Η μάστιγα της ξενιτιάς και το δημογραφικό πρόβλημα
Η πολιτεία οφείλει να δημιουργήσει συνθήκες ανάπτυξης στην περιφέρεια με επενδύσεις και κίνητρα για τους νέους
Η μάστιγα της ξενιτιάς και το δημογραφικό πρόβλημα
Η εκ μητρός καταγωγή μου, είναι από τον πιο φτωχό νομό της Ελλάδος, τη Θεσπρωτία της Ηπείρου, το λίκνο του Ελληνισμού.
Έχω άπειρη αγάπη για τον τόπο των προγόνων μου, αφού εκεί μεγάλωνα στη φύση τα καλοκαίρια ως παιδί, μακριά από τις πολυκατοικίες της Αθήνας.
Το χωριό της μητέρας μου ήταν ένα ξεχασμένο μέρος, που πολλοί οδικοί χάρτες της τότε εποχής δεν το αποτύπωναν καν.
Το Παλαιόκαστρο, γνωστό και ως Βράστοβο.
Το κύμα της ξενιτιάς το είχε χτυπήσει αλύπητα, και παρόλο που κατά τους θερινούς μήνες γέμιζε από παιδάκια μεταναστών Ελλήνων από Σουηδία και Γερμανία, τον χειμώνα ήταν ερημοχώρι, όπου μόνο λίγες οικογένειες μετρημένες στα δάχτυλα των χεριών παρέμεναν.
Οπότε γνωρίζω πολύ καλά και βιωματικά, τι σημαίνει η ξενιτιά για μια οικογένεια.
Διαβάζοντας τα στοιχεία από το Ινστιτούτο Μικρών Επιχειρήσεων πως το 11% των Ελληνικών νοικοκυριών έχει τουλάχιστον ένα νεαρό τους μέλος στη ξενιτιά να εργάζεται, μαζί με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ του 2021 που αποκάλυψαν το άκρως ανησυχητικό δημογραφικό στοιχείο ότι κατά 22% έχουν μειωθεί πληθυσμιακά οι νέοι μέχρι 29 ετών, δεν σας κρύβω ότι ένιωσα μια τεράστια θλίψη και απελπισία για το μέλλον μας.
Θυμήθηκα τους δεκάδες φίλους (οι περισσότεροι μονότεκνοι) όπου με κόμπο στο λαιμό, έλεγαν ότι το παιδί τους θα πάει στα ξένα και θα εργαστεί, και πιθανότατα θα το χάσουν για πάντα, αφού ελάχιστοι επιστρέφουν (ιδίως αν πάει για εργασία στην Αμερική).
Πόσο πόνο άραγε αισθάνεται ένας τέτοιος γονέας, και τι υπέρμετρα βαρύ κρυφό πένθος περνάει (επειδή ταυτόχρονα οφείλει να ενθαρρύνει το παιδί του στην απόφασή του για ξενιτιά) σε όλη αυτή τη διαδικασία;
Η μάνα - Ελλάδα δεν κατάφερε να δώσει ευκαιρία στον σπόρο του, ο ίδιος ο γονιός ίσως αισθάνεται ανεπαρκής που δεν μπόρεσε να στηρίξει έτσι το παιδί του ώστε να στεριώσει εδώ, η δυστυχία που αισθάνεται ότι κοντοζυγώνει με το τέκνο του στα ξένα, και τη σχέση απόλυτου αίματος που έχουν η οποία θα φθίνει λόγω της τεράστιας απόστασης.
Πρέπει επιτέλους να αναλάβουμε δράση ως Έθνος.
Η πολιτεία οφείλει να δημιουργήσει συνθήκες ανάπτυξης στην περιφέρεια με επενδύσεις και κίνητρα για τους νέους.
Να στηρίξει την οικογένεια και να καλλιεργήσουμε την αγάπη για την πατρίδα στα σχολεία. Μόνο έτσι τα παιδιά μας θα μείνουν εδώ.
