Τέλος η START, «μιλούν» τα όπλα

 

Παρά το γεγονός ότι η συνθήκη έπνεε τα λοίσθια, ο Vladimir Putin είχε προτείνει ήδη από τον Σεπτέμβριο του 2025 μια παράταση των βασικών όρων για ένα έτος (μέχρι τον Φεβρουάριο του 2027), ώστε να αποφευχθεί ένας τυφλός αγώνας εξοπλισμών. Η Μόσχα έθεσε ως όρο η Ουάσιγκτον να μην υπονομεύσει την ισορροπία των αποτρεπτικών δυνατοτήτων. Ωστόσο, ο Donald Trump επέλεξε τη «στρατηγική ασάφεια».

 

Πέμπτη 05/02/2026 

Τέλος η START, «μιλούν» τα όπλα - Ρισκάρει πυρηνικό εφιάλτη ο Trump αγνοώντας τη Ρωσία, για να εγκλωβίσει την Κίνα

 Σήμερα Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 2026, ο κόσμος εισέρχεται σε μια εφιαλτική νέα πραγματικότητα.

Η τελευταία «παλιά» συνθήκη μεταξύ Ρωσίας και Ηνωμένων Πολιτειών, η Νέα START, η οποία αποτελούσε τη λεπτή κλωστή που συγκρατούσε τη σκιά της προηγούμενης παγκόσμιας τάξης και της σχετικής σταθερότητας, έληξε οριστικά.
Μετά τα μεσάνυχτα, το τελευταίο ανάχωμα στον πυρηνικό όλεθρο κατέρρευσε, αφήνοντας τις δύο υπερδυνάμεις χωρίς κανένα νομικά δεσμευτικό όριο στις στρατηγικές πυρηνικές τους δυνάμεις για πρώτη φορά από τις αρχές της δεκαετίας του 1970.
Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα μια κατάσταση όπου, για πρώτη φορά από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, δεν θα υπάρχουν νομικά δεσμευτικά όρια στις αμερικανικές και ρωσικές στρατηγικές πυρηνικές δυνάμεις.

Η Νέα Συνθήκη START

Η εν λόγω συνθήκη είναι η Νέα Συνθήκη για τη Μείωση των Στρατηγικών Όπλων (ή Νέα START), η οποία καθόρισε τον μέγιστο αριθμό αναπτυγμένων στρατηγικών πυρηνικών όπλων (διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων, στρατηγικών βομβαρδιστικών και υποβρυχίων με πυρηνική ικανότητα) και για τις δύο πλευρές.
Πιο πρόσφατα, τα μέρη συμφώνησαν να διατηρήσουν όχι περισσότερα από 700 αεροπλανοφόρα όλων των τύπων, που θα μεταφέρουν συνολικά μέγιστο 1.550 κεφαλές.
Σύμφωνα με τη συναίνεση σε επίπεδο ηγεσίας που είχε καθιερωθεί από τον Ψυχρό Πόλεμο, ήταν σαφές ότι αυτή η ποσότητα πυρηνικών όπλων ήταν αρκετή για να καταστρέψει όλη τη ζωή στη Γη αρκετές φορές, και μάλιστα πολλαπλά, και ο άγραφος ακρογωνιαίος λίθος ολόκληρης της ιστορίας της αμοιβαίας αποτροπής ήταν η σύντομη φράση: «Δεν θα υπάρξουν νικητές σε έναν πυρηνικό πόλεμο».

