26 Ιουλίου 2026,

Γιατί κινδυνεύει να εξαφανιστεί το κοινωνικό κράτος στην Ευρώπη;

Στοιχεία μιας δεκαετίας καταδεικνύουν ότι το κοινωνικό κράτος στην Ευρώπη τροφοδοτεί την ανάπτυξη, καθιστώντας αυτοκαταστροφικές τις εκκλήσεις για περικοπές σε αυτό χάριν του επανεξοπλισμού

ΕπιμέλειαΝατάσα Ρουγγέρη

Το κλίμα στην Ευρώπη για το κοινωνικό κράτος έχει αλλάξει. Ο επανεξοπλισμός, η ανταγωνιστικότητα, η απλοποίηση και η στρατηγική αυτονομία καταλαμβάνουν πλέον την ατζέντα, ενώ επικρατεί μια φαινομενικά λογική συναίνεση ότι οι αυξημένες αμυντικές δαπάνες πρέπει να χρηματοδοτηθούν εις βάρος των κοινωνικών παροχών.

Ορισμένοι, όπως ο Φρίντριχ Μερτς, ο Γερμανός καγκελάριος, αντιμετωπίζουν τις περικοπές στις παροχές όχι ως μια λυπηρή αναγκαιότητα, αλλά ως μια καθυστερημένη διόρθωση. Οι εκθέσεις των Ντράγκι και Λέτα, παρά την φιλοδοξία τους, περιορίζουν την αιτιολόγηση των κοινωνικών δαπανών στις δεξιότητες που έχουν ζήτηση στην αγορά εργασίας, και υπάρχει ο κίνδυνος η κοινωνική ατζέντα της Ευρώπης να περιοριστεί σιωπηλά σε μια απλή «Ένωση Δεξιοτήτων». Έχοντας ανατρέξει σε μια δεκαετία πραγματικής προόδου στην κοινωνική πολιτική, οι ειδικοί πιστεύουν ότι οι προειδοποιήσεις αυτές είναι άστοχες.

Και ο λόγος είναι ο εξής: Ας εξετάσουμε πρώτα την ουσία. Η στρατηγική ανάπτυξης της Ευρώπης έχει απομακρυνθεί σημαντικά από την τιμωρητική πολιτική μείωσης του κόστους εργασίας ανά μονάδα παραγωγής των αρχών της δεκαετίας του 2010 και έχει στραφεί προς μια προσέγγιση πιο προσανατολισμένη στις ικανότητες: την προώθηση της ισόρροπης από άποψη φύλου απασχόλησης και της παραγωγικότητας μέσω των δεξιοτήτων, της δια βίου μάθησης, της ενεργού γήρανσης, της ευέλικτης συνταξιοδότησης και της στήριξης των οικογενειών με δύο εισοδήματα.

Πρόκειται, στην ουσία, για μια αθόρυβη επανάσταση, για ένα μοντέλο ανάπτυξης που έχει προσανατολιστεί προς τις κοινωνικές επενδύσεις. Ίχνη αυτού του μοντέλου διαφαίνονται ακόμη και στις θέσεις των Λέτα και Ντράγκι, αν και με στενή ερμηνεία. Το σύμβολο είναι ο ίδιος ο Μάριο Ντράγκι: ο άνθρωπος που το 2012 δήλωνε ότι «το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο έχει ήδη εξαφανιστεί» επικαλείται πλέον την ανάγκη «να διαφυλαχθεί το ευρωπαϊκό μοντέλο». Αυτό αποτελεί πρόοδο, ακόμη και αν εξακολουθεί να μην αναγνωρίζει το ενεργό κράτος πρόνοιας ως παραγωγικό παράγοντα από μόνο του.

Δεύτερον, και σε στενή σχέση με το παραπάνω, η ουσιαστική επανάσταση συνοδεύτηκε από μια επανάσταση στη διακυβέρνηση. Το τυπικό νεοκλασικό πρότυπο έθετε ως αφετηρία για την ανάλυση των πολιτικών μια εξιδανικευμένη, αυτορυθμιζόμενη αγορά σε μια βέλτιστη νομισματική ζώνη, από την οποία οι περίπλοκες πραγματικότητες των ρυθμιζόμενων αγορών εργασίας και οι σημαντικές δεσμεύσεις κοινωνικής πρόνοιας εμφανίζονταν ως στρεβλώσεις που έπρεπε να διορθωθούν. Αυτά ήταν τα αποσυνδεδεμένα από το πλαίσιο μοντέλα που βρισκόταν πίσω από τις Ετήσιες Εκθέσεις Ανάπτυξης της Μεγάλης Ύφεσης.

