Αποκαλύπτεται το μεγάλο σχέδιο του Kissinger
Από την Τεχεράνη στη Μόσχα…
Το σενάριο σύγκρουσης που είχε χαράξει ο Kissinger
Αποκαλύπτεται το μεγάλο σχέδιο του Kissinger: Ο άξονας Ρωσίας – Ιράν χωρίζει τον κόσμο στα δύο, άμυνα ΗΠΑ στην Κίνα
Το «εγχειρίδιο» του
Henry Kissinger είναι πάντα επίκαιρο για την αξιολόγηση των κινήσεων της
αμερικανικής κυβέρνησης (εκάστοτε), με τα τελευταία γεγονότα στο Ιράν
να έχουν επαναφέρει στο προσκήνιο το σχέδιο που είχε αναφέρει.
Όπως ανέφερε ο Kissinger υποστήριζε ότι το Ιράν δεν αποτελεί απλώς ένα περιφερειακό ζήτημα, αλλά κομβικό παράγοντα για τη διαμόρφωση της παγκόσμιας τάξης.
Τόνιζε ότι ο έλεγχος ή η αποσταθεροποίηση της Τεχεράνης επηρεάζει άμεσα την ισορροπία ισχύος στη Μέση Ανατολή, τις παγκόσμιες ενεργειακές ροές και κατ’ επέκταση τις μεγάλες δυνάμεις, όπως η Ρωσία και η Κίνα.
Κατά τη συλλογιστική του, όποιος επηρεάζει το Ιράν αποκτά στρατηγικό πλεονέκτημα στην Ευρασία, μέσω της επιρροής στις τιμές της ενέργειας, στις γεωπολιτικές ισορροπίες και στις περιφερειακές ανακατατάξεις, καθιστώντας το Ιράν σημείο τομής των συμφερόντων όλων των μεγάλων παικτών.
Διπλωμάτης θρύλος
Ο Henry Kissinger ήταν μια από τις βασικές προσωπικότητες της παγκόσμιας διπλωματίας στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα.
Ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ και Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας, βραβευμένος με Νόμπελ Ειρήνης, ήταν ένας επιδραστικός στρατηγικός αναλυτής του οποίου οι απόψεις εισακούονταν πολύ πέρα από την Ουάσιγκτον.
Έγινε δεκτός στο Κρεμλίνο και στο Πεκίνο και είχε διαβουλεύσεις με Ευρωπαίους ηγέτες.
Ακόμα και μετά την αποχώρησή του από την επίσημη πολιτική, ο Kissinger διατήρησε άμεση πρόσβαση στα υψηλότερα επίπεδα και συμμετείχε σε κλειστές συζητήσεις για το μέλλον της παγκόσμιας τάξης.
Η κρίση του συστήματος της Βεστφαλίας
Στο βιβλίο του «Παγκόσμια Τάξη», ο Kissinger διατύπωσε τη θέση: Το Ιράν δεν συμπεριφέρεται σαν ένα συνηθισμένο κράτος. Είναι ο φορέας μιας επαναστατικής ιδέας.
Τόνισε ότι η βεστφαλική τάξη, που βασίζεται στην κυριαρχία και τα σύνορα, ήταν ασυμβίβαστη με την ιδεολογία της ιρανικής επανάστασης, η οποία δεν αναγνωρίζει εθνικά σύνορα, αλλά την ενότητα των πιστών (ούμμα).
Ο Kissinger προειδοποίησε : «Ένα σύγχρονο, ισχυρό, ειρηνικό Ιράν θα μπορούσε να γίνει πυλώνας σταθερότητας στην περιοχή».
Το συμπέρασμά του πριν από 20 χρόνια ήταν αυστηρό: εκτός αν το Ιράν γίνει μια «φυσιολογική χώρα» για την Αμερική, η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη.
Μόχλευση επιρροής
Η συλλογιστική του Kissinger αποκαλύπτει μια πιο θεμελιώδη λογική.
Ένα νέο κέντρο εξουσίας στην Τεχεράνη αναπόφευκτα θα συρρίκνωνε το εύρος της αμερικανικής επιρροής στη Μέση Ανατολή.
