Ασύλληπτο φιάσκο ΗΠΑ
Ασύλληπτο φιάσκο ΗΠΑ – Πώς ο … χάρτινος ναυτικός αποκλεισμός του Trump ενίσχυσε εντυπωσιακά το Ιράν, αντί να το λυγίσει
Αντί να κάμψει το Ιράν, ο ναυτικός αποκλεισμός κατέληξε να μοιάζει «χάρτινος», ένα εργαλείο που επιβλήθηκε πολύ αργά, σε λάθος συγκυρία, και τελικά ενίσχυσε τη στρατηγική θέση της Τεχεράνης
Η απόφαση της κυβέρνησης του Donald Trump να επιβάλει ναυτικό αποκλεισμό κατά του Ιράν στις 13 Απριλίου 2026 αποτέλεσε μία από τις πιο επιθετικές κινήσεις της Ουάσιγκτον στη σύγχρονη γεωπολιτική σκακιέρα.
Ωστόσο, αντί να οδηγήσει σε στρατηγική υπεροχή, η κίνηση αυτή αποκάλυψε κάτι πολύ πιο ανησυχητικό για τις Ηνωμένες Πολιτείες: την αδυναμία τους να προσαρμοστούν σε έναν αντίπαλο που όχι μόνο αντέχει την πίεση, αλλά μετατρέπει την κρίση σε ευκαιρία.
Αντί να κάμψει το Ιράν, ο αποκλεισμός κατέληξε να μοιάζει «χάρτινος», ένα εργαλείο που επιβλήθηκε πολύ αργά, σε λάθος συγκυρία, και τελικά ενίσχυσε τη στρατηγική θέση της Τεχεράνης.
Η καθυστερημένη στρατηγική των ΗΠΑ
Η βασική αποτυχία των ΗΠΑ δεν ήταν η επιλογή του μέσου, αλλά ο χρόνος εφαρμογής του.
Ένας ναυτικός αποκλεισμός, ως εργαλείο πίεσης, μπορεί να είναι εξαιρετικά αποτελεσματικός — αλλά μόνο όταν εφαρμόζεται πριν ο αντίπαλος προσαρμοστεί.
Τους μήνες πριν την έκρηξη του πολέμου στα τέλη Φεβρουαρίου 2026, το Ιράν βρισκόταν σε μια λεπτή ισορροπία.
Η ηγεσία του, υπό τον Ali Khamenei, έδειχνε ξεκάθαρα σημάδια ότι επιθυμούσε την αποφυγή κλιμάκωσης.
Οι διπλωματικοί δίαυλοι παρέμεναν ανοιχτοί και η Τεχεράνη επεδίωκε μια συμφωνία που θα διασφάλιζε τα συμφέροντά της χωρίς να οδηγήσει σε ολοκληρωτική σύγκρουση.
Σε εκείνη τη χρονική στιγμή, ένας αποκλεισμός θα μπορούσε να λειτουργήσει ως πραγματικός μοχλός πίεσης.
Θα ενίσχυε την ανάγκη του Ιράν να διαπραγματευτεί, περιορίζοντας τις επιλογές του χωρίς να το ωθήσει σε πολεμική αντίδραση, εξηγεί το National Interest.
Αντί αυτού, η κυβέρνηση Trump επέλεξε να δράσει αφού είχε ήδη ξεσπάσει ο πόλεμος.
Από εργαλείο πίεσης σε καταλύτη κλιμάκωσης
Μετά την έναρξη των εχθροπραξιών, ο αποκλεισμός έχασε την αρχική του λειτουργία.
Αντί να πιέσει το Ιράν, μετατράπηκε σε ένα ακόμη βήμα στην κλιμακούμενη σύγκρουση.
Η Τεχεράνη δεν βρέθηκε πλέον σε θέση άμυνας.
Αντίθετα, αξιοποίησε την κατάσταση για να μεταφέρει το κόστος της σύγκρουσης στην παγκόσμια οικονομία.