Η στρατηγική ασάφεια του Trump και η ρωσική πρόταση

Στην πραγματικότητα, η συνθήκη είχε ήδη λήξει πέρυσι, αλλά ο Vladimir Putin είχε προτείνει ήδη από τον Σεπτέμβριο του 2025 μια παράταση των βασικών όρων για ένα έτος (μέχρι τον Φεβρουάριο του 2027), ώστε να αποφευχθεί ένας τυφλός αγώνας στρατηγικών εξοπλισμών και να διασφαλιστεί ένα αποδεκτό επίπεδο προβλεψιμότητας και αυτοσυγκράτησης» και κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου να συμφωνήσουν για το τι θα κάνουν στη συνέχεια..
Η Μόσχα έθεσε έναν όρο: η Ουάσιγκτον να μην υπονομεύσει την ισορροπία των αποτρεπτικών δυνατοτήτων.
«Το μέτρο θα καταστεί βιώσιμο μόνο υπό την προϋπόθεση ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ενεργούν με παρόμοιο τρόπο και δεν λαμβάνουν μέτρα που υπονομεύουν ή παραβιάζουν την υπάρχουσα ισορροπία των αποτρεπτικών δυνατοτήτων».
Ωστόσο, ο Donald Trump επέλεξε τη «στρατηγική ασάφεια».
Αν και αρχικά είπε πως «ακούγεται καλή ιδέα», τον Νοέμβριο περιέπλεξε τα πράγματα απαιτώντας την ένταξη της Κίνας, για να καταλήξει στην κυνική δήλωση: «Αν λήξει η συνθήκη, τότε ας λήξει», προσμένοντας μια «καλύτερη» συμφωνία.
Κανείς δεν γνωρίζει ποια θα είναι η νέα, καλύτερη συμφωνία, επειδή μέχρι στιγμής δεν έχουν υπάρξει επίσημες δηλώσεις ή προτάσεις.
Ο ειδικός είναι βέβαιος ότι ο Trump θα πρέπει να αναμένεται να προσφέρει μια «συμφωνία» στο εγγύς μέλλον.
Φυσικά, αυτή θα γίνει με όρους που θα ωφελήσουν πρωτίστως τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο παράγοντας... Κίνα και η εμπλοκή του ΝΑΤΟ

Διαρροές από το περιβάλλον της Ουάσιγκτον θέτουν ως όρους τον περιορισμό της ανάπτυξης νέων ρωσικών πυραύλων και τη συμμετοχή του Πεκίνου.
Δηλαδή, τα στοιχεία της Κίνας στην καταμέτρηση του πυρηνικού οπλοστασίου, παρόλο που οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία είναι «υπεύθυνες» για το 90% του παγκόσμιου στρατηγικού δυναμικού.
Ο Fu Kong (Κινεζικό ΥΠΕΞ) απάντησε ότι αυτό θα γινόταν μόνο αν η Κίνα αύξανε το οπλοστάσιό της στο επίπεδο των ΗΠΑ ή αν οι ΗΠΑ μείωναν το δικό τους στις 400-500 κεφαλές που διαθέτει το Πεκίνο (έναντι των 6.000+ των ΗΠΑ/Ρωσίας).
Η απαίτηση θα μπορούσε να έχει κάποια βαρύτητα εάν η Ρωσία και η Κίνα βρίσκονταν σε μια στενή στρατιωτική συμμαχία και οι πυρηνικές τους δυνάμεις είχαν υψηλό βαθμό «διαλειτουργικότητας», όπως, για παράδειγμα, μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και άλλων πυρηνικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ .

