Ιστορική προδοσία Trump...
Παρά τις υποσχέσεις του για
το δόγμα «Πρώτα η Αμερική», ο Trump αποδείχθηκε ανίκανος να αντισταθεί
στις πιέσεις των «γερακιών» του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και στον
πειρασμό της στρατιωτικής βίας για ασαφείς σκοπούς.
Αυτή η απόφαση αποτελεί μια ιστορική προδοσία του αμερικανικού λαού, ο
οποίος τον εμπιστεύτηκε ως τον υποψήφιο της ειρήνης
Ιστορική προδοσία Trump... έπεσε στην παγίδα του Ισραήλ - Τα τρία εφιαλτικά σενάρια για το τέλος του πολέμου στο Ιράν
Δυο λέξεις κυκλοφορούν από χείλη σε χείλη εκτός και εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών... πως ο πρόεδρος των ΗΠΑ Donald Trump, διέπραξε ένα ιστορικό λάθος: τελικά πρόδωσε τους Αμερικανούς που το στήριξαν...
Το Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2026, ο Donald J. Trump, ο άνθρωπος που κάποτε αυτοπροβλήθηκε ως ο εγγυητής της παγκόσμιας ειρήνης και ορκισμένος πολέμιος των άσκοπων επεμβάσεων στη Μέση Ανατολή, εξαπέλυσε μια μαζική και παράνομη στρατιωτική επιχείρηση για την αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη, προδίδοντας κατάφωρα τη δική του πολιτική βάση.
Παρά τις υποσχέσεις του για το δόγμα «Πρώτα η Αμερική», ο Trump αποδείχθηκε ανίκανος να αντισταθεί στις πιέσεις των «γερακιών» του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και στον πειρασμό της στρατιωτικής βίας για ασαφείς σκοπούς.
Αυτή η απόφαση αποτελεί μια ιστορική προδοσία του αμερικανικού λαού, ο οποίος τον εμπιστεύτηκε ως τον υποψήφιο της ειρήνης που θα σταματούσε να στέλνει τα παιδιά των Αμερικανών να πεθαίνουν σε ξένους πολέμους.
Τώρα, ο Trump έγινε αυτό που κάποτε κατήγγειλε, με στενούς του υποστηρικτές όπως ο Tucker Carlson να χαρακτηρίζουν τις επιθέσεις ως απολύτως αηδιαστικές και σατανικές, την ώρα που ο πρόεδρος ρισκάρει να βυθίσει τις ΗΠΑ σε ένα νέο καταστροφικό τέλμα που όμοιό του δεν έχει ξαναδεί η ανθρωπότητα.
Η κατάρρευση του δόγματος «Πρώτα η Αμερική» και η επιστροφή στον εφιάλτη... Bush
Η εξωτερική πολιτική του Trump, η οποία κατά την προεκλογική περίοδο είχε τεράστια απήχηση στους ψηφοφόρους ως μια εναλλακτική στη νεοσυντηρητική μανία των προκατόχων του, μεταλλάχθηκε ξαφνικά σε έναν στρατιωτικό τυχοδιωκτισμό που αναβιώνει τις χειρότερες μέρες της εποχής George W. Bush.
Το κεντρικό πρόβλημα με το σύνθημα «Πρώτα η Αμερική» είναι ότι δεν είχε ποτέ έναν σαφή ορισμό, επιτρέποντας στην απρόβλεπτη προσωπικότητα του προέδρου και στον εγωισμό του να υπερισχύουν των εθνικών συμφερόντων. Συχνά, οι αποφάσεις του μοιάζουν να καθοδηγούνται περισσότερο από προσωπική δυσαρέσκεια και μνησικακία —όπως οι εκρήξεις του κατά της επιτροπής Νόμπελ— παρά από κάποια συγκροτημένη πολιτική λογική.
Αν και ξεκίνησε ελπιδοφόρα με διαπραγματεύσεις για την Ουκρανία και τη Γάζα, η κατάσταση άρχισε να εκτροχιάζεται επικίνδυνα στα μέσα του 2025.
Ο Trump επέλεξε να συμμετάσχει στις ισραηλινές αεροπορικές επιθέσεις κατά του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος, χωρίς να προσφέρει καμία βιώσιμη λύση, ενώ παράλληλα οι απειλές του για δασμούς δημιούργησαν εντάσεις με συμμάχους, επιβαρύνοντας τελικά τον ίδιο τον Αμερικανό καταναλωτή.