Η απειλή προς τα Στενά του Hormuz —ένα από τα σημαντικότερα ενεργειακά περάσματα στον κόσμο— έγινε κεντρικό στοιχείο της στρατηγικής της.
Αυτό δεν ήταν ένδειξη αδυναμίας, αλλά στρατηγικής ωριμότητας.
Το Ιράν κατάφερε να μετατρέψει μια διμερή κρίση σε παγκόσμιο πρόβλημα, υποχρεώνοντας τρίτες χώρες να λάβουν υπόψη τα συμφέροντά του.
Με αυτόν τον τρόπο, ο αμερικανικός αποκλεισμός όχι μόνο δεν απομόνωσε το Ιράν, αλλά ενδυνάμωσε τη γεωπολιτική του σημασία.
Ο πόλεμος των 12 ημερών και η χαμένη ευκαιρία
Η κορύφωση αυτής της αποτυχίας φάνηκε ξεκάθαρα μετά τον λεγόμενο «πόλεμο των 12 Ημερών» τον Ιούνιο του 2025.
Η αρχική επίθεση του Ισραήλ στις 13 Ιουνίου προκάλεσε σοβαρό πλήγμα στο ιρανικό καθεστώς.
Η εξόντωση ανώτερων διοικητών δημιούργησε χάος και προσωρινή αποδιοργάνωση.
Αυτή ήταν η στιγμή μέγιστης ευπάθειας του Ιράν.
Και όμως εξαιτίας λανθασμένων υπολογισμών, οι ΗΠΑ δεν εκμεταλλεύτηκαν το παράθυρο αυτό.
Αντί να εντείνουν την πίεση τότε, περίμεναν μέχρι να σταθεροποιηθεί η κατάσταση.
Όταν τελικά επιβλήθηκε ο αποκλεισμός, το Ιράν είχε ήδη προσαρμοστεί.
Η εντυπωσιακή προσαρμογή του Ιράν
Μετά τον πόλεμο, το Ιράν δεν κατέρρευσε — εξελίχθηκε.
Η στρατηγική του μεταμορφώθηκε σε τρία βασικά επίπεδα:
1. Αποκέντρωση εξουσίας
Η διοίκηση έγινε λιγότερο εξαρτημένη από μεμονωμένα πρόσωπα, μειώνοντας την ευπάθεια σε στοχευμένες επιθέσεις.
2. Πλεονασμός δομών
Δημιουργήθηκαν εναλλακτικά κέντρα ελέγχου και λήψης αποφάσεων, διασφαλίζοντας τη συνέχεια ακόμα και υπό πίεση.
3. Διασπορά στρατηγικών δυνατοτήτων
Οι στρατιωτικές και επιχειρησιακές δυνατότητες διασκορπίστηκαν, καθιστώντας δύσκολη την εξουδετέρωσή τους.
Αυτές οι αλλαγές εξηγούν γιατί το Ιράν παρέμεινε ανθεκτικό, ακόμη και μετά την απώλεια ηγετικών μορφών, όπως ο Ali Khamenei και ο Ali Larijani.
Δεν πρόκειται απλώς για ιδεολογική αντοχή — πρόκειται για δομική ευφυΐα.
Το «γεωγραφικό χαρτί» του Ιράν
Η πιο καθοριστική κίνηση της Τεχεράνης ήταν η αξιοποίηση της γεωγραφίας της.
Τα Στενά του Hormuz μετατράπηκαν από έσχατη επιλογή σε βασικό στρατηγικό εργαλείο.
Με την απειλή διακοπής της ναυσιπλοΐας, το Ιράν απέκτησε τη δυνατότητα να επηρεάζει άμεσα την παγκόσμια οικονομία.
Αυτό άλλαξε τους όρους του παιχνιδιού.