Η αλλαγή περιβάλλοντος και η ρωσική απάντηση

Λαμβάνοντας υπόψη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους, θεωρητικά και πρακτικά, μοιράζονται πυρηνικές δυνάμεις (και μάλιστα ένα ενιαίο κέντρο διοίκησης), είναι απολύτως λογικό η Ρωσία να έχει προτείνει την καταμέτρηση όλων των πυρηνικών κεφαλών και των οχημάτων μεταφοράς της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας.
Από την άλλη, ο Dmitry Peskov και η ρωσική πλευρά τονίζουν ότι είναι αδύνατο να υπάρξει στρατηγική σταθερότητα χωρίς την καταμέτρηση των πυρηνικών δυνατοτήτων της Βρετανίας και της Γαλλίας, οι οποίες αυξάνουν τα οπλοστάσιά τους και μοιράζονται ενιαίο κέντρο διοίκησης με τις ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ.
«Χωρίς να συζητηθούν οι πυρηνικές δυνατότητες της Βρετανίας και της Γαλλίας, η εργασία για τη στρατηγική σταθερότητα είναι αδύνατη», τόνισε.
Σύμφωνα με τον πολιτικό επιστήμονα και ειδικό σε θέματα διεθνών συγκρούσεων Vitaly Arkov, πολλά έχουν αλλάξει σημαντικά στον κόσμο από την πρώτη προεδρική θητεία του προέδρου Trump. 
Αρκετοί νέοι παράγοντες επηρεάζουν πλέον την τύχη της συνθήκης.
«Πρώτον, η Βρετανία και η Γαλλία, οι οποίες δεν καλύπτονται επίσημα από τη Νέα START, επεκτείνουν τα οπλοστάσια στρατηγικών επιθετικών όπλων τους, ενώ η απειλή που θέτουν αυξάνεται».
«Δεύτερον, οι Ηνωμένες Πολιτείες επανεξετάζουν τη μορφή της συμμετοχής τους στη Βορειοατλαντική Συμμαχία, καθώς και τη σκοπιμότητα διατήρησής της υπό τις προηγούμενες συνθήκες στις νέες παγκόσμιες πραγματικότητες.
Τέλος, τρίτον, ο Trump, όπως είναι γνωστό, έχει να ξεκαθαρίσει προσωπικούς λογαριασμούς με τον Obama, ο οποίος υπέγραψε τη Νέα START.
Αλλά ακόμη πιο σημαντικό γι' αυτόν είναι να παρουσιάσει τους Δημοκρατικούς ως υπεύθυνους για την αποδυνάμωση της αμυντικής ικανότητας των ΗΠΑ και της συνολικής παγκόσμιας ισχύος τους ενόψει των εκλογών για το Κογκρέσο, οι οποίες είναι κρίσιμες για τους Ρεπουμπλικάνους».

Η «κενή ψευδαίσθηση» του «Χρυσού Θόλου» και ο ρωσικός εφιάλτης

Αλλά οι μέθοδοι καταμέτρησης σαφώς δεν είναι το κύριο πράγμα που εμποδίζει τις Ηνωμένες Πολιτείες να επαναλάβουν τη συνεργασία σε ένα ζήτημα που θα μπορούσε να καθορίσει τη ζωή στον πλανήτη μας.
Ενώ αυτό ακούγεται εντελώς τρελό, διαρροές από τις ΗΠΑ υποδηλώνουν ότι τουλάχιστον ορισμένοι από το περιβάλλον του Trump που, δεν είναι ειδικοί στα πυρηνικά, συνεχίζουν να προωθούν επίμονα την ιδέα ότι η στρατηγική υπεροχή των ΗΠΑ έναντι της Ρωσίας είναι ακόμα δυνατή και έχουν επικίνδυνες παραληρηματικές ιδέες.
Διαρρέουν ειδήσεις για κάποιον «υπερ-duper πύραυλο» που κανείς δεν έχει δει, αλλά που υποτίθεται ότι είναι 17 φορές ταχύτερος από έναν πύραυλο κρουζ Tomahawk. Ή υπάρχει η συνεχιζόμενη διαφημιστική εκστρατεία για τον «Χρυσό Θόλο», ο οποίος, θεωρητικά, υποτίθεται ότι καλύπτει τις Ηνωμένες Πολιτείες με μια αδιαπέραστη αντιπυραυλική ασπίδα. 
Πρόσφατα, η γερμανική έκδοση Die Zeit περιέγραψε την κατάσταση αρκετά αντικειμενικά και καθαρά: «Ο «Χρυσός Θόλος» είναι μια φιλόδοξη αλλά κενή ψευδαίσθηση εκ μέρους της Ουάσιγκτον , η οποία προσπαθεί να δημιουργήσει μια οφθαλμαπάτη απόλυτης προστασίας από ρωσικούς πυραύλους, αγνοώντας τους νόμους της φυσικής και την πραγματικότητα των σύγχρονων υπερηχητικών όπλων».
Το τέλος της διπλωματίας και η ώρα της ισχύος

