής περιόδου. Μία δεύτερη απογοήτευση θα διαλύσει ότι έχει απομείνει.

 https://www.naftemporiki.gr