Η Ελλάδα μας, χρειάζεται τα νιάτα της για να αναγεννηθεί.
Ας αγωνιστούμε για να σταματήσει αυτή η αιμορραγία.
Απόστολος Κρητικόπουλος
www.bankingnews.gr
Έχω άπειρη αγάπη για τον τόπο των προγόνων μου, αφού εκεί μεγάλωνα στη φύση τα καλοκαίρια ως παιδί, μακριά από τις πολυκατοικίες της Αθήνας.
Το χωριό της μητέρας μου ήταν ένα ξεχασμένο μέρος, που πολλοί οδικοί χάρτες της τότε εποχής δεν το αποτύπωναν καν.
Το Παλαιόκαστρο, γνωστό και ως Βράστοβο.
Το κύμα της ξενιτιάς το είχε χτυπήσει αλύπητα, και παρόλο που κατά τους θερινούς μήνες γέμιζε από παιδάκια μεταναστών Ελλήνων από Σουηδία και Γερμανία, τον χειμώνα ήταν ερημοχώρι, όπου μόνο λίγες οικογένειες μετρημένες στα δάχτυλα των χεριών παρέμεναν.
Οπότε γνωρίζω πολύ καλά και βιωματικά, τι σημαίνει η ξενιτιά για μια οικογένεια.
Διαβάζοντας τα στοιχεία από το Ινστιτούτο Μικρών Επιχειρήσεων πως το 11% των Ελληνικών νοικοκυριών έχει τουλάχιστον ένα νεαρό τους μέλος στη ξενιτιά να εργάζεται, μαζί με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ του 2021 που αποκάλυψαν το άκρως ανησυχητικό δημογραφικό στοιχείο ότι κατά 22% έχουν μειωθεί πληθυσμιακά οι νέοι μέχρι 29 ετών, δεν σας κρύβω ότι ένιωσα μια τεράστια θλίψη και απελπισία για το μέλλον μας.
Θυμήθηκα τους δεκάδες φίλους (οι περισσότεροι μονότεκνοι) όπου με κόμπο στο λαιμό, έλεγαν ότι το παιδί τους θα πάει στα ξένα και θα εργαστεί, και πιθανότατα θα το χάσουν για πάντα, αφού ελάχιστοι επιστρέφουν (ιδίως αν πάει για εργασία στην Αμερική).
Πόσο πόνο άραγε αισθάνεται ένας τέτοιος γονέας, και τι υπέρμετρα βαρύ κρυφό πένθος περνάει (επειδή ταυτόχρονα οφείλει να ενθαρρύνει το παιδί του στην απόφασή του για ξενιτιά) σε όλη αυτή τη διαδικασία;
Η μάνα - Ελλάδα δεν κατάφερε να δώσει ευκαιρία στον σπόρο του, ο ίδιος ο γονιός ίσως αισθάνεται ανεπαρκής που δεν μπόρεσε να στηρίξει έτσι το παιδί του ώστε να στεριώσει εδώ, η δυστυχία που αισθάνεται ότι κοντοζυγώνει με το τέκνο του στα ξένα, και τη σχέση απόλυτου αίματος που έχουν η οποία θα φθίνει λόγω της τεράστιας απόστασης.
Πρέπει επιτέλους να αναλάβουμε δράση ως Έθνος.
Η πολιτεία οφείλει να δημιουργήσει συνθήκες ανάπτυξης στην περιφέρεια με επενδύσεις και κίνητρα για τους νέους.
Να στηρίξει την οικογένεια και να καλλιεργήσουμε την αγάπη για την πατρίδα στα σχολεία. Μόνο έτσι τα παιδιά μας θα μείνουν εδώ.
Η Ελλάδα μας, χρειάζεται τα νιάτα της για να αναγεννηθεί.
Ας αγωνιστούμε για να σταματήσει αυτή η αιμορραγία.
Απόστολος Κρητικόπουλος
www.bankingnews.gr
.png)
Δεν υπάρχουν σχόλια
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.