Καθώς ο στόχος έχει μετατοπιστεί προς την ανθεκτικότητα, η ανάλυση έχει αποκτήσει συγκριτικό χαρακτήρα – δίνοντας προσοχή σε ό,τι είναι εμπειρικά παρόν όσον αφορά στα θεσμικά πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Αυτή είναι και η λογική του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου.

Τα στοιχεία υπέρ του κοινωνικού κράτους δεν ήταν ποτέ πιο πειστικά

Τρίτον, από πού προήλθαν αυτές οι αλλαγές; Το εύσημο ανήκει σίγουρα στην Επιτροπή Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων (EMPL), η οποία υποστήριζε υπομονετικά από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 – μέσω της ανοικτής μεθόδου συντονισμού και, αργότερα, του Πακέτου Κοινωνικών Επενδύσεων του 2013 – ότι η κοινωνική πολιτική μπορεί να αποτελέσει παραγωγικό παράγοντα.

Τέταρτον, τα στοιχεία δεν ήταν ποτέ πιο πειστικά, σημειώνεται χαρακτηριστικά σε δημοσίευμα του Social Europe. Η απασχόληση αυξάνεται και η φτώχεια μειώνεται· τα ποσοστά των ατόμων που δεν εργάζονται, δεν σπουδάζουν και δεν παρακολουθούν προγράμματα κατάρτισης και της πρόωρης εγκατάλειψης του σχολείου έχουν μειωθεί· η τριτοβάθμια εκπαίδευση και η εκπαίδευση ενηλίκων έχουν αυξηθεί· η επαγγελματική ζωή παρατείνεται χάρη στην ενεργό γήρανση· τα χάσματα μεταξύ των φύλων μειώνονται· και η αύξηση των μισθών είναι ισχυρή όπου ισχύουν τα νόμιμα κατώτατα όρια και οι συλλογικές διαπραγματεύσεις.

Η ποιότητα της εργασίας, συμπεριλαμβανομένης της πρόσβασης στην κοινωνική προστασία, θεωρείται πλέον ευρέως ως αναπόσπαστο στοιχείο της ανταγωνιστικότητας και όχι ως εμπόδιο σε αυτήν. Αυτά δεν αποτελούν πλέον αμφισβητούμενες θέσεις. Ωστόσο, οι εναπομένουσες ευπάθειες είναι εξίσου διδακτικές: ανάπτυξη που καθοδηγείται περισσότερο από την αύξηση της απασχόλησης παρά από την παραγωγικότητα· προσωρινές συμβάσεις που συγκεντρώνονται στους νέους και στις γυναίκες· χαμηλόμισθη εργασία μέσω πλατφορμών και κενά προστασίας για τους αυτοαπασχολούμενους· κατώτατα όρια εισοδήματος, υπερβολικά πενιχρά για να βγάλουν τους ανθρώπους από τη φτώχεια· μονογονεϊκές οικογένειες που βρίσκονται σε χειρότερη κατάσταση σχεδόν παντού· επίμονα υψηλή παιδική φτώχεια· μαθησιακές απώλειες μετά την πανδημία· και κόστος στέγασης που επιβαρύνει περισσότερο τους φτωχούς, ενώ ταυτόχρονα περιορίζει την κινητικότητα του εργατικού δυναμικού. Τόσο τα επιτεύγματα όσο και τα κενά δείχνουν προς την ίδια κατεύθυνση – προς περισσότερες κοινωνικές επενδύσεις, όχι λιγότερες.

Πέμπτον, οι διαδοχικές κρίσεις απέδειξαν την αξία όσων υπήρχαν ήδη. Μιλάμε για «Μεγάλη Ύφεση» και όχι για «Μεγάλη Οικονομική Κρίση», ακριβώς επειδή οι αυτόματοι σταθεροποιητές – οι μηχανισμοί δηλαδή στους κρατικούς προϋπολογισμούς, όπως η προοδευτική φορολογία και τα επιδόματα ανεργίας, – ήταν ήδη σε ισχύ στα περισσότερα ώριμα κράτη πρόνοιας, προσφέροντας προστασία τόσο στη μακροοικονομία όσο και στα νοικοκυριά χαμηλού εισοδήματος, με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα όπου τα αποθέματα ασφαλείας είχαν χαρακτήρα χωρίς αποκλεισμούς.