Η Τεχεράνη απέκτησε την πρωτοβουλία των κινήσεων.
Οι ΗΠΑ δεν μπορούσαν πλέον να ασκήσουν πίεση χωρίς να πληγούν οι ίδιες — και μαζί τους οι σύμμαχοί τους.
Η αποτυχία διεθνούς στήριξης
Ένα ακόμη κρίσιμο στοιχείο της αποτυχίας του αποκλεισμού ήταν η έλλειψη ευρείας διεθνούς υποστήριξης.
Η Ουάσιγκτον απέτυχε να πείσει τον κόσμο ότι οι ενέργειές της ήταν δικαιολογημένες.
Αντίθετα, πολλές χώρες είδαν τον αποκλεισμό ως μονομερή και επικίνδυνη ενέργεια.
Η κρίση δεν απομόνωσε το Ιράν, απομόνωσε τις ΗΠΑ.
Οι επιπτώσεις στον Περσικό Κόλπο
Οι χώρες του Κόλπου βρέθηκαν σε δύσκολη θέση.
Κράτη όπως το Ιράκ και άλλες χώρες του Περσικού Κόλπου εκτέθηκαν άμεσα ή έμμεσα στη σύγκρουση.
Οι επιθέσεις και η αστάθεια κλόνισαν την εμπιστοσύνη τους στις αμερικανικές εγγυήσεις ασφαλείας.
Για δεκαετίες, οι ΗΠΑ θεωρούνταν ο βασικός εγγυητής σταθερότητας στην περιοχή.
Μετά τα γεγονότα του 2025, αυτή η εικόνα έχει ραγίσει.
Ο «χάρτινος» αποκλεισμός αποκαλύπτεται
Η κορύφωση της αποτυχίας φάνηκε στις 22 Απριλίου, όταν οι Φρουροί της Επανάστασης κατέλαβαν δύο εμπορικά πλοία.
Η κίνηση αυτή ήταν σαφές μήνυμα: Το Ιράν δεν φοβάται να κλιμακώσει.
Και το πιο σημαντικό — έχει ακόμη επιλογές.
Ο αποκλεισμός, αντί να περιορίσει την Τεχεράνη, της έδωσε αφορμή να επεκτείνει τη σύγκρουση σε νέα πεδία.
Το θεμελιώδες στρατηγικό λάθος των ΗΠΑ
Η ουσία της αποτυχίας συνοψίζεται σε μία απλή αρχή: Τα εργαλεία πίεσης λειτουργούν πριν την προσαρμογή του αντιπάλου — όχι μετά.
Η κυβέρνηση Trump ενήργησε όταν ήταν ήδη αργά.
Το Ιράν δεν ήταν πλέον ευάλωτο. Ήταν προετοιμασμένο.
Ο θρίαμβος της ανθεκτικότητας
Ο ναυτικός αποκλεισμός των ΗΠΑ δεν κατόρθωσε να λυγίσει το Ιράν. Αντίθετα:
• Ενίσχυσε τη στρατηγική του θέση
• Του έδωσε παγκόσμια επιρροή μέσω της ενέργειας
• Αποκάλυψε τις αδυναμίες της αμερικανικής πολιτικής
Το Ιράν απέδειξε ότι μπορεί να αντέξει, να προσαρμοστεί και να αντεπιτεθεί.
Οι ΗΠΑ, αντίθετα, έδειξαν ότι παραμένουν εγκλωβισμένες σε παρωχημένες αντιλήψεις ισχύος.
Σε μια εποχή όπου η ευελιξία και η στρατηγική σκέψη καθορίζουν την έκβαση των συγκρούσεων, η Τεχεράνη φαίνεται να έχει κατανοήσει το παιχνίδι καλύτερα από την Ουάσιγκτον.
Και αυτό ίσως είναι το πιο ανησυχητικό συμπέρασμα για τη Δύση.
