Τρομερή παραδοχή ΗΠΑ
Τρομερή παραδοχή ΗΠΑ: Δεν μπορούμε να καταστρέψουμε τους πυραύλους του Ιράν – «Μία Λερναία Ύδρα με τεράστιο οπλοστάσιο»
Το Ιράν διατηρεί τεράστιες ποσότητες πυραύλων και κινητές πλατφόρμες εκτόξευσης, έτοιμες να πλήξουν στρατηγικούς στόχους σε όλη την περιοχή - Είναι Λερναία Ύδρα, λένε Αμερικανοί αναλυτές
Μία πρωτοφανής
παραδοχή από τις ίδιες τις ΗΠΑ ξεσκεπάζει τα ψέματα της αμερικανικής
στρατιωτικής ηγεσίας, περί καίριων πληγμάτων στο οπλοστάσιο του Ιράν.
Μετά από πάνω από έναν μήνα πολεμικών συγκρούσεων, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ διαπιστώνουν ότι η στρατιωτική υποδομή του Ιράν παραμένει όχι μόνο άθικτη αλλά και σε γρήγορη ανάκαμψη.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της New York Times, η Ισλαμική Δημοκρατία διατηρεί τεράστιες ποσότητες πυραύλων και κινητές πλατφόρμες εκτόξευσης, έτοιμες να πλήξουν στρατηγικούς στόχους σε όλη την περιοχή.
Η έκθεση υπογραμμίζει ότι οι προσπάθειες των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών να καταστρέψουν τις πυραυλικές δυνατότητες του Ιράν είναι περιορισμένες και αμφισβητούμενες.
Παρά τις συνεχείς επιθέσεις, το Ιράν παραμένει σε θέση να εξαπολύει στοχευμένες επιθέσεις εναντίον Ισραηλινών θέσεων και αμερικανικών βάσεων με αξιοσημείωτη ακρίβεια και αποτελεσματικότητα.
Ευελιξία και κινητικότητα
Η ευελιξία και η κινητικότητα των ιρανικών συστημάτων καθιστούν δύσκολη οποιαδήποτε ακριβή εκτίμηση της πραγματικής ισχύος τους.
Η Τεχεράνη χρησιμοποιεί μεγάλα αριθμητικά και τεχνολογικά προηγμένα μέσα για να διασφαλίσει ότι οι επιθέσεις της είναι διαρκείς και αποτελεσματικές, ενώ ταυτόχρονα προστατεύει τις κρίσιμες υποδομές της από την αμερικανική και ισραηλινή επίθεση.
Αυτό που ζουν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ είναι η απόλυτη αποτυχία να περιορίσουν ή να καταστρέψουν την ικανότητα του Ιράν να αμυνθεί.
Παρά τις υπεροπτικές δηλώσεις περί «εξουδετέρωσης» του πυραυλικού δυναμικού, η πραγματικότητα δείχνει ότι η Ισλαμική Δημοκρατία όχι μόνο επιβιώνει, αλλά παραμένει ενεργή, αποφασιστική και σε θέση να προκαλέσει στρατηγικό πλήγμα σε όποιον επιβουλεύεται τα εδάφη της.
Η κατάσταση αυτή αποδεικνύει ότι η στρατηγική υπεροχή των ΗΠΑ δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τη συνδυασμένη ισχύ, αποφασιστικότητα και ευελιξία του Ιράν.
Κάθε αμερικανική ή ισραηλινή προσπάθεια να περιορίσει την πυραυλική ισχύ του Τεχεράνης μετατρέπεται σε δυσάρεστη υπενθύμιση ότι η αντίσταση της παραμένει ακλόνητη και επιτυχής.
Με λίγα λόγια, η Ιρανική στρατηγική ισχύς παραμένει ενεργή και λειτουργική, θυμίζοντας στον κόσμο ότι η αντίσταση και η αποφασιστικότητα μπορούν να υπερβούν την τεχνολογική υπεροχή και τα μεγάλα λόγια των υπερδυνάμεων.
Το μέλλον της περιφερειακής ισχύος
Με την πυραυλική ικανότητα του Ιράν να παραμένει ενεργή, η στρατηγική ισορροπία στη Μέση Ανατολή αλλάζει δραματικά.
Η Τεχεράνη δείχνει ότι η αντίσταση και η στρατηγική ετοιμότητα είναι πιο σημαντικά από την αριθμητική υπεροχή, και ότι μια υπερδύναμη όπως οι ΗΠΑ δεν μπορεί να εξαναγκάσει την Τεχεράνη να υποχωρήσει.
