Απόλυτη ταπείνωση ΗΠΑ, Ισραήλ στο Hormuz από το Ιράν
Απόλυτη ταπείνωση ΗΠΑ, Ισραήλ στο Hormuz από το Ιράν - Έχοντας όλους τους άσους, ήταν «τόσο εύκολο όσο να πιεις ένα ποτήρι νερό»
Με όλα τα χαρτιά σε στεριά και θάλασσα στα χέρια του Ιράν... υπάρχουν αρκετοί λόγοι για την επαίσχυντη ήττα του Trump στο Στενό του Hormuz
Υπό το βάρος μιας νέας γεωπολιτικής πραγματικότητας που επιβάλλει το Ιράν, η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί την παταγώδη αποτυχία του Donald Trump να διαρρήξει τον ναυτικό αποκλεισμό στο Στενό του Hormuz.
Παρά τις κομπαστικές διακηρύξεις του Λευκού Οίκου για «επιτυχημένα πλήγματα», η αρτηρία της παγκόσμιας ενέργειας παραμένει ερμητικά κλειστή εδώ και έναν μήνα.
Η απομόνωση της Ουάσιγκτον είναι πλέον έκδηλη, καθώς οι παραδοσιακοί σύμμαχοί της αρνούνται να συρθούν σε μια πολεμική περιπέτεια που μοιάζει με αυτοκτονία, αφήνοντας τον Trump να αναλώνεται σε μια στείρα ρητορική δίχως αντίκρισμα στο πεδίο για πολύ σοβαρούς λόγους που ο σχεδιασμός του Λευκού Οίκου υποτίμησε ή αγνόησε...
Ιράν: Από την διπλωματία των απειλών στη στρατηγική δράσης
Το Στενό του Hormuz έχει πάψει να λογίζεται ως μια απλή πλωτή οδός· από τα τέλη Φεβρουαρίου λειτουργεί ως μια πραγματική «γκιλοτίνα» για την παγκόσμια οικονομία.
Μετά την αμερικανοϊσραηλινή επιθετικότητα, το Ιράν εγκατέλειψε τις λεκτικές προειδοποιήσεις και πέρασε στη στρατηγική της απόλυτης δράσης.
Η Τεχεράνη μετέτρεψε σε πράξη την ιστορική ρήση του ναυάρχου Habibollah Sayyari, ο οποίος ήδη από το 2011 χλεύαζε τις δυτικές δυνάμεις δηλώνοντας ότι το κλείσιμο του Στενού είναι «ευκολότερο από το να πιεις ένα ποτήρι νερό».
Σήμερα, στην καρδιά της καταιγίδας, φαίνεται ότι η εξίσωση που επιβάλλουν οι Φρουροί της Επανάστασης στο Στενό, «όλοι ή κανείς», - την θέσπισαν οι ίδιοι από το 2018 μετά από αμερικανικές πιέσεις και την απειλή του Ιράν να αποτρέψει την πώληση του πετρελαίου του -, γράφει μια νέα πραγματικότητα με «φωτιά και μπαρούτι», αποδεικνύοντας ότι η διεθνής ενεργειακή ροή εξαρτάται αποκλειστικά από τη δική τους βούληση.
Τα στρατηγικά πλεονεκτήματα του Στενού του Hormuz
1. Γεωγραφική ασφυξία
Το στενό είναι εξαιρετικά ρηχό και περιορισμένο σε εύρος, αναγκάζοντας τα τεράστια αμερικανικά αεροπλανοφόρα και αντιτορπιλικά να κινούνται σε προβλέψιμες πορείες, καθιστώντας τα «εύκολους στόχους» σε συνθήκες ναυτικού πολέμου εκ του συστάδην.
2. Το δόγμα των «υδάτινων φρουρίων»
Τα νησιά Qeshm, Hormuz και Lark έχουν μετατραπεί σε αβύθιστα οχυρά.
Διαθέτουν υπόγειες βάσεις πυραύλων και drones που ελέγχουν οπτικά και ηλεκτρονικά κάθε εκατοστό της εισόδου του Πορθμού.
