Music Of The Day

Εκτακτες ειδήσεις

Η ΜΠΑΡΑ, ΤΑ ΤΕΙΧΗ, ΤΑ ΧΑΠΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΠΕΛΧΑΡΕΣ

 

Η ΜΠΑΡΑ, ΤΑ ΤΕΙΧΗ, ΤΑ ΧΑΠΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΠΕΛΧΑΡΕΣ

Ηλίας Γ. Προβόπουλος

Από την ολυμπιακή ευφορία στον λογαριασμό που συνεχίζουμε να πληρώνουμε.
Πόσο μας κόστισε, τελικά, εκείνη η μπάρα που σηκώσαμε όλοι μαζί κάποτε, στην εποχή της ευωχίας; Ο αθλητής έσφιγγε τα δόντια, ο εκφωνητής ούρλιαζε, ο παράγοντας φούσκωνε από υπερηφάνεια κι εμείς αισθανόμασταν ότι μαζί με τα σίδερα σηκωνόταν ολόκληρη η Ελλάδα χωρίς να λογαριάζουμε πως αυτά πέφτουν…
Τώρα ας σηκώσει κάποιος και τον λογαριασμό.
Για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, το υπουργείο Οικονομικών παρουσίασε συνολικό ακαθάριστο κόστος περίπου 8,5 δισεκατομμυρίων ευρώ. 
Με μέτρο την αρχική ελληνική συμφωνία για τις Μπελχάρες-περίπου ένα δισεκατομμύριο η καθεμία, με όπλα και την προβλεπόμενη υποστήριξη— μιλάμε χονδρικά για οκτώ φρεγάτες. 
Μια σύγκριση μεγέθους, σε ονομαστικές τιμές διαφορετικών εποχών, που αφορά ολόκληρη τη διοργάνωση, όχι μόνο την άρση βαρών.
Να και η ειρωνεία της παλιάς εικόνας με τα γκρεμισμένα τείχη: ο ολυμπιονίκης επέστρεφε τόσο δοξασμένος, ώστε η πόλη λογαριαζόταν ασφαλής χάρη στα παλικάρια της. 
Εμείς πληρώσαμε πρώτα για να νιώσουμε ανίκητοι στις εξέδρες και πληρώνουμε τώρα τις Μπελχάρες για να νιώσουμε ασφαλείς στη θάλασσα. Τα μετάλλια και τα κύπελλα, βλέπετε, δεν εκτελούν περιπολίες, μένουν στη βιτρίνα.
Μόνο που ο λογαριασμός του αθλητικού μεγαλείου δεν έκλεισε με την τελετή λήξης. 
Κάθε χρονιά ξανανοίγει: επιχορηγήσεις, εγκαταστάσεις, συντηρήσεις, διοργανώσεις, αποστολές, πριμ, διοικητικοί μηχανισμοί, μια ατέλειωτη σειρά ανθρώπων που έμαθε να σιτίζεται από τον αθλητισμό. Πόσο κοστίζουν όλα αυτά διαχρονικά; Ποιοι ωφελούνται; Τι επιστρέφει στην κοινωνία;
Πόσα φτάνουν στο παιδί που χρειάζεται ένα γήπεδο, στον ερασιτεχνικό σύλλογο, στον προπονητή της γειτονιάς; Και πόσα απορροφά ο μηχανισμός γύρω από την εξέδρα; Εκεί βρίσκεται το ουσιαστικό ερώτημα για τη διαρκή αιμορραγία: ποια δαπάνη υπηρετεί τον αθλητισμό και ποια αναπαράγεται χωρίς να αποδεικνύει αντίστοιχο δημόσιο όφελος.
Να λογαριαστεί και η εξαργύρωση της δόξας. Πόσοι απέκτησαν πολιτικό βήμα χάρη στην αθλητική προβολή; Ποιοι παρατρεχάμενοι βρήκαν θέση και μέλλον γύρω από τις επιτυχίες; Ποιες εταιρείες ανέλαβαν συμβάσεις και τι κέρδισαν; Πόσα διαφημιστικά έσοδα συνόδευσαν το λιβάνισμα από τα μέσα ενημέρωσης; Οι απαντήσεις χρειάζονται ονόματα, ποσά και παραστατικά. Έναν τέτοιο συγκεντρωτικό λογαριασμό ζητούμε, αντί για άλλη μία αναμετάδοση της εθνικής συγκίνησης.
Κι έρχεται πάλι η εικόνα μιας σακούλας με χάπια να τρυπήσει τη σκηνογραφία. Στις 13 Νοεμβρίου 2026 η ΕΛ.ΑΣ. ανακοίνωσε τη σύλληψη 58χρονου προπονητή άρσης βαρών και την κατάσχεση 871 δισκίων και αμπουλών, αναφέροντας και υπόθεση χορήγησης απαγορευμένης ουσίας σε ανήλικο αθλητή. 
Οι κατηγορίες αφορούν συγκεκριμένη υπόθεση και δεν αποτελούν καταδίκη ολόκληρου του αθλήματος. 
Επιβάλλουν, όμως, ερωτήσεις για την προστασία των αθλητών και την αποτελεσματικότητα των ελέγχων.
Από την ολυμπιακή ευφορία του 2004 μάς έμεινε μια κακή συνήθεια: να αντιμετωπίζουμε κάθε δυσάρεστη ερώτηση ως προσβολή της σημαίας. Να χειροκροτούμε πρώτα και να ζητούμε παραστατικά όταν έχουν σβήσει τα φώτα. 
Κι όταν εμφανίζονται τα χάπια, να παριστάνουμε πάλι τους έκπληκτους.
Ο σεβασμός στον κόπο του αθλητή απαιτεί έλεγχο όσων διαχειρίζονται χρήματα, εξουσία και την υγεία του. Και ο σεβασμός στον πολίτη απαιτεί να ξέρει τι πληρώνει, σε ποιον και για ποιο αποτέλεσμα. Γιατί τη μπάρα τη σηκώνει ένας. Τον λογαριασμό τον σηκώνουμε όλοι — και συνεχίζουμε, πολύ μετά το τελευταίο χειροκρότημα.

Δεν υπάρχουν σχόλια

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.