Από την αποτροπή στην απονομιμοποίηση των ΗΠΑ
Ένα από τα πιο σοβαρά λάθη της Ουάσιγκτον ήταν ότι υποτίμησε τη σημασία της διεθνούς νομιμοποίησης.
Οι ναυτικοί αποκλεισμοί ιστορικά λειτουργούν μόνο όταν συνοδεύονται από ευρεία διεθνή αποδοχή.
Χωρίς αυτήν, μετατρέπονται σε πράξεις επιθετικότητας.
Αυτό ακριβώς συνέβη.
Αντί να παρουσιαστούν ως δύναμη σταθερότητας, οι ΗΠΑ εμφανίστηκαν ως παράγοντας αποσταθεροποίησης.
Πολλές χώρες — ακόμη και παραδοσιακοί σύμμαχοι — δίστασαν να στηρίξουν ανοιχτά την κίνηση.
Η απουσία διεθνούς συναίνεσης ενίσχυσε τη θέση του Ιράν, το οποίο μπόρεσε να παρουσιαστεί ως θύμα μονομερούς επιθετικότητας.
Και ο ναυτικός αποκλεισμός ήταν εκείνος που προκάλεσε την κρίση στους κόλπους του ΝΑΤΟ, με τον Trump να εξαπολύει σφοδρές επιθέσεις στη Βορειοατλαντική Συμμαχία.
Το Ιράν ως «παίκτης αντοχής»
Σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, που συχνά βασίζονται σε γρήγορα και εντυπωσιακά αποτελέσματα, το Ιράν έχει υιοθετήσει μια στρατηγική μακράς διάρκειας.
Η φιλοσοφία του δεν είναι η άμεση νίκη, αλλά η επιβίωση και η σταδιακή φθορά του αντιπάλου.
Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα μετά τον «πόλεμο των 12 ημερών».
Παρά τα αρχικά πλήγματα, το ιρανικό σύστημα δεν κατέρρευσε.
Αντίθετα, προσαρμόστηκε με εντυπωσιακή ταχύτητα.
Η απώλεια του Ali Khamenei και ανώτερων στελεχών θα μπορούσε να οδηγήσει σε αποσταθεροποίηση.
Όμως, το καθεστώς απέδειξε ότι έχει δομές που υπερβαίνουν τα πρόσωπα.
Αυτό είναι κάτι που οι αμερικανικοί σχεδιασμοί φαίνεται να αγνόησαν πλήρως.
www.bankingnews.gr
Ωστόσο, αντί να οδηγήσει σε στρατηγική υπεροχή, η κίνηση αυτή αποκάλυψε κάτι πολύ πιο ανησυχητικό για τις Ηνωμένες Πολιτείες: την αδυναμία τους να προσαρμοστούν σε έναν αντίπαλο που όχι μόνο αντέχει την πίεση, αλλά μετατρέπει την κρίση σε ευκαιρία.
Αντί να κάμψει το Ιράν, ο αποκλεισμός κατέληξε να μοιάζει «χάρτινος», ένα εργαλείο που επιβλήθηκε πολύ αργά, σε λάθος συγκυρία, και τελικά ενίσχυσε τη στρατηγική θέση της Τεχεράνης.
Η καθυστερημένη στρατηγική των ΗΠΑ
Η βασική αποτυχία των ΗΠΑ δεν ήταν η επιλογή του μέσου, αλλά ο χρόνος εφαρμογής του.
Ένας ναυτικός αποκλεισμός, ως εργαλείο πίεσης, μπορεί να είναι εξαιρετικά αποτελεσματικός — αλλά μόνο όταν εφαρμόζεται πριν ο αντίπαλος προσαρμοστεί.
Τους μήνες πριν την έκρηξη του πολέμου στα τέλη Φεβρουαρίου 2026, το Ιράν βρισκόταν σε μια λεπτή ισορροπία.