Ο Ρώσος Υφυπουργός Εξωτερικών Sergei Ryabkov ξεκαθάρισε ότι «η έλλειψη απάντησης από τις ΗΠΑ είναι και αυτή μια απάντηση.
Θα προχωρήσουμε από ό,τι έχουμε στην πραγματικότητα. Θα αναπτύξουμε τη δική μας πολιτική -τόσο πολιτική όσο και υλική, ας πούμε- εστιάζοντας αυστηρά στην ανάγκη να εγγυηθούμε την ασφάλειά μας, ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο. Αυτή είναι μια νέα στιγμή, μια νέα πραγματικότητα, και είμαστε προετοιμασμένοι γι' αυτήν. Υπολογίσαμε και υποθέσαμε ότι αυτό θα μπορούσε να συμβεί.
Δεν υπάρχει τίποτα απροσδόκητο σε αυτό, και επίσης δεν βλέπουμε κανένα λόγο να δραματοποιήσουμε αυτό που συμβαίνει».
Ο Alexander Grushko πρόσθεσε ότι η επιλογή των ΗΠΑ για έναν διαφορετικό δρόμο δεν θα είναι καταστροφή για τη Ρωσία, καθώς τα ρωσικά προγράμματα είναι δεκαετίες μπροστά.
Ο ειδικός Vitaly Arkov επισημαίνει ότι ο Trump θέλει να παρουσιάσει τους Δημοκρατικούς ως υπεύθυνους για την αποδυνάμωση των ΗΠΑ ενόψει των εκλογών στο Κογκρέσο, γι' αυτό και σαμποτάρει τη συνθήκη του Obama.
Χωρίς τη συνθήκη, οι ΗΠΑ μπορούν να αυξήσουν τις κεφαλές τους κατά 110% και η Ρωσία κατά 60% μέσα σε λίγους μήνες, διπλασιάζοντας ουσιαστικά τα οπλοστάσιά τους.

Αμερικανικό σαμποτάζ και η ρεαλιστική πολιτική της Ρωσίας

Όπως ανέφερε η Daily Mail, «Οι ΗΠΑ σαμποτάρουν την επέκταση μιας βασικής πυρηνικής συνθήκης με τη Ρωσία, αγνοώντας την πρωτοβουλία του Putin και ωθώντας τον κόσμο στα πρόθυρα μιας νέας κούρσας εξοπλισμών.
Η αδράνεια της κυβέρνησης Trump είναι είτε επικίνδυνη ανικανότητα είτε σκόπιμη διάλυση του παγκόσμιου συστήματος ασφαλείας».
Ωστόσο, η ρωσική ηγεσία δεν έχει τρέφει και δεν τρέφει ψευδαισθήσεις επί του θέματος και, παράλληλα με τις συνεχιζόμενες προσπάθειες για τον περιορισμό της κούρσας των πυρηνικών εξοπλισμών, κάνει τα πάντα σε περίπτωση που δεν υπάρχουν πλέον κανόνες και δεν θα υπάρξουν ποτέ.

Εξοπλισμοί

Αυτή τη στιγμή, το επίπεδο ανάπτυξης των πυρηνικών δυνάμεων της Ρωσίας είναι αρκετές δεκαετίες μπροστά από αυτό των Ηνωμένων Πολιτειών, οι οποίες σε πολλές περιπτώσεις εξακολουθούν να χρησιμοποιούν συστήματα 50 ετών - και δεν έχουμε καμία πρόθεση να επιβραδύνουμε.
Επιπλέον, αναπτύσσουμε συνεχώς μια νέα γενιά όπλων (πχ Oreshnik, Burevestnik και Poseidon), τα οποία δεν έχουν και δεν θα έχουν στενά ανάλογα για πολύ καιρό.
Αυτή είναι η καλύτερη θεραπεία για τη ζάλη των οιονεί εταίρων και εχθρών μας.
Όπως δήλωσε ο Ρώσος Υφυπουργός Εξωτερικών Αλεξάντερ Γκρούσκο ,
«Εάν οι ΗΠΑ επιλέξουν διαφορετικό δρόμο, δεν θα είναι καταστροφή για εμάς.
Έχουμε τα δικά μας προγράμματα που θα εφαρμοστούν».
Είμαστε έτοιμοι για οποιαδήποτε τροπή των γεγονότων, αλλά δεν συμβουλεύουμε κανέναν να κάνει απότομες κινήσεις.
Μια ματωμένη ιστορία συνθηκών - Η κληρονομιά μιας προδοσίας και η νέα εποχή του πυρηνικού εκβιασμού