3. Ασύμμετρη υπεροχή (Anti-Access/Area Denial)
Το Ιράν δεν αντιπαραθέτει στόλο έναντι στόλου. Χρησιμοποιεί εκατοντάδες ταχύπλοα, κινητούς εκτοξευτές στις ορεινές ακτές και drones αυτοκτονίας που μπορούν να κορεσούν τις αμερικανικές αμυντικές διατάξεις μέσα σε ελάχιστα λεπτά.
4. Ο εφιάλτης των ναυτικών ναρκών
Η απλή υποψία για πόντιση εξελιγμένων ναρκών από τους Φρουρούς της Επανάστασης (IRGC) αρκεί για να παραλύσει τη ναυσιπλοΐα, καθώς καμία ασφαλιστική εταιρεία δεν καλύπτει πλοία σε ναρκοθετημένα ύδατα.
5. Η στρατηγική απομόνωση των ΗΠΑ
Η άρνηση των συμμάχων του NATO να συμμετάσχουν σε μια επιθετική επιχείρηση άφησε τον Donald Trump χωρίς τη διπλωματική και στρατιωτική κάλυψη που απαιτείται για ένα τέτοιο κολοσσιαίο εγχείρημα.
6. Τα υπόγεια οπλοστάσια
Η ικανότητα της Τεχεράνης να αποκρύπτει το οπλοστάσιό της (όπως τους πυραύλους Sejjil) σε σπηλιές και σήραγγες κατά μήκος των ακτών, καθιστά αδύνατη την ολοκληρωτική καταστροφή των μέσων της μέσω αεροπορικών βομβαρδισμών.
7. Νομικός και διαδικαστικός έλεγχος
Η Τεχεράνη επέβαλε έναν «έξυπνο έλεγχο», απαιτώντας από τα πλοία να καταθέτουν έγγραφα και λίστες πληρωμάτων, μετατρέποντας de facto το διεθνές πέρασμα σε ελεγχόμενη ιρανική ζώνη.
Γεωγραφικός εφιάλτης: Εκεί που το «America First» πνίγεται στο μπαρούτι
Ο Donald Trump ξύπνησε σε έναν γεωπολιτικό εφιάλτη που πλήττει τον πυρήνα της εσωτερικής του πολιτικής.
Η οικονομική ασφυξία από την εκτόξευση των τιμών των καυσίμων στις ΗΠΑ και η κατάρρευση των αλυσίδων εφοδιασμού ανάγκασαν τον Λευκό Οίκο να επιδιώξει το «βίαιο άνοιγμα» του περάσματος.
Ωστόσο, η έκκλησή του προς το NATO και την Ευρώπη για σχηματισμό συνασπισμού προσέκρουσε σε ένα τείχος έντονης ανησυχίας.
Η αλαζονική απάντηση του Trump «δεν σας χρειαζόμαστε» δεν μπορεί να κρύψει την ωμή πραγματικότητα: οποιαδήποτε απόπειρα διέλευσης με τη βία κινδυνεύει να μετατρέψει το Hormuz σε «νεκροταφείο επιθετικών στόλων».
Ένα στενό «μπλε σοκάκι» με παγίδες και απόκρυφα οχυρά
Η γεωγραφία αποτελεί τον ανυπέρβλητο εχθρό της Ουάσιγκτον.
Το Hormuz είναι ένα στενό και ρηχό «μπλε σοκάκι», όπου τα γιγαντιαία αμερικανικά πλοία υποχρεούνται να πλέουν υπό το άγρυπνο βλέμμα των ιρανικών ορεινών όγκων.
Και δεν μπορεί να αγνοηθεί το γεγονός, ότι το Ιράν συνδυάζει δύο συμπληρωματικά δόγματα μάχης στο Στενό του Hormuz: το «παραδοσιακό» δόγμα μάχης του ιρανικού στρατού και τις «μη παραδοσιακές» τακτικές των ταγμάτων των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC), γεγονός που μετατρέπει την ιδέα της «επίθεσης στα νησιά» από έναν πιθανό στρατιωτικό ελιγμό σε μια στρατηγική αυτοκτονία για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Παράλληλα, η σκέψη του Trump για χερσαία απόβαση στα νησιά Qeshm, Hormuz και Lark χαρακτηρίζεται ως «στρατηγική αυτοκτονία».
