«Και άβυσσος και κόλαση μαζί»
Η συνεχής ελεγχόμενη
κλιμάκωση ενέχει τον κίνδυνο ατυχήματος ή λανθασμένης εκτίμησης που θα
μπορούσε να πυροδοτήσει ανεξέλεγκτη σύγκρουση
«Και άβυσσος και κόλαση μαζί» – Γιατί ο «ανοιχτός πόλεμος» Πακιστάν – Αφγανιστάν είναι η πιο επικίνδυνη κατάσταση για τον πλανήτη
Οι αεροπορικές
επιδρομές του Πακιστάν στην Καμπούλ και την Κανταχάρ στο Αφγανιστάν μέσα
σε διάστημα 24 ωρών δεν αποτελούν πρωτοφανές γεγονός.
Το Ισλαμαμπάντ έχει επανειλημμένα πλήξει στόχους εντός του Αφγανιστάν από την επιστροφή των Ταλιμπάν στην εξουσία το 2021.
Ωστόσο, αυτή τη φορά η στρατιωτική κίνηση συνοδεύτηκε από μια ρητορική που άλλαξε δραματικά το κλίμα: Πακιστανοί αξιωματούχοι μίλησαν ανοιχτά για «ανοιχτό πόλεμο».
Η διατύπωση αυτή προκάλεσε διεθνείς τίτλους, αλλά στην πραγματικότητα εντάσσεται σε μια ελεγχόμενη κλιμάκωση.
Πρόκειται για μια στρατηγική επίδειξης αποφασιστικότητας, σχεδιασμένη ώστε να αποστείλει μήνυμα ισχύος χωρίς να περάσει το σημείο χωρίς επιστροφή.
Η διαφορά μεταξύ «πολέμου πλήρους κλίμακας» και «διαχειριζόμενης σύγκρουσης» είναι κρίσιμη για την κατανόηση της δυναμικής που εξελίσσεται σήμερα στα σύνορα Πακιστάν–Αφγανιστάν.
Η ρίζα της σύγκρουσης: Tehrik-e-Taliban Pakistan
Ο βασικός λόγος πίσω από τις πακιστανικές επιδρομές είναι η δράση της Tehrik-e-Taliban Pakistan (TTP), γνωστής και ως «Πακιστανοί Ταλιμπάν».
Η οργάνωση αυτή διεξάγει επί χρόνια αιματηρή εκστρατεία εναντίον των πακιστανικών δυνάμεων ασφαλείας.
Τα επίπεδα απωλειών που υφίσταται ο πακιστανικός στρατός και η αστυνομία συγκρίνονται – σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις – με εκείνα που υπέστησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες στο αποκορύφωμα της στρατιωτικής τους παρουσίας στο Αφγανιστάν.
Το Ισλαμαμπάντ κατηγορεί την αφγανική ηγεσία των Ταλιμπάν ότι επιτρέπει στην TTP να επιχειρεί από αφγανικό έδαφος.
Οι αφγανικές αρχές αρνούνται επισήμως ότι προσφέρουν στήριξη, αλλά οι δεσμοί μεταξύ των δύο κινημάτων – ιδεολογικοί, φυλετικοί και ιστορικοί – είναι βαθιοί.
Το κρίσιμο πρόβλημα για το Πακιστάν είναι ότι η TTP δρα ήδη εντός των πακιστανικών συνόρων.
Ακόμη και αν οι αεροπορικές επιδρομές πλήξουν υποδομές ή εκπαιδευτικά κέντρα στο Αφγανιστάν, η ικανότητα της οργάνωσης να πραγματοποιεί επιθέσεις στο εσωτερικό του Πακιστάν παραμένει ουσιαστικά άθικτη.
Γιατί η ρητορική περί «ανοιχτού πολέμου»;
Η χρήση του όρου «ανοιχτός πόλεμος» δεν είναι τυχαία.
Αποτελεί εργαλείο εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής.
Στο εσωτερικό, η πακιστανική ηγεσία οφείλει να δείξει ότι δεν ανέχεται επιθέσεις χωρίς αντίποινα.
Η κοινή γνώμη απαιτεί απάντηση.
Ο στρατός, που παραμένει ο ισχυρότερος θεσμός στη χώρα, χρειάζεται να διατηρήσει την εικόνα αποφασιστικότητας.