Η συνεχιζόμενη ανθεκτικότητα των ιρανικών συστημάτων στέλνει ένα σαφές μήνυμα: οι ΗΠΑ και το Ισραήλ μπορεί να θεωρούν ότι ελέγχουν την τεχνολογία και την υπεροχή, αλλά στην πραγματικότητα το Ιράν κατέχει τον έλεγχο του παιχνιδιού.
Κάθε επίθεση, κάθε στρατηγική κίνηση αποδεικνύει ότι το Ιράν είναι σε θέση να υπερασπιστεί τον εαυτό του, να διαχειρίζεται την αβεβαιότητα και να επιβάλλει τη θέλησή του στην περιοχή.
Η δυναμική αυτή φέρνει στο προσκήνιο την ανάγκη αναθεώρησης της αμερικανικής και ισραηλινής στρατηγικής, καθώς η Τεχεράνη συνεχίζει να αναπτύσσει αποτελεσματικά, ευέλικτα και αποτρεπτικά μέσα.
Η ισχύς των πυραύλων δεν είναι μόνο στρατιωτική, αλλά ψυχολογική και πολιτική, ενισχύοντας την θέση του Ιράν ως αναπόσπαστου παράγοντα αντίστασης και κυριαρχίας στη Μέση Ανατολή.
Συνολικά, το Ιράν αποδεικνύει ότι η στρατηγική δύναμη δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τα όπλα ή τους αριθμούς, αλλά από τη συνδυασμένη ικανότητα να χτυπάς, να προσαρμόζεσαι και να διατηρείς την πρωτοβουλία.
Σε αυτό το νέο περιφερειακό πλαίσιο, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ αντιμετωπίζουν μια αδιάκοπη και αποτελεσματική αντίσταση, που υπογραμμίζει την αδυναμία τους να περιορίσουν ή να καταστρέψουν την ιρανική στρατηγική ισχύ.
Ο αδιανόητος εφιάλτης των MANPADS
Στις 25 Μαρτίου 2026 ένα αμερικανικό μαχητικό F/A-18 Super Hornet των ΗΠΑ καταρρίφθηκε από ένα ιρανικό MANPADS κοντά στην παραλιακή πόλη Chabahar.
Ο πύραυλος εξερράγη κοντά στην ουρά του αεροσκάφους κατά τη διάρκεια μιας πτήσης χαμηλού ύψους.
Ο πιλότος του F/A-18 επέζησε του περιστατικού, αλλά το γεγονός ανέδειξε με τον πιο εμφατικό τρόπο πόσο ευάλωτα μπορούν να είναι ακόμη και τα πιο προηγμένα αεροσκάφη στις φθηνές, φορητές και φονικές αεροπορικές απειλές του Ιράν.
Το περιστατικό έφερε ξανά στο φως την αναντιστοιχία δυνάμεων μεταξύ των μεγάλων στρατιωτικών μηχανών των ΗΠΑ και των σχετικά «πρωτόγονων» αλλά αποτελεσματικών συστημάτων όπως τα MANPADS.
Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, με την ικανότητα και την αποφασιστικότητά της, δείχνει πως ακόμα και μικρά, φορητά όπλα μπορούν να ανατρέψουν την τεχνολογική υπεροχή των Αμερικανών.
Τι είναι τα MANPADS;
Η λέξη MANPADS προέρχεται από τα αρχικά του «Man-Portable Air Defense System», δηλαδή Φορητά Συστήματα Αντιαεροπορικής Άμυνας.
Πρόκειται ουσιαστικά για πυραύλους επιφανείας-αέρος που μπορούν να εκτοξευθούν από τον ώμο, χωρίς να απαιτείται περίπλοκος εξοπλισμός.
Τα πρώτα MANPADS αναπτύχθηκαν τη δεκαετία του 1950 και του 1960, αν και αρχικά οι στόχοι τους ήταν περιορισμένοι λόγω των βασικών συστημάτων καθοδήγησης.
Με την πάροδο του χρόνου, τόσο οι δυτικές όσο και οι σοβιετικές δυνάμεις βελτίωσαν τις σχεδιάσεις τους, οδηγώντας σε ολοένα πιο θανατηφόρα συστήματα.