Αυτά τα νησιά λειτουργούν ως οχυρωμένα «υδάτινα φρούρια» και βάσεις εκτόξευσης, όπου οποιαδήποτε αμερικανική απώλεια θα προκαλούσε πολιτικό σεισμό στο εσωτερικό των ΗΠΑ, ενόψει και των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου.
Η στρατηγική ανάλυση της Caitlin Talmadge επιβεβαιώνει ότι η Τεχεράνη έχει επενδύσει δεκαετίες στην απόκρυψη οπλοστασίου drones και πυραύλων σε δυσπρόσιτες σπηλιές.
Όπως τονίζει η πρώην αξιωματικός Jennifer Parker, η εγγύτητα των ιρανικών ακτών στερεί από τα αμερικανικά αντιτορπιλικά το στοιχείο του χρόνου, μετατρέποντάς τα σε εύκολους στόχους σε έναν «ναυτικό πόλεμο δρόμου» (naval street fighting), όπου η τεχνολογία των ΗΠΑ καθίσταται άχρηστη.
Το κόστος που μπορεί να πληρώσει η Ουάσινγκτον σε αυτά τα νησιά είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που μπορεί να αντέξει ο Trump, αφού οποιαδήποτε προσπάθεια χερσαίου ελιγμού θα σήμαινε άμεση αντιπαράθεση με τις πολυπλοκότητες του ιρανικού εδάφους.
Επίσης, η δολοφονία ή η αιχμαλωσία έστω και ενός Αμερικανού στρατιώτη δεν θα ήταν απλώς μια περαστική στρατιωτική ήττα, αλλά ένας καταστροφικός πολιτικός σεισμός που θα άλλαζε εντελώς τη δυναμική του πολέμου.
Ναρκοθετημένα ύδατα και το φάσμα της στρατηγικής αυτοκτονίας
Ο πραγματικός τρόμος που παραλύει τους στόλους του NATO είναι οι ναυτικές νάρκες.
Ο αναλυτής Jonathan Schroeder επισημαίνει ότι και μόνο η υποψία ύπαρξης ναρκών αρκεί για να σταματήσει κάθε ναυσιπλοΐα, καθώς κανένα ναυτικό δεν ρισκάρει την απώλεια στρατηγικού εξοπλισμού.
Παράλληλα, η σκέψη του Trump για χερσαία απόβαση στα νησιά Qeshm, Hormuz και Lark χαρακτηρίζεται ως «στρατηγική αυτοκτονία».
Αυτά τα νησιά λειτουργούν ως οχυρωμένα «υδάτινα φρούρια» και βάσεις εκτόξευσης, όπου οποιαδήποτε αμερικανική απώλεια θα προκαλούσε πολιτικό σεισμό στο εσωτερικό των ΗΠΑ, ενόψει και των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου.
Ο πρώην Υπουργός Πολέμου των ΗΠΑ James Mattis δήλωσε ότι, «Είναι αδύνατο να ανοίξουμε το στενό με τη βία...ο στρατιωτικός έλεγχος απαιτεί αδιάλειπτη, 24ωρη εναέρια και διαστημική επιτήρηση πάνω από τις ιρανικές ακτές, οι οποίες είναι μακρύτερες από τις ακτές του Τέξας, στην Αμερική, και αυτό εκθέτει τον αμερικανικό στρατό και τους συμμάχους του σε μια τεράστια υλικοτεχνική διάβρωση.
O Mattis θεωρεί πως, η μόνη λύση για άνοιγμα των Στενών δεν έρχεται μέσω των κανονιών, αλλά μέσω της τριάδας «συμμάχων, συμμάχων, συμμάχων» (σε μια σαφή αναφορά στην αποτυχία της πολιτικής Trump).
Ωστόσο, ο Αμερικανός στρατηγός αναγνωρίζει με πικρία το πραγματικό αδιέξοδο της Ουάσιγκτον, καθώς πιστεύει ότι η υποχώρηση θα σήμαινε νίκη για το Ιράν, και η παραμονή θα σήμαινε πνιγμό σε μια χρηματοπιστωτική και οικονομική αιμορραγία που θα κάψει τα δάχτυλα της κυβέρνησης Trump .