Στο εξωτερικό, η ρητορική λειτουργεί ως μήνυμα προς την Καμπούλ: το Πακιστάν είναι διατεθειμένο να αυξήσει το κόστος για την αφγανική ηγεσία.
Ωστόσο, δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι το Ισλαμαμπάντ επιδιώκει ολοκληρωτική σύγκρουση. Ένας πόλεμος πλήρους κλίμακας θα απορροφούσε τεράστιους στρατιωτικούς πόρους χωρίς να επιλύσει τον πυρήνα του προβλήματος.
Το δίλημμα των Ταλιμπάν
Για τους Ταλιμπάν, ακόμη και περιορισμένες επιδρομές δημιουργούν σοβαρό πολιτικό πρόβλημα.
Η νομιμοποίησή τους βασίζεται σε δύο βασικούς πυλώνες: την αποκατάσταση της εθνικής κυριαρχίας και την αντίσταση σε ξένες παρεμβάσεις.
Το αντι-πακιστανικό αίσθημα είναι βαθύ στην αφγανική κοινωνία. Η αφγανική κοινή γνώμη συχνά θεωρεί το Πακιστάν ως δύναμη που παρεμβαίνει στις εσωτερικές υποθέσεις της χώρας.
Αν οι Ταλιμπάν εμφανιστούν να υποχωρούν υπό πίεση, κινδυνεύουν να χάσουν το αφήγημα του «νικηφόρου ισλαμικού κινήματος» που εκδίωξε ξένες δυνάμεις και αποκατέστησε την ανεξαρτησία του Αφγανιστάν.
Στο επίκεντρο της ηγεσίας βρίσκεται ο Ανώτατος Ηγέτης, ο Εμίρης Hibatullah Akhundzada, με έδρα την Κανταχάρ.
Ο στενός κύκλος του θεωρεί ότι η διατήρηση των θεμελιωδών αρχών του κινήματος υπερισχύει οποιουδήποτε τακτικού οφέλους.
Η άρνηση εγκατάλειψης της TTP
Η απαίτηση του Πακιστάν είναι σαφής: οι Ταλιμπάν πρέπει να αποκόψουν δεσμούς με την TTP.
Ωστόσο, για την αφγανική ηγεσία, μια τέτοια κίνηση δεν θα θεωρούνταν απλώς πολιτικός συμβιβασμός.
Θα εκλαμβανόταν ως προδοσία των τζιχαντιστικών διαπιστευτηρίων του κινήματος και ως παραβίαση του Pashtunwali – του παραδοσιακού φυλετικού κώδικα τιμής που δίνει έμφαση στην πίστη και τη φιλοξενία.
Η αφοσίωση και η προστασία των «φιλοξενούμενων» αποτελούν θεμελιώδεις αξίες στο πολιτισμικό σύστημα των Παστούν.
Η εγκατάλειψη της TTP θα υπονόμευε την εσωτερική συνοχή των Ταλιμπάν.
Πιο πραγματιστές αξιωματούχοι στην Καμπούλ ενδέχεται να αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο κλιμάκωσης, αλλά δεν διαθέτουν την ισχύ να αμφισβητήσουν ουσιαστικά τον Εμίρη.
Έτσι, το Πακιστάν απαιτεί ακριβώς αυτό που οι Ταλιμπάν είναι θεσμικά και ιδεολογικά ανίκανοι να προσφέρουν.
Ένας φαύλος κύκλος ελεγχόμενης κλιμάκωσης
Το πιθανότερο σενάριο δεν είναι ένας ολοκληρωτικός πόλεμος, αλλά ένας παρατεταμένος κύκλος κλιμακούμενων συγκρούσεων και διαμεσολαβήσεων.
Σύντομες εκρήξεις βίας θα ακολουθούνται από διπλωματικές πρωτοβουλίες.
Ήδη, το Πακιστάν έχει αποστείλει διαδοχικούς απεσταλμένους – επίσημους και ανεπίσημους – για να εμπλακούν σε διάλογο με την αφγανική ηγεσία.
Μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται ο Fazlur Rehman, ισλαμιστής πολιτικός με μακροχρόνιες διασυνδέσεις σε θρησκευτικά δίκτυα του Αφγανιστάν, καθώς και ο Mufti Taqi Usmani, επιφανής ισλαμικός λόγιος. Η εμπλοκή θρησκευτικών προσωπικοτήτων υποδηλώνει προσπάθεια πλαισίωσης του συμβιβασμού σε θρησκευτικούς όρους και όχι αποκλειστικά πολιτικούς.
