.

Το ότι ο Μ. Νετανιάχου και οι άνθρωποί του ήταν αυτοί που οδήγησαν τον Ν. Τραμπ στον πόλεμο, γίνεται πλέον όλο και πιο σαφές – ενώ ακόμη και το γερμανικό Spiegel δημοσίευσε ένα podcast με τον τίτλο «Ο Νετανιάχου βρήκε τον ανόητο του», αναφέροντας τα εξής στην εισαγωγή του: «Για δεκαετίες, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ έψαχνε τον κατάλληλο πρόεδρο των ΗΠΑ για αυτόν τον πόλεμο. Με τον Ντόναλντ Τραμπ, τον βρήκε». Σε κάθε περίπτωση, δεν φαίνεται να έχει γρήγορο τέλος ο πόλεμος – ενώ το μεγάλο ερώτημα είναι το πόσο μακριά είναι διατεθειμένη να φτάσει η κάθε πλευρά. Για τον Ν. Τραμπ και τον Μ. Νετανιάχου πάντως, αυτός ο πόλεμος αφορά πλέον την πολιτική τους επιβίωση και χρειάζονται απαραίτητα μια νίκη – ενώ το Ιράν χρειάζεται να αντέξει μόνο έως ότου το κόστος του πολέμου να γίνει τόσο υψηλό για την κυβέρνηση των ΗΠΑ που να μην μπορεί πλέον να τον δικαιολογήσει στους Αμερικανούς Πολίτες.

Το χάος στη Μέση Ανατολή

28 Μαρτίου 2026

από Analyst Team

Αποποίηση ευθύνης (εικόνες & διαγράμματα)

Ανάλυση

Στη Μέση Ανατολή, εκτός από τους εκατοντάδες θανάτους και το βομβαρδισμό υποδομών, «καίγονται» τεράστιες ποσότητες χρημάτων – τα οποία δεν θα λείψουν μόνο από τα κράτη της αλλά, επιπλέον, από πολλά άλλα. Ειδικότερα, σύμφωνα με το Υπουργείο Άμυνας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, οι συνολικές δαπάνες αεράμυνας του Άμπου Ντάμπι από την έναρξη της στρατιωτικής εκστρατείας έως τις 20 Μαρτίου περίπου, έχουν φτάσει τα 2,61 δις $ – 13 φορές περισσότερα από το ποσόν που έχει δαπανήσει το Ιράν για τις επιθέσεις του.

Μόνο το Κουβέιτ έχει επενδύσει μεταξύ 800 εκ. και 1,5 δις $ για την υπεράσπιση της αεροπορικής βάσης Ali al Salem – ενώ οι επιχειρήσεις του Κατάρ για την αναχαίτιση ιρανικών πυραύλων και drones, έχουν κοστίσει μεταξύ 600 εκ. και 900 εκ. $. Όσο για τις ΗΠΑ, το ημερήσιο κόστος του πολέμου υπολογίζεται στο 1 δις $ – ενώ για το Ισραήλ δεν υπάρχουν αναφορές, αλλά προφανώς το κόστος του δεν θα είναι καθόλου χαμηλό.

Από την άλλη πλευρά, το εκτιμώμενο κόστος των επιθέσεων του Ιράν κυμαίνεται από 194 εκ. έως 391 εκ. $ – κάτι που οφείλεται κυρίως στα drones Shahed που, κατά το Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών (CSIS), κοστίζουν μεταξύ 20.000 και 50.000 $ το καθένα. Φυσικά, το κόστος της καταστροφής των υποδομών είναι εκτός του υπολογισμού – ενώ ασφαλώς θα είναι τεράστιο.

Την ίδια στιγμή, οι ξένοι πουλούν ασιατικές μετοχές με ρυθμό ρεκόρ: αξίας 52 δις $ μέχρι στιγμής το Μάρτιο, εξαιρουμένης της Κίνας, σημειώνοντας τις υψηλότερες πωλήσεις που έχουν καταγραφεί ποτέ. Το ποσόν αυτό υπερβαίνει το προηγούμενο μηνιαίο ρεκόρ που είχε σημειωθεί κατά τη διάρκεια της πανδημίας του 2020 κατά 49% – επίσης  τις εκροές λόγω του πολέμου της Ουκρανίας τον Ιούνιο του 2022, κατά +148% (γράφημα).