Ιστορικά... «κλεισίματα»
Παρόλο που το Στενό του Hormuz αποτελεί τον πιο ακριβή δείκτη γεωπολιτικής σύγκρουσης στην περιοχή και το φάσμα του κλεισίματός του διαφαίνεται σε κάθε μεγάλη κρίση, η ιστορία της σύγχρονης ναυσιπλοΐας δεν έχει δει ποτέ ένα πλήρες φυσικό κλείσιμο του Στενού.
Το Στενό, από το οποίο διέρχεται περίπου το ένα πέμπτο της παγκόσμιας κατανάλωσης πετρελαίου, παρέμεινε ανοιχτό στη ναυτιλία, αν και με περιόδους μερικής παράλυσης ή βίαιων συγκρούσεων που έχουν καταστήσει τη διέλευσή του μια περιπέτεια και έχουν προκαλέσει τεράστιες απώλειες σε ασφαλιστικές εταιρείες και πετρελαϊκές εταιρείες.
Το Στενό του Hormuz έχει βιώσει εντάσεις κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου που έχουν κορυφωθεί σε σημαντικούς σταθμούς και έχουν διαμορφώσει τους κανόνες εμπλοκής σήμερα, όπως:
- οι πόλεμοι των δεξαμενόπλοιων (1984-1988): Κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ, η φρεγάτα USS Samuel B. Roberts υπέστη σοβαρές ζημιές μετά από πρόσκρουση σε ιρανική ναυτική νάρκη, και η Κρίση των Νήσων (1992) μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, στην οποία η Τεχεράνη επέβαλε αυστηρούς περιορισμούς στις επιθεωρήσεις των πλοίων. Επίσης,
- η κρίση των εκρήξεων (2019-2025) που αφορούσε κολλώδεις νάρκες που προκάλεσαν ζημιές σε δεξαμενόπλοια, οδηγώντας τελικά σε αυξημένο κόστος ασφάλισης και αυξημένες ανησυχίες μεταξύ των ναυτιλιακών εταιρειών.
Αλλά στο αποκορύφωμα της τρέχουσας κλιμάκωσης των εντάσεων, η Τεχεράνη τονίζει ότι δεν έχει κλείσει εντελώς το στενό και αποκαλύπτει μια άλλη πτυχή του ελέγχου της επί του στενού, η οποία υπερβαίνει την ιδέα του πλήρους φυσικού κλεισίματος και κινείται προς αυτό που αποκαλεί «έξυπνο έλεγχο».
Έξυπνος έλεγχος: Η νέα νομιμότητα που επιβάλλει η Τεχεράνη
Το Ιράν δεν επιδιώκει πλέον μόνο το φυσικό κλείσιμο, αλλά τον «έξυπνο έλεγχο» του στενού, μετατρέποντάς το σε κυρίαρχη πύλη που υπάγεται στην ιρανική νομοθεσία.
Η ιρανική διπλωματία, μέσω επίσημων διακοινώσεων στον ΟΗΕ και τον IMO, νομιμοποίησε την πολιτική της: το Hormuz είναι ανοιχτό μόνο για «φίλους» και μη εχθρικά σκάφη, υπό την προϋπόθεση πλήρους συντονισμού με τους Φρουρούς της Επανάστασης.
Ήδη, ασιατικές χώρες όπως η Ταϊλάνδη, το Πακιστάν και η Νότια Κορέα αναγκάζονται να διαπραγματεύονται απευθείας με την Τεχεράνη και να παρέχουν λεπτομερή στοιχεία πληρωμάτων και φορτίων για να λάβουν το «πράσινο φως».
Η Τεχεράνη έχει καταφέρει να μετατρέψει τη συνεχιζόμενη επιθετικότητα σε μια οικονομική παγίδα για τη Δύση.
Το Στενό, κάποτε μια ανοιχτή αρτηρία, έχει μετατραπεί σε κόμπο που απειλεί τη σταθερότητα των παγκόσμιων αγορών ενέργειας και υπόσχεται τρελές αυξήσεις στις τιμές των καυσίμων στις αμερικανικές πόλεις, σε μια σκηνή που προαναγγέλλει την ραγδαία κατάρρευση των διεθνών αλυσίδων εφοδιασμού.