Τα κράτη πρόνοιας που ήταν περισσότερο προσανατολισμένα προς τις κοινωνικές επενδύσεις ανέκαμψαν ταχύτερα και επέστρεψαν σε υψηλά επίπεδα απασχόλησης, επιβεβαιώνοντας το διπλό όφελος τόσο στο επίπεδο της μακροοικονομικής ζήτησης όσο και στο επίπεδο της μικροοικονομικής προσφοράς. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, μια προσωρινή αύξηση της δημοσιονομικής αλληλεγγύης επέτρεψε στις χώρες που βρισκόταν υπό μεγάλη πίεση να διατηρήσουν μια επενδυτική δυναμική, ενώ τα προγράμματα προσωρινής απομάκρυνσης από την εργασία, τα οποία είχαν αποφέρει θαυμάσια αποτελέσματα κατά τη Μεγάλη Ύφεση, επεκτάθηκαν σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Έκτον, η δημογραφική εξέλιξη καθιστά τις κοινωνικές επενδύσεις ακόμη πιο επείγουσες. Η επιταχυνόμενη γήρανση του πληθυσμού δημιουργεί ελλείψεις εργατικού δυναμικού, οι οποίες καθιστούν τις επενδύσεις σε όλες τις φάσεις της ζωής – συμπεριλαμβανομένης της προσιτής στέγασης – απαραίτητες για τη διατήρηση υψηλών επιπέδων απασχόλησης και για τη συγκέντρωση της φορολογικής βάσης που θα χρηματοδοτήσει τις δημοφιλείς δεσμεύσεις: συντάξεις για τους ηλικιωμένους, εκπαίδευση και κατάρτιση για τους νέους, καθώς και ασφαλιστική κάλυψη και ενεργή πολιτική για την αγορά εργασίας για όσους βρίσκονται σε ηλικία εργασίας.

Έβδομον, τόσο η δημοσιονομική συζήτηση όσο και η πολιτική κινούνται υπέρ των κοινωνικών επενδύσεων. Όλο και περισσότερο αυξάνεται η υποστήριξη για να συνεισφέρουν περισσότερο οι πιο εύποροι· η δίκαιη φορολογία παραμένει τόσο δύσκολη όσο πάντα, αλλά σε επίπεδο γνώσης του ΟΟΣΑ, της Παγκόσμιας Τράπεζας και της ΕΕ, κερδίζουν έδαφος οι προτάσεις για διεύρυνση της φορολογικής βάσης προς το κεφάλαιο και μακριά από την εργασία.

«Ξέρουμε τι να κάνουμε, δεν ξέρουμε πώς να επανεκλεγούμε αφού το κάνουμε»

Και ο εκλογικός υπολογισμός έχει αλλάξει, όμως. Ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ είχε πει κάποτε χαριτολογώντας ότι «όλοι ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε, απλώς δεν ξέρουμε πώς να επανεκλεγούμε αφού το κάνουμε». Η αλήθεια είναι ότι, εκείνη την εποχή, η Ευρώπη δεν φαινόταν να ξέρει πραγματικά. Τώρα ξέρει – και ένα ενεργό, γενναιόδωρο κράτος πρόνοιας αποτελεί μια πολύ πιο ελκυστική πρόταση στις κάλπες από την λιτότητα που κατηγορεί τα θύματά της.

Τίποτα από όλα αυτά, βέβαια, δεν εγγυάται ένα λαμπρό μέλλον. Οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής στην Ευρώπη είναι συντηρητικοί εκ φύσεως, προσκολλημένοι στις επιτυχίες του παρελθόντος με τρόπο που εξαρτάται από την πορεία που έχουν ακολουθήσει. Όμως, αυτές οι επιτυχίες βασίζονται πλέον, περισσότερο από ποτέ, στις κοινωνικές επενδύσεις, η λογική του πολλαπλασιαστή κατά τη διάρκεια της ζωής των οποίων είναι πολύ καλύτερα κατανοητή από ό,τι ήταν στην αλλαγή του αιώνα, όταν η απορρύθμιση, η απελευθέρωση και η περικοπή δαπανών εξακολουθούσαν να παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο.

Ο πραγματικός κίνδυνος δεν είναι ότι η Ευρώπη στερείται απαντήσεων, αλλά ότι ένα γνήσιο αίσθημα επείγουσας ανάγκης μετατρέπεται σε πανικό και εύκολες λύσεις – το αντανακλαστικό της απλοποίησης ή, χειρότερα, η υποτιθέμενη αναπόφευκτη αντιπαράθεση μεταξύ κοινωνικής πρόνοιας και πολεμικών δαπανών. Ένα κράτος πρόνοιας – «τσιγκούνης» είναι ένα ακριβό κράτος πρόνοιας. Αυτά είναι προμηνύματα που οδηγούν στην αυτοκαταστροφή. Εάν οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής καταφέρουν να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους, τότε οι κοινωνικές επενδύσεις ήρθαν για να μείνουν.

https://www.in.gr