Στη συνέχεια, η πολιτική του για το Δυτικό Ημισφαίριο, υπό την επήρεια του Υπουργού Εξωτερικών Marco Rubio, διολίσθησε σε επεμβάσεις στη Βενεζουέλα και συζητήσεις για βίαιη αλλαγή καθεστώτος στην Κούβα.
Από ειρηνιστής.... νταής
Ενώ οι ψηφοφόροι του τον επέλεξαν για να περιορίσει τον ρόλο του «παγκόσμιου αστυνόμου», εκείνος μεταμορφώθηκε στον «εκφοβιστή» του πλανήτη.
Ο όρος «Πρώτα η Αμερική» αρχικά γοήτευσε το κοινό επειδή υποσχόταν την απόρριψη μιας ελίτ που έβαζε τις ανάγκες των ξένων χωρών πάνω από τις εγχώριες.
Ωστόσο, η εφαρμογή του κατέληξε να αφορά λιγότερο τα αμερικανικά συμφέροντα και περισσότερο τις ιδιοτροπίες και την παρορμητικότητα του προέδρου.
Αυτή η απομάκρυνση από την υποσχόμενη μετριοπάθεια αποτυπώνεται πλέον ξεκάθαρα και στις δημοσκοπήσεις, όπου το ποσοστό έγκρισης της εξωτερικής του πολιτικής κατέρρευσε στο 37%. Ακόμη και στο εσωτερικό του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, η αποδοκιμασία είναι έντονη: το 70% των υποστηρικτών του αντιτίθεται σε παράλογες βλέψεις όπως η κατάληψη της Γροιλανδίας, ενώ μόλις το 17% θα στήριζε μια αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν.
Οι σημερινές επιθέσεις στην Τεχεράνη αποτελούν την πιο εμβληματική απόδειξη αυτής της προδοσίας.
Παρά το γεγονός ότι μόλις το ένα τέταρτο των πολιτών εγκρίνει τη στρατιωτική δράση, ο Trump δεν σταμάτησε ούτε λεπτό για να εξηγήσει στον λαό του τους λόγους αυτού του πολέμου.
Είναι πλέον αδύνατο να μην καταλήξει κανείς στο συμπέρασμα ότι ο Trump δεν υπηρετεί πλέον την εντολή που έλαβε, αλλά παραμένει δέσμιος των δικών του εμμονών, οδηγώντας την Αμερική σε μια σύγκρουση που οι ψηφοφόροι του ρητά ήθελαν να αποφύγουν.
Η στρατηγική παγίδα του Ισραήλ και η καταστροφή της Αμερικανικής αξιοπιστίας
Την ίδια στιγμή, το στρατηγικό συμφέρον του Ισραήλ είναι να τορπιλίσει κάθε πιθανότητα μελλοντικής διπλωματίας, προωθώντας το αφήγημα ότι οι διαπραγματεύσεις ήταν μια απάτη εξαρχής.
Τίποτα δεν εξυπηρετεί καλύτερα τους σχεδιασμούς του Netanyahu από την πλήρη καταστροφή της αμερικανικής αξιοπιστίας ως διαπραγματευτικού εταίρου.
Ο Trump, υποκύπτοντας σε αυτές τις πιέσεις, όχι μόνο προδίδει τους ψηφοφόρους του που δεν επιθυμούν άλλους ατέρμονους πολέμους επιλογής, αλλά μετατρέπει την Αμερική σε έναν παγκόσμιο «νταή», που αποξενώνει κάθε σύμμαχο.
Η επίθεση αυτή, που βαφτίστηκε «Epic Fury», κινδυνεύει να αποδειχθεί μια «Epic Failure» που θα παραδώσει τη Μέση Ανατολή στις φλόγες, την ώρα που η Ευρώπη παρακολουθεί με δειλία και υποκρισία τη σφαγή που στήνεται στην Τεχεράνη.