Η ηγεσία του, υπό τον Ali Khamenei, έδειχνε ξεκάθαρα σημάδια ότι επιθυμούσε την αποφυγή κλιμάκωσης.
Οι διπλωματικοί δίαυλοι παρέμεναν ανοιχτοί και η Τεχεράνη επεδίωκε μια συμφωνία που θα διασφάλιζε τα συμφέροντά της χωρίς να οδηγήσει σε ολοκληρωτική σύγκρουση.
Σε εκείνη τη χρονική στιγμή, ένας αποκλεισμός θα μπορούσε να λειτουργήσει ως πραγματικός μοχλός πίεσης.
Θα ενίσχυε την ανάγκη του Ιράν να διαπραγματευτεί, περιορίζοντας τις επιλογές του χωρίς να το ωθήσει σε πολεμική αντίδραση, εξηγεί το National Interest.
Αντί αυτού, η κυβέρνηση Trump επέλεξε να δράσει αφού είχε ήδη ξεσπάσει ο πόλεμος.
Από εργαλείο πίεσης σε καταλύτη κλιμάκωσης
Μετά την έναρξη των εχθροπραξιών, ο αποκλεισμός έχασε την αρχική του λειτουργία.
Αντί να πιέσει το Ιράν, μετατράπηκε σε ένα ακόμη βήμα στην κλιμακούμενη σύγκρουση.
Η Τεχεράνη δεν βρέθηκε πλέον σε θέση άμυνας.
Αντίθετα, αξιοποίησε την κατάσταση για να μεταφέρει το κόστος της σύγκρουσης στην παγκόσμια οικονομία.
Η απειλή προς τα Στενά του Hormuz —ένα από τα σημαντικότερα ενεργειακά περάσματα στον κόσμο— έγινε κεντρικό στοιχείο της στρατηγικής της.
Αυτό δεν ήταν ένδειξη αδυναμίας, αλλά στρατηγικής ωριμότητας.
Το Ιράν κατάφερε να μετατρέψει μια διμερή κρίση σε παγκόσμιο πρόβλημα, υποχρεώνοντας τρίτες χώρες να λάβουν υπόψη τα συμφέροντά του.
Με αυτόν τον τρόπο, ο αμερικανικός αποκλεισμός όχι μόνο δεν απομόνωσε το Ιράν, αλλά ενδυνάμωσε τη γεωπολιτική του σημασία.
Ο πόλεμος των 12 ημερών και η χαμένη ευκαιρία
Η κορύφωση αυτής της αποτυχίας φάνηκε ξεκάθαρα μετά τον λεγόμενο «πόλεμο των 12 Ημερών» τον Ιούνιο του 2025.
Η αρχική επίθεση του Ισραήλ στις 13 Ιουνίου προκάλεσε σοβαρό πλήγμα στο ιρανικό καθεστώς.
Η εξόντωση ανώτερων διοικητών δημιούργησε χάος και προσωρινή αποδιοργάνωση.
Αυτή ήταν η στιγμή μέγιστης ευπάθειας του Ιράν.
Και όμως εξαιτίας λανθασμένων υπολογισμών, οι ΗΠΑ δεν εκμεταλλεύτηκαν το παράθυρο αυτό.
Αντί να εντείνουν την πίεση τότε, περίμεναν μέχρι να σταθεροποιηθεί η κατάσταση.
Όταν τελικά επιβλήθηκε ο αποκλεισμός, το Ιράν είχε ήδη προσαρμοστεί.
Η εντυπωσιακή προσαρμογή του Ιράν
Μετά τον πόλεμο, το Ιράν δεν κατέρρευσε — εξελίχθηκε.
Η στρατηγική του μεταμορφώθηκε σε τρία βασικά επίπεδα:
1. Αποκέντρωση εξουσίας
Η διοίκηση έγινε λιγότερο εξαρτημένη από μεμονωμένα πρόσωπα, μειώνοντας την ευπάθεια σε στοχευμένες επιθέσεις.