Οι μεγαλύτερες εκροές σημειώθηκαν στην Ταιβάν, στη Νότια Κορέα και στην Ινδία – σε εκείνες τις χώρες δηλαδή που εξαρτώνται περισσότερο από τις εισαγωγές πετρελαίου. Η αιτία είναι το ότι, οι ασιατικές αναδυόμενες οικονομίες αντιπροσωπεύουν περίπου το 80% της ζήτησης αργού πετρελαίου που διέρχεται από το Στενό του Hormuz – οπότε η Ασία δέχεται το ισχυρότερο πλήγμα από τον πόλεμο του Ιράν, σε σύγκριση με τις άλλες περιοχές του πλανήτη.

Όσον αφορά τις ΗΠΑ, έχουν εγκλωβιστεί στον πόλεμο – αφενός μεν επειδή η ρευστότητα στην αγορά των αμερικανικών ομολόγων έχει περιορισθεί επικίνδυνα, αφετέρου λόγω του ότι οι Αμερικανοί έχουν επενδύσει το ποσοστό ρεκόρ του 52% των χρηματοοικονομικών τους περιουσιακών στοιχείων, σε μετοχές (γράφημα).

Δηλαδή, έχουν τοποθετήσει πάνω από τα μισά χρήματα τους στη χρηματιστηριακή φούσκα τεραστίων διαστάσεων που έχει δημιουργηθεί στις ΗΠΑ (ανάλυση) – ενώ διακρατούν μόλις το 15% σε μετρητά και το 14% σε ομόλογα. Με δεδομένο λοιπόν το ότι, η συνέχιση του πολέμου με μία χερσαία εισβολή στο Ιράν θα μπορούσε να προκαλέσει την κατάρρευση των αμερικανικών χρηματιστηρίων, ο Ν. Τραμπ έχει βρεθεί σε μία εξαιρετικά δύσκολη θέση – πόσο μάλλον ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών και εν μέσω της εκτόξευσης των τιμών των καυσίμων.

Οι δομές εξουσίας στο Ιράν

Συνεχίζοντας, για να προβλέψουμε πώς θα εξελιχθεί ο πόλεμος, είναι κρίσιμο να κατανοήσουμε τον τρόπο που λειτουργούν οι δομές εξουσίας στο Ιράν – στο οποίο υπάρχουν αρκετές ομάδες ή «φατρίες» που ουσιαστικά έχουν «μοιράσει» τη χώρα και ιδιαίτερα την οικονομία της, μεταξύ τους.

Πριν από τον πόλεμο ο κρατικός μηχανισμός, με επικεφαλής τον ηλικιωμένο θρησκευτικό ηγέτη, είχε τα πάντα υπό τον έλεγχο του – με τη δυσαρέσκεια όμως να αυξάνεται εντός των δομών εξουσίας. Συνέβαινε δηλαδή κάτι ανάλογο με το τέλος της Σοβιετικής Ένωσης, όταν η χώρα κυβερνιόταν από ηλικιωμένους ηγέτες  – με τη νεότερη γενιά να περιμένει σε δεύτερη μοίρα τη στιγμή της, ενώ παρακολουθούσε αβοήθητη την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.

Με τις αρχικές τους επιθέσεις τώρα, κατά τις οποίες οι ΗΠΑ και το Ισραήλ δολοφόνησαν ένα μεγάλο μέρος της ιρανικής ηγεσίας, συμπεριλαμβανομένου του Ανώτατου Ηγέτη, άνοιξαν την πόρτα σε μια καινούργια γενιά – όπου στην πραγματικότητα νεότεροι άνδρες, περίπου 50 ετών, από το στρατό, τις δυνάμεις ασφαλείας και τις υπηρεσίες πληροφοριών, έχουν έκτοτε αναλάβει την εξουσία στο Ιράν. Διευθύνουν λοιπόν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις και τώρα διοικούν de facto τη χώρα – παρά το ότι τυπικά, ο νέος Ανώτατος Ηγέτης είναι «το αφεντικό».