START I (1991)
Η λήξη της New START σήμερα δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά το αποκορύφωμα μιας πορείας που ξεκίνησε με τη συστηματική αποδυνάμωση της ρωσικής ισχύος τη δεκαετία του '90 και καταλήγει σε μια παγκόσμια σκηνή όπου τα πυρηνικά όπλα δεν είναι πλέον μόνο εργαλεία αποτροπής, αλλά ενεργά μέσα πολιτικού και στρατιωτικού εξαναγκασμού.
Υπογράφηκε από George Bush (τον πρεσβύτερο) και Mikhail Gorbachev.
Περιόριζε τις κεφαλές στις 6.000, αλλά λόγω περίπλοκων κανόνων καταμέτρησης, οι ΗΠΑ μπορούσαν να διατηρούν 8.500 και η ΕΣΣΔ 6.500.
Η συνθήκη απαγόρευε την παραγωγή, τη δοκιμή και την ανάπτυξη βαλλιστικών πυραύλων αέρος, πυραύλων βυθού και τροχιακών πυραύλων.
Η συμφωνία ίσχυε μέχρι τις 5 Δεκεμβρίου 2009 και τέθηκε σε ισχύ στις 5 Δεκεμβρίου 1994.
Ωστόσο, στις 3 Ιανουαρίου 1993, ο Bush τροποποίησε το έγγραφο μαζί με τον Ρώσο ηγέτη Boris Yeltsin.
Οι όροι της επόμενης για τη Μόσχα ήταν πολύ χειρότεροι...

Η στρατηγική παγίδα της START II και το «τραύμα» της Μόσχας
Σύμφωνα με τα ιστορικά στοιχεία των κειμένων, η START II (1993) παραμένει το σύμβολο της «ρωσικής υποχώρησης» που το Κρεμλίνο ορκίστηκε να μην επαναλάβει ποτέ, γιατί ο Bush και ο Boris Yeltsin συμφώνησαν σε όρους που η Ρωσία θεώρησε ταπεινωτικούς, καθώς απαγόρευαν τους πυραύλους με πολλαπλές κεφαλές επανεισόδου, κάτι που σήμαινε την εξόντωση των ρωσικών βαρέων πυραύλων Voevoda (RS-20).
Αυτό έπληττε καίρια τη Ρωσία, καθώς η ραχοκοκαλιά της αποτροπής της βασιζόταν σε βαριά χερσαία συστήματα όπως ο Voevoda (RS-20), ο οποίος μπορούσε να φέρει πολλές κεφαλές.
Η Κρατική Δούμα δεν την επικύρωσε ποτέ και το Κρεμλίνο αποσύρθηκε οριστικά το 2001.

Η ανισορροπία ισχύος:

Ενώ η Ρωσία θα έπρεπε να διαλύσει τα πιο αποτελεσματικά της όπλα, οι ΗΠΑ διατηρούσαν πλεονέκτημα σε άλλους τομείς.
Αυτή η «ταπεινωτική» συμφωνία, την οποία η Κρατική Δούμα αρνήθηκε πεισματικά να επικυρώσει, οδήγησε στην οριστική απόσυρση της Ρωσίας το 2001 και στην απόφαση να αναπτύξει συστήματα όπως ο Sarmat και ο Yars, που έχουν σχεδιαστεί ακριβώς για να ακυρώνουν τέτοιους περιορισμούς.