Η φήμη τους κορυφώθηκε κατά τη διάρκεια του Σοβιετο-Αφγανικού Πολέμου της δεκαετίας του 1980, όταν οι ΗΠΑ προμήθευσαν παράνομα χιλιάδες εκτοξευτές FIM-92 Stinger στους Αφγανούς Mujahideen με αποτέλεσμα την καταστροφή εκατοντάδων σοβιετικών ελικοπτέρων και αεροσκαφών.
Γενικά, τα MANPADS έχουν εμβέλεια 3 έως 6 μιλίων και λειτουργούν αποτελεσματικά κάτω από τα 15.000 πόδια.
Χρησιμοποιώντας υπέρυθρη καθοδήγηση, οι πύραυλοι εντοπίζουν τη θερμική υπογραφή των κινητήρων των αεροσκαφών και επιτρέπουν την τεχνική «fire-and-forget», δηλαδή πυροβολώ και ξεχνώ, κάνοντας τα εξαιρετικά εύχρηστα ακόμη και από μη εξειδικευμένους χρήστες.
Η φορητότητα και η δυσκολία εντοπισμού πριν από την εκτόξευση τα καθιστούν μια θανατηφόρα επιλογή, παρά την τεχνολογική τους απλότητα.
Η στρατηγική αξία
Το περιστατικό με το F/A-18 αναδεικνύει την αλήθεια ότι τα φθηνά, φορητά όπλα μπορούν να επιβάλουν κολοσσιαία κόστη σε ακριβό στρατιωτικό εξοπλισμό.
Ένα MANPADS κοστίζει λίγες δεκάδες χιλιάδες δολάρια, ενώ ένα F/A-18 ξεπερνά τα 70 εκατομμύρια δολάρια.
Αυτή η ασυμμετρία καθιστά τη χρήση τους όχι μόνο οικονομική αλλά και στρατηγικά έξυπνη: το Ιράν μπορεί να προκαλέσει σημαντικές απώλειες χωρίς να επενδύσει σε ακριβά και περίπλοκα όπλα.
Τα MANPADS είναι ιδανικά για επιθέσεις κατά αεροσκαφών που πετούν χαμηλά και ειδικά εκείνων που εκτελούν βολές κατά στόχων στο έδαφος, όπως συνέβη με το F/A-18 στο Chabahar.
Όταν τα αεροσκάφη πετούν χαμηλά και εκτίθενται, η τεχνολογική υπεροχή των Αμερικανών περιορίζεται δραματικά, και το φθηνό ιρανικό όπλο γίνεται αποφασιστικός παράγοντας μάχης.
Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν εξακολουθεί να διαθέτει πολλούς εκτοξευτές MANPADS, διασκορπισμένους σε όλη τη χώρα, καθιστώντας σχεδόν αδύνατη την εξουδετέρωσή τους μέσω στοχευμένων πληγμάτων, παραδέχεται το αμερικανικό περιοδικό National Interest που σε μεγάλο βαθμό απηχεί τις θέσεις του στρατιωτικού - βιομηχανικού συμπλέγματος των ΗΠΑ.
Η ύπαρξη τέτοιων συστημάτων αναγκάζει τις αμερικανικές δυνάμεις να πετούν σε μεγαλύτερο ύψος, μειώνοντας την αποτελεσματικότητα των επιχειρήσεων αεροπορικής υποστήριξης στο πεδίο μάχης και εκθέτοντας τις υπερδυνάμεις σε συνεχή κίνδυνο.
Το περιστατικό με το F/A-18
Στις 25 Μαρτίου, το F/A-18 Super Hornet εκτελούσε πτήση χαμηλού ύψους στο Chabahar, πιθανότατα χρησιμοποιώντας το κανόνι M61A1 των 20 χιλιοστών για επίθεση εναντίον επίγειων στόχων.
Ο πύραυλος που εκτοξεύθηκε ήταν πιθανότατα το Misagh, ιρανικής κατασκευής και κλώνος του κινεζικού QW-1, εκτοξευμένος από το έδαφος κοντά στην πόλη.
Ο πιλότος εκτέλεσε έναν απότομο ελιγμό G για να αποφύγει τον πύραυλο, ο οποίος τελικά εξερράγη κοντά στην ουρά, ενεργοποιώντας πιθανότατα τον αισθητήρα εγγύτητας.
Το αεροσκάφος υπέστη ζημιές από θραύσματα, αλλά παρέμεινε σταθερό και επέστρεψε στη βάση.