Αντί για κατάπαυση του πυρός, το Ιράν επιβάλλει κανόνες εμπλοκής που καθιστούν την αμερικανική παρουσία μια δαπανηρή και αιματηρή αυταπάτη, αναγκάζοντας τον πλανήτη να αναγνωρίσει ότι τα κλειδιά της παγκόσμιας ενέργειας βρίσκονται πλέον στα χέρια της Ισλαμικής Δημοκρατίας.
www.bankingnews.gr
Παρά τις κομπαστικές διακηρύξεις του Λευκού Οίκου για «επιτυχημένα πλήγματα», η αρτηρία της παγκόσμιας ενέργειας παραμένει ερμητικά κλειστή εδώ και έναν μήνα.
Η απομόνωση της Ουάσιγκτον είναι πλέον έκδηλη, καθώς οι παραδοσιακοί σύμμαχοί της αρνούνται να συρθούν σε μια πολεμική περιπέτεια που μοιάζει με αυτοκτονία, αφήνοντας τον Trump να αναλώνεται σε μια στείρα ρητορική δίχως αντίκρισμα στο πεδίο για πολύ σοβαρούς λόγους που ο σχεδιασμός του Λευκού Οίκου υποτίμησε ή αγνόησε...
Ιράν: Από την διπλωματία των απειλών στη στρατηγική δράσης
Το Στενό του Hormuz έχει πάψει να λογίζεται ως μια απλή πλωτή οδός· από τα τέλη Φεβρουαρίου λειτουργεί ως μια πραγματική «γκιλοτίνα» για την παγκόσμια οικονομία.
Μετά την αμερικανοϊσραηλινή επιθετικότητα, το Ιράν εγκατέλειψε τις λεκτικές προειδοποιήσεις και πέρασε στη στρατηγική της απόλυτης δράσης.
Η Τεχεράνη μετέτρεψε σε πράξη την ιστορική ρήση του ναυάρχου Habibollah Sayyari, ο οποίος ήδη από το 2011 χλεύαζε τις δυτικές δυνάμεις δηλώνοντας ότι το κλείσιμο του Στενού είναι «ευκολότερο από το να πιεις ένα ποτήρι νερό».
Σήμερα, στην καρδιά της καταιγίδας, φαίνεται ότι η εξίσωση που επιβάλλουν οι Φρουροί της Επανάστασης στο Στενό, «όλοι ή κανείς», - την θέσπισαν οι ίδιοι από το 2018 μετά από αμερικανικές πιέσεις και την απειλή του Ιράν να αποτρέψει την πώληση του πετρελαίου του -, γράφει μια νέα πραγματικότητα με «φωτιά και μπαρούτι», αποδεικνύοντας ότι η διεθνής ενεργειακή ροή εξαρτάται αποκλειστικά από τη δική τους βούληση.
Τα στρατηγικά πλεονεκτήματα του Στενού του Hormuz
1. Γεωγραφική ασφυξία
Το στενό είναι εξαιρετικά ρηχό και περιορισμένο σε εύρος, αναγκάζοντας τα τεράστια αμερικανικά αεροπλανοφόρα και αντιτορπιλικά να κινούνται σε προβλέψιμες πορείες, καθιστώντας τα «εύκολους στόχους» σε συνθήκες ναυτικού πολέμου εκ του συστάδην.
2. Το δόγμα των «υδάτινων φρουρίων»
Τα νησιά Qeshm, Hormuz και Lark έχουν μετατραπεί σε αβύθιστα οχυρά.
Διαθέτουν υπόγειες βάσεις πυραύλων και drones που ελέγχουν οπτικά και ηλεκτρονικά κάθε εκατοστό της εισόδου του Πορθμού.
3. Ασύμμετρη υπεροχή (Anti-Access/Area Denial)
Το Ιράν δεν αντιπαραθέτει στόλο έναντι στόλου. Χρησιμοποιεί εκατοντάδες ταχύπλοα, κινητούς εκτοξευτές στις ορεινές ακτές και drones αυτοκτονίας που μπορούν να κορεσούν τις αμερικανικές αμυντικές διατάξεις μέσα σε ελάχιστα λεπτά.