Η περιοχή παραμένει βασική πηγή πετρελαίου και φυσικού αερίου και, ως εκ τούτου, μοχλός επιρροής στις παγκόσμιες τιμές και τους ρυθμούς ανάπτυξης για τις μεγάλες οικονομίες.
Η λογική είναι απλή: όποιος ελέγχει τη Μέση Ανατολή καθορίζει την τιμή της βενζίνης στην Κίνα, την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το ζήτημα της ισορροπίας δυνάμεων γύρω από το Ιράν επηρεάζει τον μηχανισμό διαμόρφωσης των παγκόσμιων τιμών - και μαζί με αυτές, την παγκόσμια κατανομή επιρροής.
«Κλειδωμένος» ο ενεργειακός τομέας
Πολλά από τα άρθρα του μεταφέρουν σαφώς την ιδέα ότι το Ιράν είναι ένας κόμβος, ο έλεγχος του οποίου δίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες στρατηγικό πλεονέκτημα έναντι της Ευρασίας.
Το Ιράν έχει γεωγραφικό «lockdown» στις ασιατικές ενεργειακές οδούς.
Είναι η πύλη προς την Κίνα από τον Περσικό Κόλπο.
Τα νότια σύνορα της Ρωσίας βρίσκονται κοντά.
Εάν η Ουάσιγκτον ελέγξει το Ιράν ή τουλάχιστον το αποσταθεροποιήσει, αποκτά μόχλευση και στις δύο δυνάμεις.
Πρώτον, μέσω των τιμών του πετρελαίου.
Το χάος στο Ιράν σημαίνει αύξηση των τιμών, ένα πλήγμα για τις οικονομίες που εξαρτώνται από τις εισαγωγές ενέργειας.
Δεύτερον, μέσω των προσφυγικών ροών. Εάν το Ιράν καταρρεύσει, εκατομμύρια άνθρωποι θα μεταναστεύσουν βόρεια - μέσω του Καυκάσου στη Ρωσία, μέσω της Κεντρικής Ασίας στα σύνορα με την Κίνα.
Τελικά, η λογική του Kissinger κατέληγε σε ένα πράγμα: το Ιράν δεν είναι απλώς ένα περιφερειακό πρόβλημα.
Είναι ένα σημείο τομής για τα συμφέροντα όλων των μεγάλων παικτών.
www.bankingnews.gr
Όπως ανέφερε ο Kissinger υποστήριζε ότι το Ιράν δεν αποτελεί απλώς ένα περιφερειακό ζήτημα, αλλά κομβικό παράγοντα για τη διαμόρφωση της παγκόσμιας τάξης.
Τόνιζε ότι ο έλεγχος ή η αποσταθεροποίηση της Τεχεράνης επηρεάζει άμεσα την ισορροπία ισχύος στη Μέση Ανατολή, τις παγκόσμιες ενεργειακές ροές και κατ’ επέκταση τις μεγάλες δυνάμεις, όπως η Ρωσία και η Κίνα.
Κατά τη συλλογιστική του, όποιος επηρεάζει το Ιράν αποκτά στρατηγικό πλεονέκτημα στην Ευρασία, μέσω της επιρροής στις τιμές της ενέργειας, στις γεωπολιτικές ισορροπίες και στις περιφερειακές ανακατατάξεις, καθιστώντας το Ιράν σημείο τομής των συμφερόντων όλων των μεγάλων παικτών.
Διπλωμάτης θρύλος
Ο Henry Kissinger ήταν μια από τις βασικές προσωπικότητες της παγκόσμιας διπλωματίας στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα.
Ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ και Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας, βραβευμένος με Νόμπελ Ειρήνης, ήταν ένας επιδραστικός στρατηγικός αναλυτής του οποίου οι απόψεις εισακούονταν πολύ πέρα από την Ουάσιγκτον.
Έγινε δεκτός στο Κρεμλίνο και στο Πεκίνο και είχε διαβουλεύσεις με Ευρωπαίους ηγέτες.