Η επιβίωση αυτή ήταν αποτέλεσμα συνδυασμού δεξιοτεχνίας πιλότου, τύχης και πιθανής χρήσης αντιμέτρων, όπως φλόγες από εκτοξευτές που παραπλανούσαν την υπέρυθρη καθοδήγηση του πυραύλου.
Το περιστατικό αποκαλύπτει το παράδοξο της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος: ακόμη και τα πιο προηγμένα και δαπανηρά μαχητικά μπορούν να γίνουν ευάλωτα απέναντι σε φθηνά, φορητά συστήματα, αποκαλύπτοντας την αδυναμία των ΗΠΑ να διασφαλίσουν την αεροπορική τους υπεροχή σε έναν περιβάλλοντα όπου η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν μπορεί να χρησιμοποιήσει ασύμμετρες απειλές.
Στρατηγική συνέπεια
Το περιστατικό ενισχύει την αποφασιστικότητα του Ιράν να αυξήσει τις επιθέσεις χαμηλού ύψους κατά των αμερικανικών αεροσκαφών.
Οι ΗΠΑ, έχοντας εξαντλήσει μέρος των στοκ τους σε όπλα standoff και θέλοντας να διατηρήσουν την ικανότητα πλήγματος από απόσταση, αναγκάζονται να ρισκάρουν τα μαχητικά τους σε χαμηλές πτήσεις, καθιστώντας τα ευάλωτα στα MANPADS.
Αυτό δημιουργεί μια στρατηγική ανισότητα: το Ιράν μπορεί με χαμηλό κόστος να εξαναγκάσει τον αντίπαλο να αλλάξει τακτική, να μειώσει την αποτελεσματικότητα των επιθέσεών του και να εκτεθεί σε μεγαλύτερο κίνδυνο. Κάθε προσπάθεια των Αμερικανών να αντιμετωπίσουν αυτή την απειλή απαιτεί τεράστια δαπάνη και περιορισμένο αποτέλεσμα.
Οι Αμερικανοί, παρά τη τεχνολογική τους υπεροχή, δεν έχουν πρακτικά εργαλεία να εξουδετερώσουν την διασπορά των MANPADS στο ιρανικό έδαφος.
Κάθε εκτοξευτής λειτουργεί ανεξάρτητα, χωρίς κεντρικό κόμβο ελέγχου, και μπορεί να εκτοξευθεί ξαφνικά από οποιοδήποτε σημείο.
Η παρουσία τους αναγκάζει τις ΗΠΑ να αναδιαμορφώσουν όλη την στρατηγική αεροπορικής υποστήριξης στην περιοχή.
www.bankingnews.gr
Μετά από πάνω από έναν μήνα πολεμικών συγκρούσεων, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ διαπιστώνουν ότι η στρατιωτική υποδομή του Ιράν παραμένει όχι μόνο άθικτη αλλά και σε γρήγορη ανάκαμψη.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της New York Times, η Ισλαμική Δημοκρατία διατηρεί τεράστιες ποσότητες πυραύλων και κινητές πλατφόρμες εκτόξευσης, έτοιμες να πλήξουν στρατηγικούς στόχους σε όλη την περιοχή.
Η έκθεση υπογραμμίζει ότι οι προσπάθειες των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών να καταστρέψουν τις πυραυλικές δυνατότητες του Ιράν είναι περιορισμένες και αμφισβητούμενες.
Παρά τις συνεχείς επιθέσεις, το Ιράν παραμένει σε θέση να εξαπολύει στοχευμένες επιθέσεις εναντίον Ισραηλινών θέσεων και αμερικανικών βάσεων με αξιοσημείωτη ακρίβεια και αποτελεσματικότητα.
Ευελιξία και κινητικότητα
Η ευελιξία και η κινητικότητα των ιρανικών συστημάτων καθιστούν δύσκολη οποιαδήποτε ακριβή εκτίμηση της πραγματικής ισχύος τους.
Η Τεχεράνη χρησιμοποιεί μεγάλα αριθμητικά και τεχνολογικά προηγμένα μέσα για να διασφαλίσει ότι οι επιθέσεις της είναι διαρκείς και αποτελεσματικές, ενώ ταυτόχρονα προστατεύει τις κρίσιμες υποδομές της από την αμερικανική και ισραηλινή επίθεση.
Αυτό που ζουν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ είναι η απόλυτη αποτυχία να περιορίσουν ή να καταστρέψουν την ικανότητα του Ιράν να αμυνθεί.