4. Ο εφιάλτης των ναυτικών ναρκών
Η απλή υποψία για πόντιση εξελιγμένων ναρκών από τους Φρουρούς της Επανάστασης (IRGC) αρκεί για να παραλύσει τη ναυσιπλοΐα, καθώς καμία ασφαλιστική εταιρεία δεν καλύπτει πλοία σε ναρκοθετημένα ύδατα.
5. Η στρατηγική απομόνωση των ΗΠΑ
Η άρνηση των συμμάχων του NATO να συμμετάσχουν σε μια επιθετική επιχείρηση άφησε τον Donald Trump χωρίς τη διπλωματική και στρατιωτική κάλυψη που απαιτείται για ένα τέτοιο κολοσσιαίο εγχείρημα.
6. Τα υπόγεια οπλοστάσια
Η ικανότητα της Τεχεράνης να αποκρύπτει το οπλοστάσιό της (όπως τους πυραύλους Sejjil) σε σπηλιές και σήραγγες κατά μήκος των ακτών, καθιστά αδύνατη την ολοκληρωτική καταστροφή των μέσων της μέσω αεροπορικών βομβαρδισμών.
7. Νομικός και διαδικαστικός έλεγχος
Η Τεχεράνη επέβαλε έναν «έξυπνο έλεγχο», απαιτώντας από τα πλοία να καταθέτουν έγγραφα και λίστες πληρωμάτων, μετατρέποντας de facto το διεθνές πέρασμα σε ελεγχόμενη ιρανική ζώνη.
Γεωγραφικός εφιάλτης: Εκεί που το «America First» πνίγεται στο μπαρούτι
Ο Donald Trump ξύπνησε σε έναν γεωπολιτικό εφιάλτη που πλήττει τον πυρήνα της εσωτερικής του πολιτικής.
Η οικονομική ασφυξία από την εκτόξευση των τιμών των καυσίμων στις ΗΠΑ και η κατάρρευση των αλυσίδων εφοδιασμού ανάγκασαν τον Λευκό Οίκο να επιδιώξει το «βίαιο άνοιγμα» του περάσματος.
Ωστόσο, η έκκλησή του προς το NATO και την Ευρώπη για σχηματισμό συνασπισμού προσέκρουσε σε ένα τείχος έντονης ανησυχίας.
Η αλαζονική απάντηση του Trump «δεν σας χρειαζόμαστε» δεν μπορεί να κρύψει την ωμή πραγματικότητα: οποιαδήποτε απόπειρα διέλευσης με τη βία κινδυνεύει να μετατρέψει το Hormuz σε «νεκροταφείο επιθετικών στόλων».
Ένα στενό «μπλε σοκάκι» με παγίδες και απόκρυφα οχυρά
Η γεωγραφία αποτελεί τον ανυπέρβλητο εχθρό της Ουάσιγκτον.
Το Hormuz είναι ένα στενό και ρηχό «μπλε σοκάκι», όπου τα γιγαντιαία αμερικανικά πλοία υποχρεούνται να πλέουν υπό το άγρυπνο βλέμμα των ιρανικών ορεινών όγκων.
Και δεν μπορεί να αγνοηθεί το γεγονός, ότι το Ιράν συνδυάζει δύο συμπληρωματικά δόγματα μάχης στο Στενό του Hormuz: το «παραδοσιακό» δόγμα μάχης του ιρανικού στρατού και τις «μη παραδοσιακές» τακτικές των ταγμάτων των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC), γεγονός που μετατρέπει την ιδέα της «επίθεσης στα νησιά» από έναν πιθανό στρατιωτικό ελιγμό σε μια στρατηγική αυτοκτονία για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Παράλληλα, η σκέψη του Trump για χερσαία απόβαση στα νησιά Qeshm, Hormuz και Lark χαρακτηρίζεται ως «στρατηγική αυτοκτονία».
Αυτά τα νησιά λειτουργούν ως οχυρωμένα «υδάτινα φρούρια» και βάσεις εκτόξευσης, όπου οποιαδήποτε αμερικανική απώλεια θα προκαλούσε πολιτικό σεισμό στο εσωτερικό των ΗΠΑ, ενόψει και των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου.
Η στρατηγική ανάλυση της Caitlin Talmadge επιβεβαιώνει ότι η Τεχεράνη έχει επενδύσει δεκαετίες στην απόκρυψη οπλοστασίου drones και πυραύλων σε δυσπρόσιτες σπηλιές.