Αντί για μια εξωτερική πολιτική που βάζει πραγματικά τους Αμερικανούς πρώτους, η σημερινή κυβέρνηση παραδίδει τη χώρα στις ορέξεις των «γερακιών», οδηγώντας με μαθηματική ακρίβεια σε μια γεωπολιτική αυτοκτονία που θα στοιχειώνει τον πλανήτη για δεκαετίες.
Τα 3 εφιαλτικά σενάρια για το τέλος του πολέμου και του κόσμου όπως τον γνωρίζουμε
Το κεντρικό ερώτημα που πλέον στοιχειώνει τη διεθνή κοινότητα είναι πώς ακριβώς μπορεί να τελειώσει αυτή η απρόκλητη σύγκρουση, καθώς ο Trump φαίνεται να μην διαθέτει καμία σαφή στρατηγική εξόδου.
Ο Πρόεδρος του Κοινοβουλίου του Ιράν, Mohammad-Bager Halibaf, έστειλε ένα ανατριχιαστικό μήνυμα προς την Ουάσιγκτον και το Ισραήλ, δηλώνοντας μέσω του πρακτορείου Mehr News ότι η χώρα είναι πλήρως προετοιμασμένη για κάθε πιθανό σενάριο σύγκρουσης.
Σύμφωνα με τον Halibaf, έχουν ήδη εκπονηθεί σχέδια για όλες τις εκδοχές της αναμέτρησης, ενώ υπογράμμισε με νόημα ότι το αμυντικό δυναμικό της χώρας υπερβαίνει κατά πολύ όσα έχουν χρησιμοποιηθεί μέχρι σήμερα.
Η προειδοποίηση ήταν σαφής και ωμή: «Περάσατε την κόκκινη γραμμή μας και θα πρέπει να πληρώσετε το τίμημα».
Η απάντηση του Ιράν αναμένεται να είναι εφιαλτική.
Οι Φρουροί της Επανάστασης (IRGC), ως αντίποινα για τον θάνατο του Ayatollah Khamenei, ανακοίνωσαν την έναρξη της «πιο ισχυρής επιθετικής επιχείρησης στην ιστορία» των ενόπλων δυνάμεων της δημοκρατίας.
Η δήλωση αυτή προκαλεί τρόμο στη διεθνή κοινότητα, καθώς υποδηλώνει ότι η Τεχεράνη σκοπεύει να χρησιμοποιήσει το πλήρες οπλοστάσιο πυραύλων και drones που διαθέτει, στοχεύοντας όχι μόνο στρατιωτικούς στόχους αλλά και στρατηγικές υποδομές των αντιπάλων της σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.
Ως εκ τούτου, σύμφωνα με αναλυτές η συνέχεια μπορεί να εκτυλιχθεί κατά τρεις εκδοχές - σενάρια:
1. Η εσωτερική κατάρρευση και η «νίκη» της εγκατάλειψης
Το πρώτο και επικρατέστερο σενάριο είναι ο Trump να συνεχίσει την εκστρατεία μέχρι να επιτύχει κάποιου είδους εσωτερική κατάρρευση του συστήματος στην Τεχεράνη, ώστε στη συνέχεια να κηρύξει τη νίκη και να αποποιηθεί κάθε ευθύνη για όσα θα ακολουθήσουν.
Στις εσωτερικές συζητήσεις στην Ουάσιγκτον είναι ξεκάθαρο πως κανείς δεν θέλει να αναλάβει την ευθύνη για την επόμενη ημέρα, καθώς υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα στην ενεργή αλλαγή καθεστώτος και την παθητική κατάρρευση καθεστώτος.
Η κυβέρνηση Trump απέφυγε μια επιχείρηση τύπου Ιράκ όπου οι ΗΠΑ θα προσπαθούσαν να εγκαταστήσουν μια νέα κυβέρνηση, διότι σε μια τέτοια περίπτωση η αποτυχία του νέου σχήματος θα βάρυνε αποκλειστικά τους ίδιους.
Αν οι αμερικανικές δυνάμεις καταφέρουν να εξοντώσουν την ηγεσία του τρέχοντος συστήματος, ο Trump θα ανακηρύξει τον θρίαμβό του, αδιαφορώντας αν η χώρα βυθιστεί σε ακραία αστάθεια ή σε έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο.