Παρά τις υπεροπτικές δηλώσεις περί «εξουδετέρωσης» του πυραυλικού δυναμικού, η πραγματικότητα δείχνει ότι η Ισλαμική Δημοκρατία όχι μόνο επιβιώνει, αλλά παραμένει ενεργή, αποφασιστική και σε θέση να προκαλέσει στρατηγικό πλήγμα σε όποιον επιβουλεύεται τα εδάφη της.
Η κατάσταση αυτή αποδεικνύει ότι η στρατηγική υπεροχή των ΗΠΑ δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τη συνδυασμένη ισχύ, αποφασιστικότητα και ευελιξία του Ιράν.
Κάθε αμερικανική ή ισραηλινή προσπάθεια να περιορίσει την πυραυλική ισχύ του Τεχεράνης μετατρέπεται σε δυσάρεστη υπενθύμιση ότι η αντίσταση της παραμένει ακλόνητη και επιτυχής.
Με λίγα λόγια, η Ιρανική στρατηγική ισχύς παραμένει ενεργή και λειτουργική, θυμίζοντας στον κόσμο ότι η αντίσταση και η αποφασιστικότητα μπορούν να υπερβούν την τεχνολογική υπεροχή και τα μεγάλα λόγια των υπερδυνάμεων.
Το μέλλον της περιφερειακής ισχύος
Με την πυραυλική ικανότητα του Ιράν να παραμένει ενεργή, η στρατηγική ισορροπία στη Μέση Ανατολή αλλάζει δραματικά.
Η Τεχεράνη δείχνει ότι η αντίσταση και η στρατηγική ετοιμότητα είναι πιο σημαντικά από την αριθμητική υπεροχή, και ότι μια υπερδύναμη όπως οι ΗΠΑ δεν μπορεί να εξαναγκάσει την Τεχεράνη να υποχωρήσει.
Η συνεχιζόμενη ανθεκτικότητα των ιρανικών συστημάτων στέλνει ένα σαφές μήνυμα: οι ΗΠΑ και το Ισραήλ μπορεί να θεωρούν ότι ελέγχουν την τεχνολογία και την υπεροχή, αλλά στην πραγματικότητα το Ιράν κατέχει τον έλεγχο του παιχνιδιού.
Κάθε επίθεση, κάθε στρατηγική κίνηση αποδεικνύει ότι το Ιράν είναι σε θέση να υπερασπιστεί τον εαυτό του, να διαχειρίζεται την αβεβαιότητα και να επιβάλλει τη θέλησή του στην περιοχή.
Η δυναμική αυτή φέρνει στο προσκήνιο την ανάγκη αναθεώρησης της αμερικανικής και ισραηλινής στρατηγικής, καθώς η Τεχεράνη συνεχίζει να αναπτύσσει αποτελεσματικά, ευέλικτα και αποτρεπτικά μέσα.
Η ισχύς των πυραύλων δεν είναι μόνο στρατιωτική, αλλά ψυχολογική και πολιτική, ενισχύοντας την θέση του Ιράν ως αναπόσπαστου παράγοντα αντίστασης και κυριαρχίας στη Μέση Ανατολή.
Συνολικά, το Ιράν αποδεικνύει ότι η στρατηγική δύναμη δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τα όπλα ή τους αριθμούς, αλλά από τη συνδυασμένη ικανότητα να χτυπάς, να προσαρμόζεσαι και να διατηρείς την πρωτοβουλία.
Σε αυτό το νέο περιφερειακό πλαίσιο, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ αντιμετωπίζουν μια αδιάκοπη και αποτελεσματική αντίσταση, που υπογραμμίζει την αδυναμία τους να περιορίσουν ή να καταστρέψουν την ιρανική στρατηγική ισχύ.
Ο αδιανόητος εφιάλτης των MANPADS
Στις 25 Μαρτίου 2026 ένα αμερικανικό μαχητικό F/A-18 Super Hornet των ΗΠΑ καταρρίφθηκε από ένα ιρανικό MANPADS κοντά στην παραλιακή πόλη Chabahar.
Ο πύραυλος εξερράγη κοντά στην ουρά του αεροσκάφους κατά τη διάρκεια μιας πτήσης χαμηλού ύψους.
