Σερβιτόροι, ως σοβαρή υπόθεση
Σερβιτόροι, ως σοβαρή υπόθεση
Σερβιτόροι, ως σοβαρή υπόθεση Δεν έχουν κανένα κοινό στοιχείο με τα γκαρσόνια της γενιάς μου.
Που διέθεταν, ενδεχομένως, σπιρτάδα αλλά κυρίως μίρλα προσωπικής αποτυχίας και σίγουρα... Ας λέμε αλήθειες… Ελλιπή καθαριότητα.
Πλέον, μια γενιά πανέμορφη, ορεξάτη για δουλειά, μορφωμένη, ταξιδεμένη, πεντακάθαροι, γελαστοί, χωρίς κόμπλεξ κατωτερότητας, αγωνιστές. Ωραίοι αγωνιστές ζωής ζωένιας Ρέα Βιτάλη Ρέα Βιτάλη 22 Αυγούστου 2026
Οι σερβιτόροι/ες είναι μια εξαιρετικά σοβαρή υπόθεση. Και από τις φράσεις που φανερώνουν στα μάτια μου θλιβερά ανυποψίαστους ανθρώπους, είναι: «Θα καταντήσουμε τα γκαρσόνια της Ευρώπης».
Το σέρβις είναι σπουδή. Είναι «η εξυπηρέτηση που προσφέρεται από έναν κύριο σε έναν κύριο», όπως σοφά μου το είχε αναλύσει ένας απόφοιτος μιας σπουδαίας εμβληματικής, ελβετικής πανεπιστημιακής σχολής.
Σημειώνοντας έτσι το ισοϋψές της σχέσης. Και να γνωρίζετε ότι, την όποια σχέση, την καθοδηγούμε, την ορίζουμε εμείς οι ίδιοι. Δεν υπάρχει εταιρεία ξενοδοχειακή και εστίασης που να μην αναζητά σωστό προσωπικό.
Σκεφτείτε τι κομβικός παράγων είναι το σωστό σέρβις στην επιλογή ή στην ακύρωση της επιλογής σας κάθε που οργανώνετε εκδρομή ή έξοδο.
Τα γράφω όλα αυτά γιατί, πέραν των ξενοδοχειακών σπουδών που κάνουν θραύση στις επιλογές των νέων και δίνουν γνώση επαγγελματική, κάτι που άλλωστε είναι υπεραναγκαίο σε τουριστική χώρα, όπως η χώρα μας, παρατηρώ κάτι παράλληλο να εξελίσσεται, που με συγκινεί βαθιά.
Στην «Τήνο μου», εν προκειμένω αλλά και σε άλλα μέρη που επισκέπτομαι. Μια ολόκληρη γενιά νεαρών συμπολιτών μας, που θέλοντας να ενισχύσουν τον βιοπορισμό τους, τις σπουδές τους και ό,τι άλλο, διακτινίζονται από κάθε σημείο της χώρας σε κάθε άλλο σημείο της χώρας, προσφέροντας τις υπηρεσίες τους κάθε τουριστική περίοδο.
Δεν έχουν κανέναν κοινό στοιχείο με τα γκαρσόνια της γενιάς μου. Που διέθεταν, ενδεχομένως, σπιρτάδα αλλά κυρίως μίρλα προσωπικής αποτυχίας και σίγουρα… Ας λέμε αλήθειες… Ελλιπή καθαριότητα.
Πλέον, μια γενιά πανέμορφη, ορεξάτη για δουλειά, μορφωμένη, ταξιδεμένη, πεντακάθαροι, γελαστοί, χωρίς κόμπλεξ κατωτερότητας, αγωνιστές.
Ωραίοι αγωνιστές ζωής ζωένιας. Όπου γύριζα το μάτι μου, σε ότι μπιτσόμπαρο ή εστιατόριο ή ταβέρνα ή πρωινάδικο (που κάνουν θραύση) ή καφέ… Αυτή η γενιά-ράτσα νέων ανθρώπων με κατέπλησσε. Δεν ήταν της κατηγορίας της μιζέριας, δεν θεωρούσαν ότι τους χρωστούσε η ζωή, δεν μοστράριζαν ατάκες «Ετσι που τα έκανε η δική σας γενιά»… Ορμούσαν στη ζωή σαν έτοιμοι από καιρό σαν θαρραλέοι. Δούλευαν ως αυτονόητο.
Έκοβαν ομφάλιους λώρους. Μου μιλούσαν για τις σπουδές τους… Κάθε είδους σπουδές άσχετες με την πρόσκαιρη υπηρεσία τους. Χαίρονταν για την ευκαιρία που τους δινόταν. Με συγκινούσε…
Πώς να το περιγράψω; Διέθεταν αυτό που λατρεύω, αυτό και που ζήτησα και από τους συνεργάτες μου να με βοηθήσουν να διατηρήσω στο τηλεοπτικό μου εγχείρημα, αυτό που πολύ, πολύ, πολύ θαυμάζω. Να το πω…
Τον επαγγελματικό ερασιτεχνισμό τους. Βγάζει νόημα όπως σας το λέω; Δεν μπορεί να μην το έχετε διαπιστώσει κι εσείς! Αυτό τους το τιμώ
Δεν υπάρχουν σχόλια
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.