Ακόμα και μετά την αποχώρησή του από την επίσημη πολιτική, ο Kissinger διατήρησε άμεση πρόσβαση στα υψηλότερα επίπεδα και συμμετείχε σε κλειστές συζητήσεις για το μέλλον της παγκόσμιας τάξης.
Η κρίση του συστήματος της Βεστφαλίας
Στο βιβλίο του «Παγκόσμια Τάξη», ο Kissinger διατύπωσε τη θέση: Το Ιράν δεν συμπεριφέρεται σαν ένα συνηθισμένο κράτος. Είναι ο φορέας μιας επαναστατικής ιδέας.
Τόνισε ότι η βεστφαλική τάξη, που βασίζεται στην κυριαρχία και τα σύνορα, ήταν ασυμβίβαστη με την ιδεολογία της ιρανικής επανάστασης, η οποία δεν αναγνωρίζει εθνικά σύνορα, αλλά την ενότητα των πιστών (ούμμα).
Ο Kissinger προειδοποίησε : «Ένα σύγχρονο, ισχυρό, ειρηνικό Ιράν θα μπορούσε να γίνει πυλώνας σταθερότητας στην περιοχή».
Το συμπέρασμά του πριν από 20 χρόνια ήταν αυστηρό: εκτός αν το Ιράν γίνει μια «φυσιολογική χώρα» για την Αμερική, η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη.
Μόχλευση επιρροής
Η συλλογιστική του Kissinger αποκαλύπτει μια πιο θεμελιώδη λογική.
Ένα νέο κέντρο εξουσίας στην Τεχεράνη αναπόφευκτα θα συρρίκνωνε το εύρος της αμερικανικής επιρροής στη Μέση Ανατολή.
Η περιοχή παραμένει βασική πηγή πετρελαίου και φυσικού αερίου και, ως εκ τούτου, μοχλός επιρροής στις παγκόσμιες τιμές και τους ρυθμούς ανάπτυξης για τις μεγάλες οικονομίες.
Η λογική είναι απλή: όποιος ελέγχει τη Μέση Ανατολή καθορίζει την τιμή της βενζίνης στην Κίνα, την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το ζήτημα της ισορροπίας δυνάμεων γύρω από το Ιράν επηρεάζει τον μηχανισμό διαμόρφωσης των παγκόσμιων τιμών - και μαζί με αυτές, την παγκόσμια κατανομή επιρροής.
«Κλειδωμένος» ο ενεργειακός τομέας
Πολλά από τα άρθρα του μεταφέρουν σαφώς την ιδέα ότι το Ιράν είναι ένας κόμβος, ο έλεγχος του οποίου δίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες στρατηγικό πλεονέκτημα έναντι της Ευρασίας.
Το Ιράν έχει γεωγραφικό «lockdown» στις ασιατικές ενεργειακές οδούς.
Είναι η πύλη προς την Κίνα από τον Περσικό Κόλπο.
Τα νότια σύνορα της Ρωσίας βρίσκονται κοντά.
Εάν η Ουάσιγκτον ελέγξει το Ιράν ή τουλάχιστον το αποσταθεροποιήσει, αποκτά μόχλευση και στις δύο δυνάμεις.
Πρώτον, μέσω των τιμών του πετρελαίου.
Το χάος στο Ιράν σημαίνει αύξηση των τιμών, ένα πλήγμα για τις οικονομίες που εξαρτώνται από τις εισαγωγές ενέργειας.
Δεύτερον, μέσω των προσφυγικών ροών. Εάν το Ιράν καταρρεύσει, εκατομμύρια άνθρωποι θα μεταναστεύσουν βόρεια - μέσω του Καυκάσου στη Ρωσία, μέσω της Κεντρικής Ασίας στα σύνορα με την Κίνα.
Τελικά, η λογική του Kissinger κατέληγε σε ένα πράγμα: το Ιράν δεν είναι απλώς ένα περιφερειακό πρόβλημα.
Είναι ένα σημείο τομής για τα συμφέροντα όλων των μεγάλων παικτών.
www.bankingnews.gr
.png)
Δεν υπάρχουν σχόλια
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.