2. Ο πόλεμος φθοράς και η αναγκαστική επιστροφή στη διπλωματία
Ένα δεύτερο σενάριο προβλέπει πως οι Ιρανοί θα συνεχίσουν να ανταποδίδουν τα πλήγματα και θα καταφέρουν τελικά να αντέξουν περισσότερο από τον Trump.
Σε αυτή την περίπτωση, η ιρανική επίθεση θα άρχιζε να γίνεται υπερβολικά δαπανηρή για τις Ηνωμένες Πολιτείες, με τον αριθμό των απωλειών να αυξάνεται, τον πληθωρισμό να χειροτερεύει και τις παγκόσμιες αγορές να αποσταθεροποιούνται πλήρως.
Τότε, η διεθνής πίεση αλλά και η πίεση από την ίδια την αμερικανική κοινή γνώμη και την πολιτική βάση του Trump θα γινόταν τόσο ισχυρή, που ο ίδιος θα αναγκαζόταν να αναζητήσει μια έξοδο κινδύνου.
Σε εκείνο το σημείο, ίσως επέλεγε να δεχτεί τη συμφωνία που βρισκόταν ήδη στο τραπέζι πριν την έναρξη των εχθροπραξιών, μια συμφωνία που ήταν καλύτερη από εκείνη του Barack Obama αλλά την οποία ο Trump είχε αρχικά απορρίψει. Θα την υιοθετούσε ξαφνικά παρουσιάζοντάς την ως δικό του κατόρθωμα, ισχυριζόμενος πως οι βομβαρδισμοί του ήταν αυτοί που την επέβαλαν.
3. Η αμοιβαία «νίκη» και η εύθραυστη εκεχειρία
Υπάρχει επίσης ένα τρίτο και λιγότερο πιθανό σενάριο, όπου μετά από μερικούς γύρους ανταλλαγής πυρών, και οι δύο πλευρές θα αισθανθούν ότι μπορούν να επιστρέψουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Θα μπορούσαν να καταλήξουν στην ίδια ακριβώς συμφωνία που συζητούσαν πρόσφατα, με τον Trump να ισχυρίζεται πως η στρατιωτική του δράση ήταν επιτυχής και τους Ιρανούς να υποστηρίζουν πως η δική τους ανταπόδοση πέτυχε τον σκοπό της. Ωστόσο, μια τέτοια εξέλιξη φαντάζει εξαιρετικά δύσκολη επειδή πλέον δεν υπάρχει ίχνος εμπιστοσύνης ανάμεσα στις δύο πλευρές, και οποιαδήποτε συμφωνία θα ήταν στην πραγματικότητα μια απλή εκεχειρία με το πρόσχημα της διπλωματίας που θα κατέρρεε εύκολα.
www.bankingnews.gr
Το Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2026, ο Donald J. Trump, ο άνθρωπος που κάποτε αυτοπροβλήθηκε ως ο εγγυητής της παγκόσμιας ειρήνης και ορκισμένος πολέμιος των άσκοπων επεμβάσεων στη Μέση Ανατολή, εξαπέλυσε μια μαζική και παράνομη στρατιωτική επιχείρηση για την αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη, προδίδοντας κατάφωρα τη δική του πολιτική βάση.
Παρά τις υποσχέσεις του για το δόγμα «Πρώτα η Αμερική», ο Trump αποδείχθηκε ανίκανος να αντισταθεί στις πιέσεις των «γερακιών» του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και στον πειρασμό της στρατιωτικής βίας για ασαφείς σκοπούς.
Αυτή η απόφαση αποτελεί μια ιστορική προδοσία του αμερικανικού λαού, ο οποίος τον εμπιστεύτηκε ως τον υποψήφιο της ειρήνης που θα σταματούσε να στέλνει τα παιδιά των Αμερικανών να πεθαίνουν σε ξένους πολέμους.
Τώρα, ο Trump έγινε αυτό που κάποτε κατήγγειλε, με στενούς του υποστηρικτές όπως ο Tucker Carlson να χαρακτηρίζουν τις επιθέσεις ως απολύτως αηδιαστικές και σατανικές, την ώρα που ο πρόεδρος ρισκάρει να βυθίσει τις ΗΠΑ σε ένα νέο καταστροφικό τέλμα που όμοιό του δεν έχει ξαναδεί η ανθρωπότητα.