Οι «νέοι» αυτή αποτελούν μια γενιά, το κύριο ενδιαφέρον της οποίας δεν είναι τα χρήματα – αλλά το να κάνει επιτέλους το Ιράν ξανά ισχυρό. Σε αντίθεση δε με τη Βενεζουέλα, δεν μπορούν να εξαγοραστούν με υποσχέσεις για πολιτικό μέλλον ή με χρήματα – ενώ θέλουν να διώξουν τις ΗΠΑ από τη Μέση Ανατολή, καθώς επίσης να αποδυναμώσουν το Ισραήλ ή ακόμη και να το εξαλείψουν ως κράτος, εάν θα τους ήταν δυνατόν, οπότε είναι σωστή η θέση του Ισραήλ περί «υπαρξιακής απειλής».

Στόχος τους είναι να κάνουν τη Μέση Ανατολή ανεξάρτητη από την επιρροή των ΗΠΑ και του Ισραήλ – κράτη που, κατά την άποψή τους, είναι η πηγή όλων των πολέμων και των προβλημάτων στη Μέση Ανατολή. Οι συγκεκριμένοι στόχοι είναι πιο σημαντικοί για αυτούς από οτιδήποτε άλλο – με την έννοια ότι, υπάγουν τα πάντα σε αυτούς.

Ανήκουν βέβαια σε φατρίες – ενώ αυτές οι φατρίες κατέχουν τώρα την εξουσία στο Ιράν, από τη στιγμή εκείνη και μετά που οι ΗΠΑ ανέτρεψαν την παλαιά κυβέρνηση. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ έχουν έτσι πετύχει το αντίθετο, από αυτό που σκόπευαν – επειδή αυτή η ηγεσία είναι έτοιμη να προχωρήσει πολύ περισσότερο για να επιτύχει τους στόχους της, από ότι η προηγούμενη κυβέρνηση.

Επομένως οι ιρανικές δηλώσεις, σύμφωνα με τις οποίες θα συνεχίσουν τον πόλεμο μέχρι να αποχωρήσουν οι ΗΠΑ από τη Μέση Ανατολή, θα πρέπει να ληφθούν πολύ σοβαρά υπ’ όψιν – ενώ μένει να φανεί εάν τελικά είναι αρκετά ισχυροί για να το κάνουν.

Οι διαπραγματεύσεις

Περαιτέρω, όποιος έχει παρακολουθήσει τις αναρτήσεις και τις δηλώσεις του Τραμπ προς τους δημοσιογράφους τις τελευταίες εβδομάδες, θα πρέπει να έχει σχηματίσει την εντύπωση ότι έχει χάσει τα λογικά του – επειδή συνεχώς αντιφάσκει με τον εαυτό του (αν και είναι μέρος της στρατηγικής του, ανάλυση).

Κάποια στιγμή ήθελε να επιτεθεί σε ενεργειακές εγκαταστάσεις στο Ιράν, μερικές ώρες αργότερα ανακάλεσε αυτή τη δήλωση, ακολούθησε ένα τελεσίγραφο 48 ωρών και στο τέλος έδωσε παράταση – ενώ στη συνέχεια μίλησε για διαπραγματεύσεις με το Ιράν που πήγαιναν καλά, όταν η ιρανική κυβέρνηση δήλωσε πως δεν υπήρχαν ούτε διαπραγματεύσεις, ούτε επαφές και ότι δεν γνώριζε καν με ποιον υποτίθεται ότι διαπραγματευόταν ο Τραμπ.