Αυτή η τακτική αναγνωρίζει ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο στρατιωτικό, αλλά και ιδεολογικό.
Η απουσία της Ουάσιγκτον
Η κυβέρνηση του Donald Trump και ευρύτερα το αμερικανικό κατεστημένο ασφαλείας φαίνεται να αντιμετωπίζουν την κρίση ως πρωτίστως πακιστανικό ζήτημα.
Με περιορισμένη διάθεση επανεμπλοκής στο Αφγανιστάν και ελάχιστη επιρροή στους Ταλιμπάν, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι απίθανο να διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο.
Το Πακιστάν βρίσκεται αντιμέτωπο με ένα καθεστώς που το ίδιο συνέβαλε στην ενδυνάμωσή του κατά τη διάρκεια του πολέμου κατά της διεθνούς παρουσίας στο Αφγανιστάν.
Η ειρωνεία είναι εμφανής: η στρατηγική υποστήριξης των Ταλιμπάν στο παρελθόν έχει δημιουργήσει ένα γειτονικό καθεστώς που σήμερα αψηφά τις πακιστανικές απαιτήσεις.
Στρατηγικό αδιέξοδο
Το Πακιστάν δεν μπορεί να ανεχθεί απεριόριστα τις επιθέσεις της TTP. Ταυτόχρονα, δεν μπορεί να αντέξει έναν παρατεταμένο πόλεμο με το Αφγανιστάν. Οι Ταλιμπάν δεν επιθυμούν ολοκληρωτική σύγκρουση, αλλά δεν μπορούν να εγκαταλείψουν την TTP χωρίς να διαρρήξουν την ιδεολογική τους συνοχή.
Το αποτέλεσμα είναι ένα στρατηγικό αδιέξοδο.
Η κατάσταση αυτή εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους:
• Συνεχή αποσταθεροποίηση της παραμεθόριας ζώνης
• Ενίσχυση εξτρεμιστικών στοιχείων
• Οικονομική επιβάρυνση και για τις δύο χώρες
• Πιθανότητα ακούσιας κλιμάκωσης λόγω λάθους υπολογισμού.
Μια εύθραυστη ισορροπία - «Και άβυσσος και κόλαση μαζί»
Η σύγκρουση μεταξύ Πακιστάν και Αφγανιστάν δεν είναι μια απλή διασυνοριακή αντιπαράθεση.
Είναι η σύγκρουση δύο αλληλένδετων κινημάτων, δύο κρατών με βαθιές ιστορικές και φυλετικές διασυνδέσεις και αντικρουόμενες αντιλήψεις περί ασφάλειας και νομιμοποίησης.
Η ρητορική περί «ανοιχτού πολέμου» αποτελεί περισσότερο εργαλείο πίεσης παρά προάγγελο άμεσης γενικευμένης σύρραξης.
Ωστόσο, η συνεχής ελεγχόμενη κλιμάκωση ενέχει τον κίνδυνο ατυχήματος ή λανθασμένης εκτίμησης που θα μπορούσε να πυροδοτήσει ανεξέλεγκτη σύγκρουση.
Το Πακιστάν βρίσκεται αντιμέτωπο με μια πραγματικότητα που το ίδιο συνέβαλε να διαμορφωθεί.
Οι Ταλιμπάν, από την πλευρά τους, βρίσκονται παγιδευμένοι ανάμεσα στην ιδεολογική συνέπεια και τη γεωπολιτική επιβίωση.
Η εύθραυστη αυτή ισορροπία μπορεί να διατηρηθεί μόνο μέσω συνεχούς διαμεσολάβησης και περιορισμένης στρατιωτικής δράσης.
Όμως όσο η βασική απαίτηση του Πακιστάν – η αποκοπή των δεσμών με την TTP – παραμένει αδιαπραγμάτευτη για την αφγανική ηγεσία, ο κύκλος βίας δύσκολα θα σπάσει.
Και σε μια περιοχή όπου οι συγκρούσεις σπάνια παραμένουν τοπικές, η εξέλιξη αυτή δεν αφορά μόνο δύο γειτονικά κράτη, αλλά ολόκληρη τη σταθερότητα της Νότιας Ασίας.