Η κατάρρευση του δόγματος «Πρώτα η Αμερική» και η επιστροφή στον εφιάλτη... Bush
Η εξωτερική πολιτική του Trump, η οποία κατά την προεκλογική περίοδο είχε τεράστια απήχηση στους ψηφοφόρους ως μια εναλλακτική στη νεοσυντηρητική μανία των προκατόχων του, μεταλλάχθηκε ξαφνικά σε έναν στρατιωτικό τυχοδιωκτισμό που αναβιώνει τις χειρότερες μέρες της εποχής George W. Bush.
Το κεντρικό πρόβλημα με το σύνθημα «Πρώτα η Αμερική» είναι ότι δεν είχε ποτέ έναν σαφή ορισμό, επιτρέποντας στην απρόβλεπτη προσωπικότητα του προέδρου και στον εγωισμό του να υπερισχύουν των εθνικών συμφερόντων. Συχνά, οι αποφάσεις του μοιάζουν να καθοδηγούνται περισσότερο από προσωπική δυσαρέσκεια και μνησικακία —όπως οι εκρήξεις του κατά της επιτροπής Νόμπελ— παρά από κάποια συγκροτημένη πολιτική λογική.
Αν και ξεκίνησε ελπιδοφόρα με διαπραγματεύσεις για την Ουκρανία και τη Γάζα, η κατάσταση άρχισε να εκτροχιάζεται επικίνδυνα στα μέσα του 2025.
Ο Trump επέλεξε να συμμετάσχει στις ισραηλινές αεροπορικές επιθέσεις κατά του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος, χωρίς να προσφέρει καμία βιώσιμη λύση, ενώ παράλληλα οι απειλές του για δασμούς δημιούργησαν εντάσεις με συμμάχους, επιβαρύνοντας τελικά τον ίδιο τον Αμερικανό καταναλωτή.
Στη συνέχεια, η πολιτική του για το Δυτικό Ημισφαίριο, υπό την επήρεια του Υπουργού Εξωτερικών Marco Rubio, διολίσθησε σε επεμβάσεις στη Βενεζουέλα και συζητήσεις για βίαιη αλλαγή καθεστώτος στην Κούβα.
Από ειρηνιστής.... νταής
Ενώ οι ψηφοφόροι του τον επέλεξαν για να περιορίσει τον ρόλο του «παγκόσμιου αστυνόμου», εκείνος μεταμορφώθηκε στον «εκφοβιστή» του πλανήτη.
Ο όρος «Πρώτα η Αμερική» αρχικά γοήτευσε το κοινό επειδή υποσχόταν την απόρριψη μιας ελίτ που έβαζε τις ανάγκες των ξένων χωρών πάνω από τις εγχώριες.
Ωστόσο, η εφαρμογή του κατέληξε να αφορά λιγότερο τα αμερικανικά συμφέροντα και περισσότερο τις ιδιοτροπίες και την παρορμητικότητα του προέδρου.
Αυτή η απομάκρυνση από την υποσχόμενη μετριοπάθεια αποτυπώνεται πλέον ξεκάθαρα και στις δημοσκοπήσεις, όπου το ποσοστό έγκρισης της εξωτερικής του πολιτικής κατέρρευσε στο 37%. Ακόμη και στο εσωτερικό του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, η αποδοκιμασία είναι έντονη: το 70% των υποστηρικτών του αντιτίθεται σε παράλογες βλέψεις όπως η κατάληψη της Γροιλανδίας, ενώ μόλις το 17% θα στήριζε μια αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν.
Οι σημερινές επιθέσεις στην Τεχεράνη αποτελούν την πιο εμβληματική απόδειξη αυτής της προδοσίας.
Παρά το γεγονός ότι μόλις το ένα τέταρτο των πολιτών εγκρίνει τη στρατιωτική δράση, ο Trump δεν σταμάτησε ούτε λεπτό για να εξηγήσει στον λαό του τους λόγους αυτού του πολέμου.
Είναι πλέον αδύνατο να μην καταλήξει κανείς στο συμπέρασμα ότι ο Trump δεν υπηρετεί πλέον την εντολή που έλαβε, αλλά παραμένει δέσμιος των δικών του εμμονών, οδηγώντας την Αμερική σε μια σύγκρουση που οι ψηφοφόροι του ρητά ήθελαν να αποφύγουν.