Θεωρείται βέβαια πως πράγματι διεξάγονταν διαπραγματεύσεις, αλλά ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ διαπραγματευόταν με ομάδες που κάποτε ήταν αρκετά ισχυρές στο Ιράν – ενώ δεν είναι πλέον, μετά την απομάκρυνση της παλαιάς ηγεσίας. Σύμφωνα με αυτές τις πληροφορίες, οι ΗΠΑ συνομιλούν μέσω μεσαζόντων με άτομα που όμως επί του παρόντος έχουν μικρή εξουσία λήψης αποφάσεων – γεγονός που επεξηγεί τις αντιφατικές δηλώσεις του Τραμπ, με την έννοια πως οι άνθρωποί του, του μεταφέρουν πληροφορίες για τις διαπραγματεύσεις που δεν ευθυγραμμίζονται με αυτό που πραγματικά συμβαίνει.

Ένα άλλο ερώτημα που προκύπτει, κάτι που ισχύει για τους περισσότερους αρχηγούς κυβερνήσεων, είναι ποιος ενημερώνει τον Τραμπ. Είναι, για παράδειγμα, οι Ισραηλινοί λομπίστες στις ΗΠΑ που θέλουν να διεξάγουν πόλεμο μέχρι να καταστραφεί το Ιράν και ως εκ τούτου λένε στον Τραμπ ότι ο πόλεμος πηγαίνει καλά; Ή μήπως είναι άνθρωποι από τις υπηρεσίες πληροφοριών που θα έπρεπε τώρα να εξηγούν πώς κατέληξαν στους λανθασμένους υπολογισμούς ότι, το Ιράν θα μπορούσε να ηττηθεί σε μια γρήγορη επίθεση «αποκεφαλισμού» της ηγεσίας του; Μήπως χρειάζονται τώρα «αποδιοπομπαίους τράγους»; Υπάρχουν βέβαια και άλλες ομάδες στην Ουάσιγκτον – ενώ δεν είναι σαφές, ποιος παρέχει αυτή τη στιγμή στον Τραμπ ποιες πληροφορίες.

Σε κάθε περίπτωση, οι πρόεδροι δεν έχουν ποτέ το χρόνο να διεξάγουν τη δική τους έρευνα – αντίθετα, τους παρουσιάζονται έτοιμοι φάκελοι  που περιέχουν πληροφορίες. Εν προκειμένω, οφείλουμε να γνωρίζουμε πως τα άτομα που συντάσσουν αυτούς τους φακέλους, έχουν συμφέρον να πιστέψει ο υπεύθυνος λήψης αποφάσεων αυτά που του λένε  – έτσι ώστε να λάβει τις επιθυμητές για τα ίδια αποφάσεις.

Επομένως, δεν είναι απολύτως σαφές πόσο ενημερωμένος είναι ο Τραμπ για την πραγματική κατάσταση – μεταξύ άλλων επειδή οι διαπραγματευτές στις ΗΠΑ μπορεί να μην έχουν ακόμη καταλάβει ότι, διαπραγματεύονται μέσω μεσαζόντων με άτομα που επί του παρόντος έχουν ελάχιστη επιρροή στο Ιράν.

Σύμφωνα πάντως με πληροφορίες, οι σημερινοί ηγέτες στο Ιράν δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ αυτή τη στιγμή – απλά αντιμετωπίζουν τον πόλεμο ως μια ευκαιρία, για να επιτύχουν επιτέλους τους μαξιμαλιστικούς τους στόχους και να εκδιώξουν τις ΗΠΑ από τη Μέση Ανατολή.

Οι Άραβες παγιδευμένοι στη μέση

Συνεχίζοντας, η θέση των Αράβων είναι ιδιαίτερα περίπλοκη, επειδή τελικά θα πρέπει να αποφασίσουν με ποια πλευρά θα συνταχθούν – ενώ μέχρι στιγμής είναι απρόθυμοι ή απλώς φοβούνται να λάβουν αυτή την απόφαση. Φαίνεται όμως ότι υπάρχει υποστήριξη, ακόμη και στα υψηλότερα επίπεδα της αραβικής διακυβέρνησης, όσον αφορά την επιθυμία του Ιράν να εκδιώξει το Ισραήλ από τη Μέση Ανατολή – εάν ισχύουν βέβαια οι πληροφορίες.