Ο πιλότος του F/A-18 επέζησε του περιστατικού, αλλά το γεγονός ανέδειξε με τον πιο εμφατικό τρόπο πόσο ευάλωτα μπορούν να είναι ακόμη και τα πιο προηγμένα αεροσκάφη στις φθηνές, φορητές και φονικές αεροπορικές απειλές του Ιράν.
Το περιστατικό έφερε ξανά στο φως την αναντιστοιχία δυνάμεων μεταξύ των μεγάλων στρατιωτικών μηχανών των ΗΠΑ και των σχετικά «πρωτόγονων» αλλά αποτελεσματικών συστημάτων όπως τα MANPADS.
Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, με την ικανότητα και την αποφασιστικότητά της, δείχνει πως ακόμα και μικρά, φορητά όπλα μπορούν να ανατρέψουν την τεχνολογική υπεροχή των Αμερικανών.
Τι είναι τα MANPADS;
Η λέξη MANPADS προέρχεται από τα αρχικά του «Man-Portable Air Defense System», δηλαδή Φορητά Συστήματα Αντιαεροπορικής Άμυνας.
Πρόκειται ουσιαστικά για πυραύλους επιφανείας-αέρος που μπορούν να εκτοξευθούν από τον ώμο, χωρίς να απαιτείται περίπλοκος εξοπλισμός.
Τα πρώτα MANPADS αναπτύχθηκαν τη δεκαετία του 1950 και του 1960, αν και αρχικά οι στόχοι τους ήταν περιορισμένοι λόγω των βασικών συστημάτων καθοδήγησης.
Με την πάροδο του χρόνου, τόσο οι δυτικές όσο και οι σοβιετικές δυνάμεις βελτίωσαν τις σχεδιάσεις τους, οδηγώντας σε ολοένα πιο θανατηφόρα συστήματα.
Η φήμη τους κορυφώθηκε κατά τη διάρκεια του Σοβιετο-Αφγανικού Πολέμου της δεκαετίας του 1980, όταν οι ΗΠΑ προμήθευσαν παράνομα χιλιάδες εκτοξευτές FIM-92 Stinger στους Αφγανούς Mujahideen με αποτέλεσμα την καταστροφή εκατοντάδων σοβιετικών ελικοπτέρων και αεροσκαφών.
Γενικά, τα MANPADS έχουν εμβέλεια 3 έως 6 μιλίων και λειτουργούν αποτελεσματικά κάτω από τα 15.000 πόδια.
Χρησιμοποιώντας υπέρυθρη καθοδήγηση, οι πύραυλοι εντοπίζουν τη θερμική υπογραφή των κινητήρων των αεροσκαφών και επιτρέπουν την τεχνική «fire-and-forget», δηλαδή πυροβολώ και ξεχνώ, κάνοντας τα εξαιρετικά εύχρηστα ακόμη και από μη εξειδικευμένους χρήστες.
Η φορητότητα και η δυσκολία εντοπισμού πριν από την εκτόξευση τα καθιστούν μια θανατηφόρα επιλογή, παρά την τεχνολογική τους απλότητα.
Η στρατηγική αξία
Το περιστατικό με το F/A-18 αναδεικνύει την αλήθεια ότι τα φθηνά, φορητά όπλα μπορούν να επιβάλουν κολοσσιαία κόστη σε ακριβό στρατιωτικό εξοπλισμό.
Ένα MANPADS κοστίζει λίγες δεκάδες χιλιάδες δολάρια, ενώ ένα F/A-18 ξεπερνά τα 70 εκατομμύρια δολάρια.
Αυτή η ασυμμετρία καθιστά τη χρήση τους όχι μόνο οικονομική αλλά και στρατηγικά έξυπνη: το Ιράν μπορεί να προκαλέσει σημαντικές απώλειες χωρίς να επενδύσει σε ακριβά και περίπλοκα όπλα.
Τα MANPADS είναι ιδανικά για επιθέσεις κατά αεροσκαφών που πετούν χαμηλά και ειδικά εκείνων που εκτελούν βολές κατά στόχων στο έδαφος, όπως συνέβη με το F/A-18 στο Chabahar.
Όταν τα αεροσκάφη πετούν χαμηλά και εκτίθενται, η τεχνολογική υπεροχή των Αμερικανών περιορίζεται δραματικά, και το φθηνό ιρανικό όπλο γίνεται αποφασιστικός παράγοντας μάχης.
Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν εξακολουθεί να διαθέτει πολλούς εκτοξευτές MANPADS, διασκορπισμένους σε όλη τη χώρα, καθιστώντας σχεδόν αδύνατη την εξουδετέρωσή τους μέσω στοχευμένων πληγμάτων, παραδέχεται το αμερικανικό περιοδικό National Interest που σε μεγάλο βαθμό απηχεί τις θέσεις του στρατιωτικού - βιομηχανικού συμπλέγματος των ΗΠΑ.
Η ύπαρξη τέτοιων συστημάτων αναγκάζει τις αμερικανικές δυνάμεις να πετούν σε μεγαλύτερο ύψος, μειώνοντας την αποτελεσματικότητα των επιχειρήσεων αεροπορικής υποστήριξης στο πεδίο μάχης και εκθέτοντας τις υπερδυνάμεις σε συνεχή κίνδυνο.
Το περιστατικό με το F/A-18
Στις 25 Μαρτίου, το F/A-18 Super Hornet εκτελούσε πτήση χαμηλού ύψους στο Chabahar, πιθανότατα χρησιμοποιώντας το κανόνι M61A1 των 20 χιλιοστών για επίθεση εναντίον επίγειων στόχων.
Ο πύραυλος που εκτοξεύθηκε ήταν πιθανότατα το Misagh, ιρανικής κατασκευής και κλώνος του κινεζικού QW-1, εκτοξευμένος από το έδαφος κοντά στην πόλη.
Ο πιλότος εκτέλεσε έναν απότομο ελιγμό G για να αποφύγει τον πύραυλο, ο οποίος τελικά εξερράγη κοντά στην ουρά, ενεργοποιώντας πιθανότατα τον αισθητήρα εγγύτητας.
Το αεροσκάφος υπέστη ζημιές από θραύσματα, αλλά παρέμεινε σταθερό και επέστρεψε στη βάση.
Η επιβίωση αυτή ήταν αποτέλεσμα συνδυασμού δεξιοτεχνίας πιλότου, τύχης και πιθανής χρήσης αντιμέτρων, όπως φλόγες από εκτοξευτές που παραπλανούσαν την υπέρυθρη καθοδήγηση του πυραύλου.
Το περιστατικό αποκαλύπτει το παράδοξο της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος: ακόμη και τα πιο προηγμένα και δαπανηρά μαχητικά μπορούν να γίνουν ευάλωτα απέναντι σε φθηνά, φορητά συστήματα, αποκαλύπτοντας την αδυναμία των ΗΠΑ να διασφαλίσουν την αεροπορική τους υπεροχή σε έναν περιβάλλοντα όπου η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν μπορεί να χρησιμοποιήσει ασύμμετρες απειλές.
Στρατηγική συνέπεια
Το περιστατικό ενισχύει την αποφασιστικότητα του Ιράν να αυξήσει τις επιθέσεις χαμηλού ύψους κατά των αμερικανικών αεροσκαφών.
Οι ΗΠΑ, έχοντας εξαντλήσει μέρος των στοκ τους σε όπλα standoff και θέλοντας να διατηρήσουν την ικανότητα πλήγματος από απόσταση, αναγκάζονται να ρισκάρουν τα μαχητικά τους σε χαμηλές πτήσεις, καθιστώντας τα ευάλωτα στα MANPADS.
Αυτό δημιουργεί μια στρατηγική ανισότητα: το Ιράν μπορεί με χαμηλό κόστος να εξαναγκάσει τον αντίπαλο να αλλάξει τακτική, να μειώσει την αποτελεσματικότητα των επιθέσεών του και να εκτεθεί σε μεγαλύτερο κίνδυνο. Κάθε προσπάθεια των Αμερικανών να αντιμετωπίσουν αυτή την απειλή απαιτεί τεράστια δαπάνη και περιορισμένο αποτέλεσμα.
Οι Αμερικανοί, παρά τη τεχνολογική τους υπεροχή, δεν έχουν πρακτικά εργαλεία να εξουδετερώσουν την διασπορά των MANPADS στο ιρανικό έδαφος.
Κάθε εκτοξευτής λειτουργεί ανεξάρτητα, χωρίς κεντρικό κόμβο ελέγχου, και μπορεί να εκτοξευθεί ξαφνικά από οποιοδήποτε σημείο.
Η παρουσία τους αναγκάζει τις ΗΠΑ να αναδιαμορφώσουν όλη την στρατηγική αεροπορικής υποστήριξης στην περιοχή.
www.bankingnews.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.