Έμπειροι γεωπολιτικοί αναλυτές με βαθιά γνώση των ζητημάτων της Ασίας λένε χαρακτηριστικά: Ο πόλεμος Αφγανιστάν - Πακιστάν είναι η άβυσσος και η κόλαση μαζί.
www.bankingnews.gr
Το Ισλαμαμπάντ έχει επανειλημμένα πλήξει στόχους εντός του Αφγανιστάν από την επιστροφή των Ταλιμπάν στην εξουσία το 2021.
Ωστόσο, αυτή τη φορά η στρατιωτική κίνηση συνοδεύτηκε από μια ρητορική που άλλαξε δραματικά το κλίμα: Πακιστανοί αξιωματούχοι μίλησαν ανοιχτά για «ανοιχτό πόλεμο».
Η διατύπωση αυτή προκάλεσε διεθνείς τίτλους, αλλά στην πραγματικότητα εντάσσεται σε μια ελεγχόμενη κλιμάκωση.
Πρόκειται για μια στρατηγική επίδειξης αποφασιστικότητας, σχεδιασμένη ώστε να αποστείλει μήνυμα ισχύος χωρίς να περάσει το σημείο χωρίς επιστροφή.
Η διαφορά μεταξύ «πολέμου πλήρους κλίμακας» και «διαχειριζόμενης σύγκρουσης» είναι κρίσιμη για την κατανόηση της δυναμικής που εξελίσσεται σήμερα στα σύνορα Πακιστάν–Αφγανιστάν.
Η ρίζα της σύγκρουσης: Tehrik-e-Taliban Pakistan
Ο βασικός λόγος πίσω από τις πακιστανικές επιδρομές είναι η δράση της Tehrik-e-Taliban Pakistan (TTP), γνωστής και ως «Πακιστανοί Ταλιμπάν».
Η οργάνωση αυτή διεξάγει επί χρόνια αιματηρή εκστρατεία εναντίον των πακιστανικών δυνάμεων ασφαλείας.
Τα επίπεδα απωλειών που υφίσταται ο πακιστανικός στρατός και η αστυνομία συγκρίνονται – σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις – με εκείνα που υπέστησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες στο αποκορύφωμα της στρατιωτικής τους παρουσίας στο Αφγανιστάν.
Το Ισλαμαμπάντ κατηγορεί την αφγανική ηγεσία των Ταλιμπάν ότι επιτρέπει στην TTP να επιχειρεί από αφγανικό έδαφος.
Οι αφγανικές αρχές αρνούνται επισήμως ότι προσφέρουν στήριξη, αλλά οι δεσμοί μεταξύ των δύο κινημάτων – ιδεολογικοί, φυλετικοί και ιστορικοί – είναι βαθιοί.
Το κρίσιμο πρόβλημα για το Πακιστάν είναι ότι η TTP δρα ήδη εντός των πακιστανικών συνόρων.
Ακόμη και αν οι αεροπορικές επιδρομές πλήξουν υποδομές ή εκπαιδευτικά κέντρα στο Αφγανιστάν, η ικανότητα της οργάνωσης να πραγματοποιεί επιθέσεις στο εσωτερικό του Πακιστάν παραμένει ουσιαστικά άθικτη.
Γιατί η ρητορική περί «ανοιχτού πολέμου»;
Η χρήση του όρου «ανοιχτός πόλεμος» δεν είναι τυχαία.
Αποτελεί εργαλείο εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής.
Στο εσωτερικό, η πακιστανική ηγεσία οφείλει να δείξει ότι δεν ανέχεται επιθέσεις χωρίς αντίποινα.
Η κοινή γνώμη απαιτεί απάντηση.
Ο στρατός, που παραμένει ο ισχυρότερος θεσμός στη χώρα, χρειάζεται να διατηρήσει την εικόνα αποφασιστικότητας.
Στο εξωτερικό, η ρητορική λειτουργεί ως μήνυμα προς την Καμπούλ: το Πακιστάν είναι διατεθειμένο να αυξήσει το κόστος για την αφγανική ηγεσία.
Ωστόσο, δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι το Ισλαμαμπάντ επιδιώκει ολοκληρωτική σύγκρουση. Ένας πόλεμος πλήρους κλίμακας θα απορροφούσε τεράστιους στρατιωτικούς πόρους χωρίς να επιλύσει τον πυρήνα του προβλήματος.