Μπορεί δηλαδή να παρακολούθησαν άπρακτοι τη γενοκτονία στη Γάζα, αλλά προφανώς με βαριά καρδιά – ενώ αυτός είναι ο λόγος που τρέφουν κρυφά κάποια συμπάθεια για το Ιράν, το οποίο καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να την ενισχύσει.

Εν τούτοις, οι Άραβες έχουν επιτρέψει στον εαυτό τους να εξαγοραστεί τις τελευταίες δεκαετίες – με την έννοια πως έχουν συνηθίσει τον πλούτο που τους έχει επιτραπεί να συσσωρεύσουν, υπό την προστασία των ΗΠΑ. Οι οικονομικοί δεσμοί τους δε με τις ΗΠΑ είναι σχεδόν αδιαπέραστοι – ενώ μια ανοιχτή ρήξη, είναι πιθανόν να είναι πολύ δαπανηρή όχι μόνο για τις ΗΠΑ που διακινδυνεύουν επίσης το βασικό πυλώνα της οικονομίας τους, το πετροδολάριο (ανάλυση), αλλά και για τις αραβικές ελίτ.

Επιπλέον, η παρουσία του αμερικανικού στρατού εκεί σήμαινε ότι, οι αραβικές ελίτ δεν χρειαζόταν να φοβούνται αλλαγές καθεστώτος, όπως η λεγόμενη «Αραβική Άνοιξη» – εφόσον παρέμεναν πολιτικά πιστές στις ΗΠΑ, για τις οποίες κέρδιζαν πολλά χρήματα και τους επιτρεπόταν να παραμείνουν στην εξουσία. Μια ρήξη με τις ΗΠΑ, θα μπορούσε επομένως να έχει πολύ δυσάρεστες συνέπειες για αυτές τις ελίτ – τόσο οικονομικά όσο και πολιτικά.

Παρ’ όλα αυτά φαίνεται πως η κατάσταση τώρα αλλάζει, επειδή η συμφωνία ήταν ότι, οι ΗΠΑ θα προστάτευαν τους Άραβες – κάτι που δεν συμβαίνει πλέον με τον πόλεμο του Ιράν. Αντίθετα, η παρουσία του αμερικανικού στρατού στις αραβικές χώρες, αποτελεί πλέον κίνδυνο για αυτές – όπως φαίνεται από τους βομβαρδισμούς που δέχονται και όχι μόνο.

Από την άλλη πλευρά, με δεδομένη τη σημερινή κατάσταση, οι Άραβες εξετάζουν το ενδεχόμενο να αποσύρουν τα χρήματά τους από τις ΗΠΑ, σύμφωνα με τη Wall Street Journal (Τα τρις $ των επενδύσεων που διακυβεύονται στον κόλπο) – επειδή τα χρειάζονται μετά την απώλεια εσόδων από το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο και τον τουρισμό, για να αποκαταστήσουν οι ίδιοι τις ζημίες του πολέμου.

Κάτι τέτοιο θα σήμαινε ότι, ο δεσμός που συνδέει τις ΗΠΑ και τους Άραβες, το χρήμα, θα έπαυε ουσιαστικά να υπάρχει – πάντοτε εάν οι Άραβες απέσυραν τις επενδύσεις τους από τις ΗΠΑ. Οι Άραβες  γνωρίζουν βέβαια πως εάν αποσύρουν τα χρήματά τους από τις ΗΠΑ, θα υπάρξουν περισσότερες από απλές οικονομικές επιπτώσεις – οπότε προσπαθούν να ελιχθούν με κάποιον τρόπο, ενώ ενδεχομένως αναζητούν κρυφά νέο προστάτη.

Σε κάθε περίπτωση, δεν βλέπουν πλέον την παρουσία αμερικανικών στρατευμάτων στην περιοχή ως προστασία – αλλά μάλλον ως απειλή για τους εαυτούς τους. Συμμερίζονται δε την άποψη του Ιράν ότι, το Ισραήλ είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα στη Μέση Ανατολή – οπότε δεν θα ήταν δυσαρεστημένοι, εάν το Κράτος του Ισραήλ εξαφανιζόταν από το χάρτη της Μέσης Ανατολής.