2. Πλεονασμός δομών
Δημιουργήθηκαν εναλλακτικά κέντρα ελέγχου και λήψης αποφάσεων, διασφαλίζοντας τη συνέχεια ακόμα και υπό πίεση.
3. Διασπορά στρατηγικών δυνατοτήτων
Οι στρατιωτικές και επιχειρησιακές δυνατότητες διασκορπίστηκαν, καθιστώντας δύσκολη την εξουδετέρωσή τους.
Αυτές οι αλλαγές εξηγούν γιατί το Ιράν παρέμεινε ανθεκτικό, ακόμη και μετά την απώλεια ηγετικών μορφών, όπως ο Ali Khamenei και ο Ali Larijani.
Δεν πρόκειται απλώς για ιδεολογική αντοχή — πρόκειται για δομική ευφυΐα.
Το «γεωγραφικό χαρτί» του Ιράν
Η πιο καθοριστική κίνηση της Τεχεράνης ήταν η αξιοποίηση της γεωγραφίας της.
Τα Στενά του Hormuz μετατράπηκαν από έσχατη επιλογή σε βασικό στρατηγικό εργαλείο.
Με την απειλή διακοπής της ναυσιπλοΐας, το Ιράν απέκτησε τη δυνατότητα να επηρεάζει άμεσα την παγκόσμια οικονομία.
Αυτό άλλαξε τους όρους του παιχνιδιού.
Η Τεχεράνη απέκτησε την πρωτοβουλία των κινήσεων.
Οι ΗΠΑ δεν μπορούσαν πλέον να ασκήσουν πίεση χωρίς να πληγούν οι ίδιες — και μαζί τους οι σύμμαχοί τους.
Η αποτυχία διεθνούς στήριξης
Ένα ακόμη κρίσιμο στοιχείο της αποτυχίας του αποκλεισμού ήταν η έλλειψη ευρείας διεθνούς υποστήριξης.
Η Ουάσιγκτον απέτυχε να πείσει τον κόσμο ότι οι ενέργειές της ήταν δικαιολογημένες.
Αντίθετα, πολλές χώρες είδαν τον αποκλεισμό ως μονομερή και επικίνδυνη ενέργεια.
Η κρίση δεν απομόνωσε το Ιράν, απομόνωσε τις ΗΠΑ.
Οι επιπτώσεις στον Περσικό Κόλπο
Οι χώρες του Κόλπου βρέθηκαν σε δύσκολη θέση.
Κράτη όπως το Ιράκ και άλλες χώρες του Περσικού Κόλπου εκτέθηκαν άμεσα ή έμμεσα στη σύγκρουση.
Οι επιθέσεις και η αστάθεια κλόνισαν την εμπιστοσύνη τους στις αμερικανικές εγγυήσεις ασφαλείας.
Για δεκαετίες, οι ΗΠΑ θεωρούνταν ο βασικός εγγυητής σταθερότητας στην περιοχή.
Μετά τα γεγονότα του 2025, αυτή η εικόνα έχει ραγίσει.
Ο «χάρτινος» αποκλεισμός αποκαλύπτεται
Η κορύφωση της αποτυχίας φάνηκε στις 22 Απριλίου, όταν οι Φρουροί της Επανάστασης κατέλαβαν δύο εμπορικά πλοία.
Η κίνηση αυτή ήταν σαφές μήνυμα: Το Ιράν δεν φοβάται να κλιμακώσει.
Και το πιο σημαντικό — έχει ακόμη επιλογές.
Ο αποκλεισμός, αντί να περιορίσει την Τεχεράνη, της έδωσε αφορμή να επεκτείνει τη σύγκρουση σε νέα πεδία.
Το θεμελιώδες στρατηγικό λάθος των ΗΠΑ
Η ουσία της αποτυχίας συνοψίζεται σε μία απλή αρχή: Τα εργαλεία πίεσης λειτουργούν πριν την προσαρμογή του αντιπάλου — όχι μετά.