Η στρατηγική παγίδα του Ισραήλ και η καταστροφή της Αμερικανικής αξιοπιστίας
Την ίδια στιγμή, το στρατηγικό συμφέρον του Ισραήλ είναι να τορπιλίσει κάθε πιθανότητα μελλοντικής διπλωματίας, προωθώντας το αφήγημα ότι οι διαπραγματεύσεις ήταν μια απάτη εξαρχής.
Τίποτα δεν εξυπηρετεί καλύτερα τους σχεδιασμούς του Netanyahu από την πλήρη καταστροφή της αμερικανικής αξιοπιστίας ως διαπραγματευτικού εταίρου.
Ο Trump, υποκύπτοντας σε αυτές τις πιέσεις, όχι μόνο προδίδει τους ψηφοφόρους του που δεν επιθυμούν άλλους ατέρμονους πολέμους επιλογής, αλλά μετατρέπει την Αμερική σε έναν παγκόσμιο «νταή», που αποξενώνει κάθε σύμμαχο.
Η επίθεση αυτή, που βαφτίστηκε «Epic Fury», κινδυνεύει να αποδειχθεί μια «Epic Failure» που θα παραδώσει τη Μέση Ανατολή στις φλόγες, την ώρα που η Ευρώπη παρακολουθεί με δειλία και υποκρισία τη σφαγή που στήνεται στην Τεχεράνη.
Αντί για μια εξωτερική πολιτική που βάζει πραγματικά τους Αμερικανούς πρώτους, η σημερινή κυβέρνηση παραδίδει τη χώρα στις ορέξεις των «γερακιών», οδηγώντας με μαθηματική ακρίβεια σε μια γεωπολιτική αυτοκτονία που θα στοιχειώνει τον πλανήτη για δεκαετίες.
Τα 3 εφιαλτικά σενάρια για το τέλος του πολέμου και του κόσμου όπως τον γνωρίζουμε
Το κεντρικό ερώτημα που πλέον στοιχειώνει τη διεθνή κοινότητα είναι πώς ακριβώς μπορεί να τελειώσει αυτή η απρόκλητη σύγκρουση, καθώς ο Trump φαίνεται να μην διαθέτει καμία σαφή στρατηγική εξόδου.
Ο Πρόεδρος του Κοινοβουλίου του Ιράν, Mohammad-Bager Halibaf, έστειλε ένα ανατριχιαστικό μήνυμα προς την Ουάσιγκτον και το Ισραήλ, δηλώνοντας μέσω του πρακτορείου Mehr News ότι η χώρα είναι πλήρως προετοιμασμένη για κάθε πιθανό σενάριο σύγκρουσης.
Σύμφωνα με τον Halibaf, έχουν ήδη εκπονηθεί σχέδια για όλες τις εκδοχές της αναμέτρησης, ενώ υπογράμμισε με νόημα ότι το αμυντικό δυναμικό της χώρας υπερβαίνει κατά πολύ όσα έχουν χρησιμοποιηθεί μέχρι σήμερα.
Η προειδοποίηση ήταν σαφής και ωμή: «Περάσατε την κόκκινη γραμμή μας και θα πρέπει να πληρώσετε το τίμημα».
Η απάντηση του Ιράν αναμένεται να είναι εφιαλτική.
Οι Φρουροί της Επανάστασης (IRGC), ως αντίποινα για τον θάνατο του Ayatollah Khamenei, ανακοίνωσαν την έναρξη της «πιο ισχυρής επιθετικής επιχείρησης στην ιστορία» των ενόπλων δυνάμεων της δημοκρατίας.
Η δήλωση αυτή προκαλεί τρόμο στη διεθνή κοινότητα, καθώς υποδηλώνει ότι η Τεχεράνη σκοπεύει να χρησιμοποιήσει το πλήρες οπλοστάσιο πυραύλων και drones που διαθέτει, στοχεύοντας όχι μόνο στρατιωτικούς στόχους αλλά και στρατηγικές υποδομές των αντιπάλων της σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.