Είναι όμως επίσης φυσικά δυσαρεστημένοι που το Ιράν βομβαρδίζει τη βιομηχανία πετρελαίου και φυσικού αερίου τους – αν και ορισμένες αραβικές κυβερνήσεις εκφράζουν ακόμη και μια κάποια κατανόηση για το γεγονός αυτό, ενώ εξακολουθούν να χαρακτηρίζουν ταυτόχρονα τις ιρανικές επιθέσεις απαράδεκτες και θέλουν να τελειώσει γρήγορα ο πόλεμος.

Γιατί εκφράζουν κάποια κατανόηση; Επειδή, όπως φαίνεται, οι Άραβες θέλουν μια Μέση Ανατολή χωρίς το Ισραήλ και τις ΗΠΑ – φοβούνται όμως τις οικονομικές και γεωπολιτικές συνέπειες, οπότε διατηρούν χαμηλό προφίλ και προσπαθούν να μην προκαλέσουν υπερβολικό ανταγωνισμό σε καμία από τις δύο πλευρές.

Για να αποφύγουν δε την πλήρη αντιπαράθεση με οποιαδήποτε πλευρά, συνεχίζουν να επιτρέπουν επιθέσεις από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ από το έδαφός τους και τον εναέριο χώρο τους – χωρίς όμως να συμμετέχουν στις επιθέσεις κατά του Ιράν, παρά τις ιρανικές επιθέσεις στη βιομηχανία πετρελαίου και φυσικού αερίου τους.

Για τη Δύση βέβαια, ειδικά για την Ευρώπη που έχει αποκοπεί ενεργειακά από τη Ρωσία, ισχύουν άλλοι κανόνες – αφού το Ισραήλ είναι το προπύργιο της στην περιοχή, ενώ η στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ θεωρείται απαραίτητη.

Ο πόλεμος του Epstein

Περαιτέρω, πολλοί σχολιαστές αποκαλούν τον πόλεμο όχι «Επική Οργή» αλλά «Οργή Epstein» – επειδή αυτός ο πόλεμος έχει αποσπάσει την προσοχή από τα αρχεία Epstein. Ορισμένες αραβικές πηγές δε, φέρονται να ισχυρίστηκαν πως η ισραηλινή κυβέρνηση απείλησε τον Τραμπ, με την αποκάλυψη των επαφών του με τον Epstein – ενώ ταυτόχρονα, ο Τραμπ οδηγήθηκε στο συμπέρασμα ότι το Ιράν ήταν εξίσου εύκολο να νικηθεί, όσο και η Βενεζουέλα.

Η ισραηλινή ηγεσία πάντως υπό τον Νετανιάχου, ονειρευόταν αυτόν τον μεγάλο πόλεμο με το Ιράν εδώ και δεκαετίες – ενώ τώρα, στο πρόσωπο του Τραμπ, βρήκε κάποιον που εκπλήρωσε αυτήν την επιθυμία της. Φυσικά κατέστη δυνατό, με το συνδυασμό εκβιασμών μέσω της υπόθεσης Epstein και τον ισχυρισμό ότι, το Ιράν δεν έχει καμία άμυνα – οπότε δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τις ΗΠΑ.

Υπάρχουν σημαντικά στοιχεία που υποστηρίζουν τη θεωρία του εκβιασμού – μεταξύ άλλων το ότι, λίγο μετά τη δημοσιοποίηση των αρχείων του Epstein, αρκετές χιλιάδες έγγραφα που προφανώς αφορούσαν τις διασυνδέσεις του Τραμπ με τον Epstein, αφαιρέθηκαν κρυφά και αθόρυβα από το διαδίκτυο.