Το δίλημμα των Ταλιμπάν
Για τους Ταλιμπάν, ακόμη και περιορισμένες επιδρομές δημιουργούν σοβαρό πολιτικό πρόβλημα.
Η νομιμοποίησή τους βασίζεται σε δύο βασικούς πυλώνες: την αποκατάσταση της εθνικής κυριαρχίας και την αντίσταση σε ξένες παρεμβάσεις.
Το αντι-πακιστανικό αίσθημα είναι βαθύ στην αφγανική κοινωνία. Η αφγανική κοινή γνώμη συχνά θεωρεί το Πακιστάν ως δύναμη που παρεμβαίνει στις εσωτερικές υποθέσεις της χώρας.
Αν οι Ταλιμπάν εμφανιστούν να υποχωρούν υπό πίεση, κινδυνεύουν να χάσουν το αφήγημα του «νικηφόρου ισλαμικού κινήματος» που εκδίωξε ξένες δυνάμεις και αποκατέστησε την ανεξαρτησία του Αφγανιστάν.
Στο επίκεντρο της ηγεσίας βρίσκεται ο Ανώτατος Ηγέτης, ο Εμίρης Hibatullah Akhundzada, με έδρα την Κανταχάρ.
Ο στενός κύκλος του θεωρεί ότι η διατήρηση των θεμελιωδών αρχών του κινήματος υπερισχύει οποιουδήποτε τακτικού οφέλους.
Η άρνηση εγκατάλειψης της TTP
Η απαίτηση του Πακιστάν είναι σαφής: οι Ταλιμπάν πρέπει να αποκόψουν δεσμούς με την TTP.
Ωστόσο, για την αφγανική ηγεσία, μια τέτοια κίνηση δεν θα θεωρούνταν απλώς πολιτικός συμβιβασμός.
Θα εκλαμβανόταν ως προδοσία των τζιχαντιστικών διαπιστευτηρίων του κινήματος και ως παραβίαση του Pashtunwali – του παραδοσιακού φυλετικού κώδικα τιμής που δίνει έμφαση στην πίστη και τη φιλοξενία.
Η αφοσίωση και η προστασία των «φιλοξενούμενων» αποτελούν θεμελιώδεις αξίες στο πολιτισμικό σύστημα των Παστούν.
Η εγκατάλειψη της TTP θα υπονόμευε την εσωτερική συνοχή των Ταλιμπάν.
Πιο πραγματιστές αξιωματούχοι στην Καμπούλ ενδέχεται να αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο κλιμάκωσης, αλλά δεν διαθέτουν την ισχύ να αμφισβητήσουν ουσιαστικά τον Εμίρη.
Έτσι, το Πακιστάν απαιτεί ακριβώς αυτό που οι Ταλιμπάν είναι θεσμικά και ιδεολογικά ανίκανοι να προσφέρουν.
Ένας φαύλος κύκλος ελεγχόμενης κλιμάκωσης
Το πιθανότερο σενάριο δεν είναι ένας ολοκληρωτικός πόλεμος, αλλά ένας παρατεταμένος κύκλος κλιμακούμενων συγκρούσεων και διαμεσολαβήσεων.
Σύντομες εκρήξεις βίας θα ακολουθούνται από διπλωματικές πρωτοβουλίες.
Ήδη, το Πακιστάν έχει αποστείλει διαδοχικούς απεσταλμένους – επίσημους και ανεπίσημους – για να εμπλακούν σε διάλογο με την αφγανική ηγεσία.
Μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται ο Fazlur Rehman, ισλαμιστής πολιτικός με μακροχρόνιες διασυνδέσεις σε θρησκευτικά δίκτυα του Αφγανιστάν, καθώς και ο Mufti Taqi Usmani, επιφανής ισλαμικός λόγιος. Η εμπλοκή θρησκευτικών προσωπικοτήτων υποδηλώνει προσπάθεια πλαισίωσης του συμβιβασμού σε θρησκευτικούς όρους και όχι αποκλειστικά πολιτικούς.
Αυτή η τακτική αναγνωρίζει ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο στρατιωτικό, αλλά και ιδεολογικό.