Όπως τονίζει η πρώην αξιωματικός Jennifer Parker, η εγγύτητα των ιρανικών ακτών στερεί από τα αμερικανικά αντιτορπιλικά το στοιχείο του χρόνου, μετατρέποντάς τα σε εύκολους στόχους σε έναν «ναυτικό πόλεμο δρόμου» (naval street fighting), όπου η τεχνολογία των ΗΠΑ καθίσταται άχρηστη.
Το κόστος που μπορεί να πληρώσει η Ουάσινγκτον σε αυτά τα νησιά είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που μπορεί να αντέξει ο Trump, αφού οποιαδήποτε προσπάθεια χερσαίου ελιγμού θα σήμαινε άμεση αντιπαράθεση με τις πολυπλοκότητες του ιρανικού εδάφους.
Επίσης, η δολοφονία ή η αιχμαλωσία έστω και ενός Αμερικανού στρατιώτη δεν θα ήταν απλώς μια περαστική στρατιωτική ήττα, αλλά ένας καταστροφικός πολιτικός σεισμός που θα άλλαζε εντελώς τη δυναμική του πολέμου.
Ναρκοθετημένα ύδατα και το φάσμα της στρατηγικής αυτοκτονίας
Ο πραγματικός τρόμος που παραλύει τους στόλους του NATO είναι οι ναυτικές νάρκες.
Ο αναλυτής Jonathan Schroeder επισημαίνει ότι και μόνο η υποψία ύπαρξης ναρκών αρκεί για να σταματήσει κάθε ναυσιπλοΐα, καθώς κανένα ναυτικό δεν ρισκάρει την απώλεια στρατηγικού εξοπλισμού.
Παράλληλα, η σκέψη του Trump για χερσαία απόβαση στα νησιά Qeshm, Hormuz και Lark χαρακτηρίζεται ως «στρατηγική αυτοκτονία».
Αυτά τα νησιά λειτουργούν ως οχυρωμένα «υδάτινα φρούρια» και βάσεις εκτόξευσης, όπου οποιαδήποτε αμερικανική απώλεια θα προκαλούσε πολιτικό σεισμό στο εσωτερικό των ΗΠΑ, ενόψει και των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου.
Ο πρώην Υπουργός Πολέμου των ΗΠΑ James Mattis δήλωσε ότι, «Είναι αδύνατο να ανοίξουμε το στενό με τη βία...ο στρατιωτικός έλεγχος απαιτεί αδιάλειπτη, 24ωρη εναέρια και διαστημική επιτήρηση πάνω από τις ιρανικές ακτές, οι οποίες είναι μακρύτερες από τις ακτές του Τέξας, στην Αμερική, και αυτό εκθέτει τον αμερικανικό στρατό και τους συμμάχους του σε μια τεράστια υλικοτεχνική διάβρωση.
O Mattis θεωρεί πως, η μόνη λύση για άνοιγμα των Στενών δεν έρχεται μέσω των κανονιών, αλλά μέσω της τριάδας «συμμάχων, συμμάχων, συμμάχων» (σε μια σαφή αναφορά στην αποτυχία της πολιτικής Trump).
Ωστόσο, ο Αμερικανός στρατηγός αναγνωρίζει με πικρία το πραγματικό αδιέξοδο της Ουάσιγκτον, καθώς πιστεύει ότι η υποχώρηση θα σήμαινε νίκη για το Ιράν, και η παραμονή θα σήμαινε πνιγμό σε μια χρηματοπιστωτική και οικονομική αιμορραγία που θα κάψει τα δάχτυλα της κυβέρνησης Trump .
Ιστορικά... «κλεισίματα»
Παρόλο που το Στενό του Hormuz αποτελεί τον πιο ακριβή δείκτη γεωπολιτικής σύγκρουσης στην περιοχή και το φάσμα του κλεισίματός του διαφαίνεται σε κάθε μεγάλη κρίση, η ιστορία της σύγχρονης ναυσιπλοΐας δεν έχει δει ποτέ ένα πλήρες φυσικό κλείσιμο του Στενού.