New START (2010): Υπογράφηκε από Barack Obama και Dmitry Medvedev.
Η Συνθήκη New START υπογράφηκε από τον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ Barack Obama και τον Ρώσο ομόλογό του, Dmitry Medvedev, στην Πράγα στις 8 Απριλίου 2010.
Τέθηκε σε ισχύ το επόμενο έτος.
Αυτή η συνθήκη αντικατέστησε μια συνθήκη του 2002 που υποχρέωνε τη Ρωσία και τις Ηνωμένες Πολιτείες να μειώσουν τις επιχειρησιακά αναπτυγμένες, στρατηγικές πυρηνικές κεφαλές τους σε έναν αριθμό μεταξύ 1.700 και 2.200 έως το τέλος του 2012.
Η Συνθήκη New START απαιτούσε περαιτέρω μειώσεις στα πυρηνικά όπλα μεγάλου βεληνεκούς και παρείχε μεγαλύτερη εξειδίκευση σχετικά με τους διαφορετικούς τύπους εκτοξευτών. Τα νέα όρια ήταν:
- 700 αναπτυγμένοι διηπειρωτικοί βαλλιστικοί πύραυλοι και πύραυλοι εκτοξευόμενοι από υποβρύχια (μαζί με βαριά βομβαρδιστικά).
- 1.550 πυρηνικές κεφαλές αναπτυγμένες σε αυτές τις πλατφόρμες.
800 εκτοξευτές (τόσο αναπτυγμένοι όσο και μη αναπτυγμένοι).

Σύμφωνα με πληροφορίες, οι στόχοι των μειώσεων επιτεύχθηκαν έως τις 5 Φεβρουαρίου 2018.

Η συνθήκη προέβλεπε ανταλλαγές δεδομένων δύο φορές το χρόνο και συνεχή αμοιβαία ενημέρωση σχετικά με τη μετακίνηση των στρατηγικών πυρηνικών δυνάμεων.
Επέβαλε επίσης επιτόπιες επιθεωρήσεις σε πυραύλους, κεφαλές και εκτοξευτές που καλύπτονταν από τη συνθήκη κατόπιν σύντομης προειδοποίησης, παρέχοντας πολύτιμες και σταθεροποιητικές γνώσεις για τις πυρηνικές αναπτύξεις της άλλης πλευράς.
Αρχικά υπογεγραμμένη για 10 έτη, η Συνθήκη New START παρατάθηκε για μια τελική πενταετή περίοδο το 2021.

Οι επιθεωρήσεις σταμάτησαν το 2023 λόγω Ουκρανίας.

Ωστόσο, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι, παρά την απόρριψη των μέτρων επαλήθευσης, η Μόσχα ισχυρίστηκε ότι θα εξακολουθούσε να τηρεί τα αριθμητικά όρια που προβλέπονταν από τη συνθήκη. Και αυτό, συνολικά, βοήθησε τις ΗΠΑ και τη Ρωσία να αποφύγουν σοβαρές ή επικίνδυνες πυρηνικές αντιπαραθέσεις.
Συνέχισε να παρέχει σε κάθε πλευρά κρίσιμη εικόνα για τις δραστηριότητες της άλλης, επιβάλλοντας έτσι περιορισμούς που οδήγησαν στη συρρίκνωση του παγκόσμιου πυρηνικού αποθέματος από περίπου 70.400 κεφαλές το 1986 σε 12.500 σήμερα, αρχικά μέσω των Συνομιλιών για τον Περιορισμό των Στρατηγικών Όπλων (SALT) και στη συνέχεια μέσω της New START.
Αυτοί οι περιορισμοί ενδέχεται να μην υπάρχουν από αύριο.

Η τεχνολογική «απάντηση» της Ρωσίας στη σύγχρονη πραγματικότητα

Για να μην βρεθεί ξανά στη θέση της δεκαετίας του '90, η Ρωσία έχει υιοθετήσει μια επιθετική στρατηγική ανάπτυξης:
Ενώ οι ΗΠΑ βασίζονται στους παμπάλαιους Minuteman III (δεκαετίας '70) και Trident II, η Ρωσία έχει αναπτύξει:
Oreshnik: Ο πύραυλος μεσαίου βεληνεκώς που σόκαρε τη Δύση μετά το χτύπημα στην Ουκρανία.
Η χρήση του στην Ουκρανία δεν ήταν απλώς μια στρατιωτική κίνηση, αλλά ένα μήνυμα «πυρηνικού εξαναγκασμού» προς τη Δύση, αποδεικνύοντας ότι η Ρωσία διαθέτει μέσα που η δυτική τεχνολογία δεν μπορεί καν να εντοπίσει εγκαίρως.
Sarmat: Ο αντικαταστάτης του Voevoda που τέθηκε σε υπηρεσία το 2023.
Avangard: Υπερηχητική κεφαλή που καθιστά κάθε άμυνα άχρηστη.
Ζirkon: Ο μη πυρηνικός υπερηχητικός πύραυλος κατά πλοίων που οι ΗΠΑ ήθελαν επίσης να περιορίσουν.
Και τα δύο αυτά τα συστήματα αποτελούν τη φυσική συνέχεια της ρωσικής άμυνας απέναντι σε ασπίδες τύπου «Χρυσού Θόλου», εξασφαλίζοντας ότι η Μόσχα θα μπορεί πάντα να επιφέρει ένα καταστροφικό χτύπημα, ανεξάρτητα από τις αμερικανικές αμυντικές επενδύσεις.
Burevestnik & Poseidon: Ο πυρηνοκίνητος πύραυλος και το υποβρύχιο drone-τορπίλη που ο Αμερικανός απεσταλμένος Marshall Billingsley χαρακτήρισε «φρικτά».