Το ότι ο Νετανιάχου πάντως και οι άνθρωποί του ήταν αυτοί που οδήγησαν τον Τραμπ στον πόλεμο, γίνεται πλέον όλο και πιο σαφές – ενώ ακόμη και το γερμανικό Spiegel δημοσίευσε ένα podcast με τον τίτλο «Ο Νετανιάχου βρήκε τον ανόητο του», αναφέροντας τα εξής στην εισαγωγή του:

«Για δεκαετίες, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ έψαχνε τον κατάλληλο πρόεδρο των ΗΠΑ για αυτόν τον πόλεμο. Με τον Ντόναλντ Τραμπ, τον βρήκε».

Στην ουσία, το γερμανικό περιοδικό χαρακτηρίζει τον Αμερικανό πρόεδρο ως «χρήσιμο ηλίθιο του Ισραήλ» – κάτι που είναι προφανώς απαράδεκτο. Ενδεχομένως βέβαια να εξυπηρετεί τη Γερμανία που θέλει να ανεξαρτητοποιηθεί από τις ΗΠΑ, μετά τις τελευταίες εξελίξεις, όπως τους δασμούς κλπ. – ενώ μάλλον θεωρεί τον πόλεμο του Ιράν ως τη μεγάλη ευκαιρία της.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, λέγεται πως το Ιράν περίμενε αυτόν τον πόλεμο εδώ και 40 χρόνια – ότι προετοιμαζόταν για την ημέρα της κρίσης, την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ δηλαδή, τα τελευταία 40 χρόνια. Ειδικότερα, είχαν κατασκευασθεί σημαντικές στρατιωτικές υποδομές, σε ορισμένες περιπτώσεις σε βάθος ενός χιλιομέτρου κάτω από τα βουνά – ενώ το Ιράν παρήγαγε μεγάλο αριθμό πυραύλων, έχοντας μέχρι στιγμής χρησιμοποιήσει κυρίως τους παλαιότερους πυραύλους του, με τη χρήση των νέων να έχει μόλις ξεκινήσει.

Σύμφωνα δε με το Spiegel (πηγή), δεν φαίνεται το Ιράν να ξεμένει από πυραύλους. Στις πρώτες ημέρες του πολέμου, οι Ιρανοί εκτόξευαν σημαντικά περισσότερους πυραύλους – πάνω από 100 την ημέρα, από ότι τώρα. Ο αριθμός τους όμως έχει πλέον «σταθεροποιηθεί σε περίπου 20» – ενώ δεν μειώνεται, αλλά παραμένει σταθερός, με περί τα 100 drones να εκτοξεύονται επιπλέον από το Ιράν καθημερινά.

Εν τούτοις, πάντοτε κατά το Spiegel, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ φαίνεται να ξεμένουν από αεράμυνες – με κριτήριο το ότι στην αρχή του πολέμου, λιγότερο από το 5% των ιρανικών πυραύλων έβρισκαν τους στόχους τους, ενώ τώρα το ποσοστό είναι στο 25% και αυξάνεται.

Ένας εμπειρογνώμονας που ανέφερε το Spiegel, το αποδίδει αυτό είτε στην έλλειψη πυραύλων αναχαίτισης από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, είτε σε μια προσαρμοσμένη τακτική από τα ιρανικά στρατεύματα – σημειώνοντας πως η έννοια «προσαρμοσμένη τακτική», είναι ένας ευφημισμός για νέους πυραύλους που είναι δύσκολο να αναχαιτιστούν από την αμερικανική και την ισραηλινή αεράμυνα.

Εάν όλα αυτά είναι αληθινά, έστω εν μέρει, τότε δεν φαίνεται να έχει γρήγορο τέλος ο πόλεμος – ενώ το μεγάλο ερώτημα είναι το πόσο μακριά είναι διατεθειμένη να φτάσει η κάθε πλευρά. Για τον Ν. Τραμπ και τον Μ. Νετανιάχου πάντως, αυτός ο πόλεμος αφορά πλέον την πολιτική τους επιβίωση και χρειάζονται απαραίτητα μια νίκη – ενώ το Ιράν χρειάζεται να αντέξει μόνο έως ότου το κόστος του πολέμου να γίνει τόσο υψηλό για την κυβέρνηση των ΗΠΑ που να μην μπορεί πλέον να τον δικαιολογήσει στους Αμερικανούς Πολίτες.

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.