Το Στενό, από το οποίο διέρχεται περίπου το ένα πέμπτο της παγκόσμιας κατανάλωσης πετρελαίου, παρέμεινε ανοιχτό στη ναυτιλία, αν και με περιόδους μερικής παράλυσης ή βίαιων συγκρούσεων που έχουν καταστήσει τη διέλευσή του μια περιπέτεια και έχουν προκαλέσει τεράστιες απώλειες σε ασφαλιστικές εταιρείες και πετρελαϊκές εταιρείες.
Το Στενό του Hormuz έχει βιώσει εντάσεις κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου που έχουν κορυφωθεί σε σημαντικούς σταθμούς και έχουν διαμορφώσει τους κανόνες εμπλοκής σήμερα, όπως:
- οι πόλεμοι των δεξαμενόπλοιων (1984-1988): Κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ, η φρεγάτα USS Samuel B. Roberts υπέστη σοβαρές ζημιές μετά από πρόσκρουση σε ιρανική ναυτική νάρκη, και η Κρίση των Νήσων (1992) μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, στην οποία η Τεχεράνη επέβαλε αυστηρούς περιορισμούς στις επιθεωρήσεις των πλοίων. Επίσης,
- η κρίση των εκρήξεων (2019-2025) που αφορούσε κολλώδεις νάρκες που προκάλεσαν ζημιές σε δεξαμενόπλοια, οδηγώντας τελικά σε αυξημένο κόστος ασφάλισης και αυξημένες ανησυχίες μεταξύ των ναυτιλιακών εταιρειών.
Αλλά στο αποκορύφωμα της τρέχουσας κλιμάκωσης των εντάσεων, η Τεχεράνη τονίζει ότι δεν έχει κλείσει εντελώς το στενό και αποκαλύπτει μια άλλη πτυχή του ελέγχου της επί του στενού, η οποία υπερβαίνει την ιδέα του πλήρους φυσικού κλεισίματος και κινείται προς αυτό που αποκαλεί «έξυπνο έλεγχο».
Έξυπνος έλεγχος: Η νέα νομιμότητα που επιβάλλει η Τεχεράνη
Το Ιράν δεν επιδιώκει πλέον μόνο το φυσικό κλείσιμο, αλλά τον «έξυπνο έλεγχο» του στενού, μετατρέποντάς το σε κυρίαρχη πύλη που υπάγεται στην ιρανική νομοθεσία.
Η ιρανική διπλωματία, μέσω επίσημων διακοινώσεων στον ΟΗΕ και τον IMO, νομιμοποίησε την πολιτική της: το Hormuz είναι ανοιχτό μόνο για «φίλους» και μη εχθρικά σκάφη, υπό την προϋπόθεση πλήρους συντονισμού με τους Φρουρούς της Επανάστασης.
Ήδη, ασιατικές χώρες όπως η Ταϊλάνδη, το Πακιστάν και η Νότια Κορέα αναγκάζονται να διαπραγματεύονται απευθείας με την Τεχεράνη και να παρέχουν λεπτομερή στοιχεία πληρωμάτων και φορτίων για να λάβουν το «πράσινο φως».
Η Τεχεράνη έχει καταφέρει να μετατρέψει τη συνεχιζόμενη επιθετικότητα σε μια οικονομική παγίδα για τη Δύση.
Το Στενό, κάποτε μια ανοιχτή αρτηρία, έχει μετατραπεί σε κόμπο που απειλεί τη σταθερότητα των παγκόσμιων αγορών ενέργειας και υπόσχεται τρελές αυξήσεις στις τιμές των καυσίμων στις αμερικανικές πόλεις, σε μια σκηνή που προαναγγέλλει την ραγδαία κατάρρευση των διεθνών αλυσίδων εφοδιασμού.
Αντί για κατάπαυση του πυρός, το Ιράν επιβάλλει κανόνες εμπλοκής που καθιστούν την αμερικανική παρουσία μια δαπανηρή και αιματηρή αυταπάτη, αναγκάζοντας τον πλανήτη να αναγνωρίσει ότι τα κλειδιά της παγκόσμιας ενέργειας βρίσκονται πλέον στα χέρια της Ισλαμικής Δημοκρατίας.
www.bankingnews.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.