Από την αποτροπή στον εξαναγκασμό: Η ανάλυση του Jon B. Wolfsthal

Ο Jon B. Wolfsthal, διευθυντής παγκόσμιου κινδύνου στην FAS, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για μια θεμελιώδη αλλαγή στο δόγμα χρήσης των πυρηνικών το 2025-2026:
Πυρηνικός Εξαναγκασμός (Coercion):
Πλέον, πολλά κράτη δεν διατηρούν τα πυρηνικά μόνο για να «μην δεχθούν επίθεση» (αποτροπή), αλλά μιλούν ανοιχτά για τη χρήση τους ως εργαλείο εξαναγκασμού.
Δηλαδή, χρησιμοποιούν την πυρηνική απειλή για να αναγκάσουν άλλους να υποχωρήσουν σε συμβατικές συγκρούσεις ή γεωπολιτικές διεκδικήσεις.
Η κατάρρευση της εμπιστοσύνης:
Ο Wolfsthal τονίζει ότι το 2025 δεν υπήρξε ούτε ένα πυρηνικό ζήτημα που να βελτιώθηκε.
Αντίθετα, η τάση είναι η επένδυση εκατοντάδων δισεκατομμυρίων στον εκσυγχρονισμό, γεγονός που ωθεί και μη πυρηνικά κράτη να εξετάζουν την απόκτηση δικού τους οπλοστασίου (nuclear hedging).
Μείωση της ασφάλειας:
Η ειρωνεία, κατά τον Wolfsthal, είναι ότι οι πυρηνικές δυνάμεις, στην προσπάθειά τους να αυξήσουν την ισχύ τους μέσω του ανταγωνισμού, καταλήγουν να μειώνουν την ίδια τους την ασφάλεια και να θέτουν ολόκληρο τον πλανήτη σε κίνδυνο, ξεχνώντας το βασικό μάθημα του Ψυχρού Πολέμου: σε έναν πυρηνικό αγώνα δρόμου δεν υπάρχουν νικητές.
Το ρολόι της καταστροφής στην πιο σκοτεινή του ώρα

Η σοβαρότητα της κατάστασης αντανακλάται στην εφιαλτική απόφαση του Bulletin of the Atomic Scientists να μετακινήσει το μεταφορικό Ρολόι της Καταστροφής (Doomsday Clock) στα 85 δευτερόλεπτα πριν τα μεσάνυχτα.
Πρόκειται για την πλησιέστερη απόσταση από την ολική καταστροφή στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Η Alexandra Bell, πρόεδρος του οργανισμού, προειδοποιεί ότι οι κίνδυνοι αυξάνονται ραγδαία, η συνεργασία φθίνει και ο χρόνος εξαντλείται.
Το 2025 το ρολόι ήταν στα 89 δευτερόλεπτα, αλλά οι πυρηνικές απειλές, η τεχνητή νοημοσύνη (AI), οι βιολογικές απειλές και η κλιματική κρίση το έσπρωξαν προς τον όλεθρο.
Πλέον, η τύχη του πλανήτη εξαρτάται από το αν ο Trump θα κάνει μια κίνηση ουσίας ή αν η «ζάλη» των ΗΠΑ για στρατηγική υπεροχή θα οδηγήσει στον τελικό πόλεμο.

www.bankingnews.gr