Η κυβέρνηση Trump ενήργησε όταν ήταν ήδη αργά.
Το Ιράν δεν ήταν πλέον ευάλωτο. Ήταν προετοιμασμένο.
Ο θρίαμβος της ανθεκτικότητας
Ο ναυτικός αποκλεισμός των ΗΠΑ δεν κατόρθωσε να λυγίσει το Ιράν. Αντίθετα:
• Ενίσχυσε τη στρατηγική του θέση
• Του έδωσε παγκόσμια επιρροή μέσω της ενέργειας
• Αποκάλυψε τις αδυναμίες της αμερικανικής πολιτικής
Το Ιράν απέδειξε ότι μπορεί να αντέξει, να προσαρμοστεί και να αντεπιτεθεί.
Οι ΗΠΑ, αντίθετα, έδειξαν ότι παραμένουν εγκλωβισμένες σε παρωχημένες αντιλήψεις ισχύος.
Σε μια εποχή όπου η ευελιξία και η στρατηγική σκέψη καθορίζουν την έκβαση των συγκρούσεων, η Τεχεράνη φαίνεται να έχει κατανοήσει το παιχνίδι καλύτερα από την Ουάσιγκτον.
Και αυτό ίσως είναι το πιο ανησυχητικό συμπέρασμα για τη Δύση.
Από την αποτροπή στην απονομιμοποίηση των ΗΠΑ
Ένα από τα πιο σοβαρά λάθη της Ουάσιγκτον ήταν ότι υποτίμησε τη σημασία της διεθνούς νομιμοποίησης.
Οι ναυτικοί αποκλεισμοί ιστορικά λειτουργούν μόνο όταν συνοδεύονται από ευρεία διεθνή αποδοχή.
Χωρίς αυτήν, μετατρέπονται σε πράξεις επιθετικότητας.
Αυτό ακριβώς συνέβη.
Αντί να παρουσιαστούν ως δύναμη σταθερότητας, οι ΗΠΑ εμφανίστηκαν ως παράγοντας αποσταθεροποίησης.
Πολλές χώρες — ακόμη και παραδοσιακοί σύμμαχοι — δίστασαν να στηρίξουν ανοιχτά την κίνηση.
Η απουσία διεθνούς συναίνεσης ενίσχυσε τη θέση του Ιράν, το οποίο μπόρεσε να παρουσιαστεί ως θύμα μονομερούς επιθετικότητας.
Και ο ναυτικός αποκλεισμός ήταν εκείνος που προκάλεσε την κρίση στους κόλπους του ΝΑΤΟ, με τον Trump να εξαπολύει σφοδρές επιθέσεις στη Βορειοατλαντική Συμμαχία.
Το Ιράν ως «παίκτης αντοχής»
Σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, που συχνά βασίζονται σε γρήγορα και εντυπωσιακά αποτελέσματα, το Ιράν έχει υιοθετήσει μια στρατηγική μακράς διάρκειας.
Η φιλοσοφία του δεν είναι η άμεση νίκη, αλλά η επιβίωση και η σταδιακή φθορά του αντιπάλου.
Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα μετά τον «πόλεμο των 12 ημερών».
Παρά τα αρχικά πλήγματα, το ιρανικό σύστημα δεν κατέρρευσε.
Αντίθετα, προσαρμόστηκε με εντυπωσιακή ταχύτητα.
Η απώλεια του Ali Khamenei και ανώτερων στελεχών θα μπορούσε να οδηγήσει σε αποσταθεροποίηση.
Όμως, το καθεστώς απέδειξε ότι έχει δομές που υπερβαίνουν τα πρόσωπα.
Αυτό είναι κάτι που οι αμερικανικοί σχεδιασμοί φαίνεται να αγνόησαν πλήρως.
www.bankingnews.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.