Η απουσία της Ουάσιγκτον
Η κυβέρνηση του Donald Trump και ευρύτερα το αμερικανικό κατεστημένο ασφαλείας φαίνεται να αντιμετωπίζουν την κρίση ως πρωτίστως πακιστανικό ζήτημα.
Με περιορισμένη διάθεση επανεμπλοκής στο Αφγανιστάν και ελάχιστη επιρροή στους Ταλιμπάν, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι απίθανο να διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο.
Το Πακιστάν βρίσκεται αντιμέτωπο με ένα καθεστώς που το ίδιο συνέβαλε στην ενδυνάμωσή του κατά τη διάρκεια του πολέμου κατά της διεθνούς παρουσίας στο Αφγανιστάν.
Η ειρωνεία είναι εμφανής: η στρατηγική υποστήριξης των Ταλιμπάν στο παρελθόν έχει δημιουργήσει ένα γειτονικό καθεστώς που σήμερα αψηφά τις πακιστανικές απαιτήσεις.
Στρατηγικό αδιέξοδο
Το Πακιστάν δεν μπορεί να ανεχθεί απεριόριστα τις επιθέσεις της TTP. Ταυτόχρονα, δεν μπορεί να αντέξει έναν παρατεταμένο πόλεμο με το Αφγανιστάν. Οι Ταλιμπάν δεν επιθυμούν ολοκληρωτική σύγκρουση, αλλά δεν μπορούν να εγκαταλείψουν την TTP χωρίς να διαρρήξουν την ιδεολογική τους συνοχή.
Το αποτέλεσμα είναι ένα στρατηγικό αδιέξοδο.
Η κατάσταση αυτή εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους:
• Συνεχή αποσταθεροποίηση της παραμεθόριας ζώνης
• Ενίσχυση εξτρεμιστικών στοιχείων
• Οικονομική επιβάρυνση και για τις δύο χώρες
• Πιθανότητα ακούσιας κλιμάκωσης λόγω λάθους υπολογισμού.
Μια εύθραυστη ισορροπία - «Και άβυσσος και κόλαση μαζί»
Η σύγκρουση μεταξύ Πακιστάν και Αφγανιστάν δεν είναι μια απλή διασυνοριακή αντιπαράθεση.
Είναι η σύγκρουση δύο αλληλένδετων κινημάτων, δύο κρατών με βαθιές ιστορικές και φυλετικές διασυνδέσεις και αντικρουόμενες αντιλήψεις περί ασφάλειας και νομιμοποίησης.
Η ρητορική περί «ανοιχτού πολέμου» αποτελεί περισσότερο εργαλείο πίεσης παρά προάγγελο άμεσης γενικευμένης σύρραξης.
Ωστόσο, η συνεχής ελεγχόμενη κλιμάκωση ενέχει τον κίνδυνο ατυχήματος ή λανθασμένης εκτίμησης που θα μπορούσε να πυροδοτήσει ανεξέλεγκτη σύγκρουση.
Το Πακιστάν βρίσκεται αντιμέτωπο με μια πραγματικότητα που το ίδιο συνέβαλε να διαμορφωθεί.
Οι Ταλιμπάν, από την πλευρά τους, βρίσκονται παγιδευμένοι ανάμεσα στην ιδεολογική συνέπεια και τη γεωπολιτική επιβίωση.
Η εύθραυστη αυτή ισορροπία μπορεί να διατηρηθεί μόνο μέσω συνεχούς διαμεσολάβησης και περιορισμένης στρατιωτικής δράσης.
Όμως όσο η βασική απαίτηση του Πακιστάν – η αποκοπή των δεσμών με την TTP – παραμένει αδιαπραγμάτευτη για την αφγανική ηγεσία, ο κύκλος βίας δύσκολα θα σπάσει.
Και σε μια περιοχή όπου οι συγκρούσεις σπάνια παραμένουν τοπικές, η εξέλιξη αυτή δεν αφορά μόνο δύο γειτονικά κράτη, αλλά ολόκληρη τη σταθερότητα της Νότιας Ασίας.
Έμπειροι γεωπολιτικοί αναλυτές με βαθιά γνώση των ζητημάτων της Ασίας λένε χαρακτηριστικά: Ο πόλεμος Αφγανιστάν - Πακιστάν είναι η άβυσσος και η κόλαση μαζί.
www.bankingnews.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.