Ως εκ τούτου, σύμφωνα με αναλυτές η συνέχεια μπορεί να εκτυλιχθεί κατά τρεις εκδοχές - σενάρια:
1. Η εσωτερική κατάρρευση και η «νίκη» της εγκατάλειψης
Το πρώτο και επικρατέστερο σενάριο είναι ο Trump να συνεχίσει την εκστρατεία μέχρι να επιτύχει κάποιου είδους εσωτερική κατάρρευση του συστήματος στην Τεχεράνη, ώστε στη συνέχεια να κηρύξει τη νίκη και να αποποιηθεί κάθε ευθύνη για όσα θα ακολουθήσουν.
Στις εσωτερικές συζητήσεις στην Ουάσιγκτον είναι ξεκάθαρο πως κανείς δεν θέλει να αναλάβει την ευθύνη για την επόμενη ημέρα, καθώς υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα στην ενεργή αλλαγή καθεστώτος και την παθητική κατάρρευση καθεστώτος.
Η κυβέρνηση Trump απέφυγε μια επιχείρηση τύπου Ιράκ όπου οι ΗΠΑ θα προσπαθούσαν να εγκαταστήσουν μια νέα κυβέρνηση, διότι σε μια τέτοια περίπτωση η αποτυχία του νέου σχήματος θα βάρυνε αποκλειστικά τους ίδιους.
Αν οι αμερικανικές δυνάμεις καταφέρουν να εξοντώσουν την ηγεσία του τρέχοντος συστήματος, ο Trump θα ανακηρύξει τον θρίαμβό του, αδιαφορώντας αν η χώρα βυθιστεί σε ακραία αστάθεια ή σε έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο.
2. Ο πόλεμος φθοράς και η αναγκαστική επιστροφή στη διπλωματία
Ένα δεύτερο σενάριο προβλέπει πως οι Ιρανοί θα συνεχίσουν να ανταποδίδουν τα πλήγματα και θα καταφέρουν τελικά να αντέξουν περισσότερο από τον Trump.
Σε αυτή την περίπτωση, η ιρανική επίθεση θα άρχιζε να γίνεται υπερβολικά δαπανηρή για τις Ηνωμένες Πολιτείες, με τον αριθμό των απωλειών να αυξάνεται, τον πληθωρισμό να χειροτερεύει και τις παγκόσμιες αγορές να αποσταθεροποιούνται πλήρως.
Τότε, η διεθνής πίεση αλλά και η πίεση από την ίδια την αμερικανική κοινή γνώμη και την πολιτική βάση του Trump θα γινόταν τόσο ισχυρή, που ο ίδιος θα αναγκαζόταν να αναζητήσει μια έξοδο κινδύνου.
Σε εκείνο το σημείο, ίσως επέλεγε να δεχτεί τη συμφωνία που βρισκόταν ήδη στο τραπέζι πριν την έναρξη των εχθροπραξιών, μια συμφωνία που ήταν καλύτερη από εκείνη του Barack Obama αλλά την οποία ο Trump είχε αρχικά απορρίψει. Θα την υιοθετούσε ξαφνικά παρουσιάζοντάς την ως δικό του κατόρθωμα, ισχυριζόμενος πως οι βομβαρδισμοί του ήταν αυτοί που την επέβαλαν.
3. Η αμοιβαία «νίκη» και η εύθραυστη εκεχειρία
Υπάρχει επίσης ένα τρίτο και λιγότερο πιθανό σενάριο, όπου μετά από μερικούς γύρους ανταλλαγής πυρών, και οι δύο πλευρές θα αισθανθούν ότι μπορούν να επιστρέψουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Θα μπορούσαν να καταλήξουν στην ίδια ακριβώς συμφωνία που συζητούσαν πρόσφατα, με τον Trump να ισχυρίζεται πως η στρατιωτική του δράση ήταν επιτυχής και τους Ιρανούς να υποστηρίζουν πως η δική τους ανταπόδοση πέτυχε τον σκοπό της. Ωστόσο, μια τέτοια εξέλιξη φαντάζει εξαιρετικά δύσκολη επειδή πλέον δεν υπάρχει ίχνος εμπιστοσύνης ανάμεσα στις δύο πλευρές, και οποιαδήποτε συμφωνία θα ήταν στην πραγματικότητα μια απλή εκεχειρία με το πρόσχημα της διπλωματίας που θα κατέρρεε εύκολα.
www.bankingnews.gr
.png)
Δεν υπάρχουν σχόλια
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.