Η γενιά Ζ με πτυχία στο χέρι,...

 Ένα πτυχίο πανεπιστημίου κάποτε εξασφάλιζε ευημερία – αλλά η γενιά Ζ βρίσκει ότι «απλώς δεν υπάρχουν πολλά διαθέσιμα»

 

30 Μαΐου 2026

Η γενιά Ζ με πτυχία στο χέρι, αλλά χωρίς επαγγελματικό αύριο

Το ποσοστό ανεργίας των πρόσφατων αποφοίτων πανεπιστημίου είναι υψηλότερο από αυτό του συνολικού εργατικού δυναμικού από την περίοδο της πανδημίας και μετά.

ΕπιμέλειαΑλεξάνδρα Τάνκα

Ο Τζες Βεσκόντε αποφοίτησε από μία από τις πιο φημισμένες σχολές τέχνης της Καλιφόρνια, έκανε υποτροφία Φουλμπράιτ στη Γερμανία και πήρε μεταπτυχιακό από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια.

Κι όμως, ο Βεσκόντε, 29 ετών, δυσκολεύεται να αντεπεξέλθει στα καθημερινά έξοδα. Μεταξύ ελεύθερης επαγγελματικής εργασίας και δουλειών στον κλάδο υπηρεσιών, βρίσκεται ξανά σε διαδικασία αναζήτησης εργασίας για να συμπληρώσει το εισόδημά του πριν ξεκινήσει τον επόμενο μήνα το πρόγραμμα αποπληρωμής των φοιτητικών δανείων του.
«Δυσκολεύομαι να βρω τρόπο να βγάζω πάνω από 3.000 δολάρια τον μήνα», είπε ο Βεσκόντε στον Guardian.

Ο Βεσκόντε δεν είναι μόνος. Το πτυχίο πανεπιστημίου «χάνει την αξία του», σύμφωνα με έκθεση του Οικονομικού Ινστιτούτου Πολιτικής αυτόν τον μήνα. Παρά την ανάπτυξη της οικονομίας και τα χαμηλά ποσοστά ανεργίας, οι νέοι απόφοιτοι αντιμετωπίζουν ζοφερές προοπτικές πρόσληψης. Έρευνες δείχνουν ξανά και ξανά ότι η γενιά Ζ βιώνει βαθιά οικονομική αστάθεια, μαζί με διάβρωση της εμπιστοσύνης στην ηγεσία της χώρας και αποδυνάμωση των κοινωνικών δεσμών.

Το ποσοστό ανεργίας των πρόσφατων αποφοίτων πανεπιστημίου είναι υψηλότερο από αυτό του συνολικού εργατικού δυναμικού από την περίοδο της πανδημίας και μετά

Όλα αυτά συμβάλλουν σε ένα αίσθημα μεταξύ πολλών νέων ότι έχουν «κολλήσει», και ότι η ζωή και η ελευθερία που φαντάζονταν πως θα τους έφερνε η ενηλικίωση είναι απλώς εκτός εμβέλειας.
«Έχουν χαμηλές προσδοκίες για το πώς τα πάνε τώρα, και χαμηλές προσδοκίες για το πώς θα είναι τα πράγματα στο μέλλον», είπε η Τζανέλ Τζόουνς, πρώην επικεφαλής οικονομολόγος στο Υπουργείο Εργασίας και ανώτερη ερευνήτρια στο Groundwork Collaborative, ένα think tank με προοδευτικό προσανατολισμό. «Αυτό εν μέρει αφορά την αγορά εργασίας, αλλά οι άνθρωποι δεν είναι μόνο εργαζόμενοι. Ζουν σε μια εποχή όπου αντιμετωπίζουμε πολλαπλές υπαρξιακές κρίσεις ταυτόχρονα».

Μπορεί για κάποιους να είναι εύκολο να απορρίψουν το άγχος και την αστάθεια που βιώνουν πολλοί σημερινοί εικοσάρηδες ως ένα τυπικό στάδιο ενηλικίωσης. Όμως τα δεδομένα δείχνουν ότι αυτή η γενιά αντιμετωπίζει ένα σύνολο προκλήσεων διαφορετικό από οτιδήποτε έχει δει η χώρα στο παρελθόν.

Το ποσοστό ανεργίας των πρόσφατων αποφοίτων πανεπιστημίου είναι υψηλότερο από αυτό του συνολικού εργατικού δυναμικού από την περίοδο της πανδημίας και μετά, σύμφωνα με στοιχεία της Ομοσπονδιακής Τράπεζας της Νέας Υόρκης. Και ενώ συνολικά η ανεργία των πτυχιούχων παραμένει χαμηλότερη από αυτή του συνόλου των εργαζομένων, η διαφορά έχει μειωθεί σημαντικά σε σχέση με τις προηγούμενες δεκαετίες.

«Τώρα ο καπιταλισμός έχει κατακερματίσει τα πάντα τόσο πολύ που ακόμη και μια κοινωνική ζωή στη Νέα Υόρκη απαιτεί τεράστια προσπάθεια»

«Έχουμε πει σε γενιές νέων ανθρώπων ότι αν θέλεις να τα καταφέρεις, αν θέλεις ασφάλεια, σταθερότητα και μια άνετη μεσοαστική ζωή, πρέπει να πας στο πανεπιστήμιο», είπε η Τζόουνς. «Το πλεονέκτημα ενός πτυχίου δεν έχει χαθεί, αλλά είναι μικρότερο απ’ ό,τι ήταν, επειδή πολύ περισσότεροι άνθρωποι έχουν πλέον πτυχίο».

Καριέρα σε αδιέξοδο

Ακόμη και για όσους έχουν δουλειά, η τρέχουσα οικονομία δυσκολεύει την αλλαγή καριέρας ή την αναζήτηση πιο ουσιαστικής εργασίας. Η Σοφία Ξου, 28 ετών, σχεδιάστρια σε μεγάλη εταιρεία τεχνολογίας, είπε ότι δυσκολεύεται να βρει νέα δουλειά είτε εσωτερικά είτε εξωτερικά.

«Έχουμε δει αυτή τη μεγάλη πτώση σε πάρα πολλά πράγματα», είπε. «Υπάρχουν μακροχρόνιες τάσεις σε εξέλιξη, και μετά επιδεινώθηκαν από τα smartphones. Νομίζω ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πολύ περίπλοκο παζλ».

Η εμπειρία της πρώιμης ενηλικίωσης έχει καταλήξει να μοιάζει απογοητευτική σε σύγκριση με αυτό που πολλοί νέοι Αμερικανοί έβλεπαν μεγαλώνοντας στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο.

«Η εξιδανικευμένη ζωή της Κάρι Μπράντσο ή του καστ του “Friends”, που βλέπαμε σε αυτές τις σειρές, ίσως να ήταν εφικτή τότε, αλλά τώρα ο καπιταλισμός έχει κατακερματίσει τα πάντα τόσο πολύ που ακόμη και μια κοινωνική ζωή στη Νέα Υόρκη απαιτεί τεράστια προσπάθεια», είπε ο Βεσκόντε. «Οι περισσότεροι φίλοι μου που γνώρισα στη σχολή έφυγαν από τη Νέα Υόρκη μετά την αποφοίτηση, επειδή είναι πολύ δύσκολο να ζεις εδώ και να έχεις κοινωνική ζωή».

Ανάμεσα στην οικονομική πίεση και την αναζήτηση ταυτότητας

Η Ραγκίνι Σουμπραμανιάν, 23 ετών, σπούδασε δημοσιογραφία και σπουδές μέσων στο Πανεπιστήμιο Ράτγκερς, ελπίζοντας να εργαστεί σε οτιδήποτε εκτός από δημόσιες σχέσεις. Όμως μετά την αποφοίτησή της τον περασμένο Μάιο, η δουλειά που βρήκε ήταν μια ωριαία σύμβαση σε μια μικρή εταιρεία PR στο Ίστ Μπράνσγουικ, με πολλές ώρες σε ένα γραφείο χωρίς παράθυρα.

Μετά από σχεδόν έναν χρόνο με περίπου 1.600 δολάρια τον μήνα και ξοδεύοντας σχεδόν τα μισά για ένα διαμέρισμα που μοιραζόταν με τέσσερις συγκάτοικους, η Σουμπραμανιάν παραιτήθηκε και επέστρεψε στο σπίτι των γονιών της στην περιοχή του Μπέι Έρια.

Είναι μια λύση στην οποία έχουν στραφεί πολλοί της γενιάς Ζ την τελευταία δεκαετία. Αν και το ποσοστό των Αμερικανών ηλικίας 25–34 που ζουν με τους γονείς τους έχει μειωθεί ελαφρώς μετά την πανδημία, περίπου ένας στους πέντε νέους εξακολουθεί να ζει με τους γονείς του.

«Οικονομικά, δεν μου έφταναν τα χρήματα για να μπορώ να ζω εκεί [στο Νιου Τζέρσεϊ] και να πληρώνω ενοίκιο», είπε, προσθέτοντας ότι εκείνη την περίοδο αποταμίευε ελάχιστα. Η διαμονή με τους γονείς της της επέτρεψε να επικεντρωθεί σε ελεύθερη εργασία και στην αναζήτηση μιας μόνιμης δουλειάς.

Όμως, παρότι θεωρεί τον εαυτό της τυχερό που μπορεί να επιστρέψει στο πατρικό της, η Σουμπραμανιάν, που είναι κουίρ, είπε ότι αυτό μπορεί να είναι και κοινωνικά απομονωτικό.

«Αυτό είναι που με κρατά πίσω αυτή τη στιγμή, ειδικά ως άτομο που προσπαθεί να δουλέψει στον δημιουργικό χώρο. Προσπαθώ να βρω τρόπους να βγαίνω σε χώρους όπου νιώθω ότι με καταλαβαίνουν και να είμαι ο εαυτός μου», είπε.

Παρά την αβεβαιότητα της ανεργίας και τις αιτήσεις σε έναν επισφαλή κλάδο των μέσων ενημέρωσης, η Σουμπραμανιάν είπε ότι από τότε που άφησε τη δουλειά της στις δημόσιες σχέσεις δεν αισθάνεται καθόλου «κολλημένη».

«Ξέρω ότι έχω πολλά να κάνω και να προσφέρω σε αυτόν τον κόσμο, είτε πληρώνομαι από μια εταιρεία είτε μέσα από τη δική μου δουλειά που θα με οδηγήσει αλλού», είπε. «Δεν έχω καμία αμφιβολία στο μυαλό μου αυτή τη στιγμή ότι θα είμαι εντάξει».

https://www.in.gr