Ενέδρα θανάτου στο Hormuz
Ενέδρα θανάτου στο Hormuz: Ρώσοι της Wagner πάνω σε τάνκερ περιμένουν τους Αμερικανούς – Μοιραίο λάθος o αποκλεισμός Trump
Η ώρα της κρίσης: Όταν ο αμερικανικός αετός συναντά την «αρκούδα» της Wagner στα στενά του θανάτου
Mε φιτίλι σε μια γεωπολιτική πυριτιδαποθήκη που είναι έτοιμη να εκραγεί μοιάζει πλέον η απόφασή Trump για ολοκληρωτικό ναυτικό αποκλεισμό του Ιράν…
Πίσω από τους επίσημους χάρτες της CENTCOM, κρύβεται μια εφιαλτική πραγματικότητα που η Ουάσινγκτον αρνείται να παραδεχθεί: τα στενά του Hormuz δεν είναι πλέον μια ακάλυπτη θαλάσσια δίοδος, αλλά μια θανάσιμη παγίδα.
Σύμφωνα με πληροφορίες που προκαλούν ρίγος, ο «σκιώδης στόλος» που μεταφέρει το ιρανικό πετρέλαιο δεν ταξιδεύει πια ανυπεράσπιστος.
Πάνω στα καταστρώματα των τάνκερ, ανάμεσα σε αντιαεροπορικά συστήματα τελευταίας τεχνολογίας, βρίσκονται σκληροτράχηλοι μισθοφόροι της Wagner.
Βετεράνοι που δεν πτοούνται από την υπεροπλία των ΗΠΑ και περιμένουν με το δάχτυλο στη σκανδάλη την πρώτη απόπειρα νηοψίας από τους Αμερικανούς πεζοναύτες.
Είναι ο αποκλεισμός του Trump το μεγαλύτερο στρατηγικό σφάλμα του 21ου αιώνα; Αν ένα αμερικανικό ελικόπτερο καταρριφθεί από ρωσικά χέρια πάνω από ένα πλοίο με κινεζική σημαία, η Μέση Ανατολή δεν θα είναι απλώς ένα πεδίο μάχης, αλλά το σημείο μηδέν για τον Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το «Λουτρό Αίματος» δεν είναι πλέον σενάριο εργασίας, αλλά μια μαθηματική βεβαιότητα που απειλεί να βυθίσει την παγκόσμια οικονομία στο απόλυτο σκοτάδι.
Μία ακόμη πολεμική επιχείρηση
Σε κάθε περίπτωση, η αμερικανο-ισραηλινή επίθεση κατά του Ιράν δεν αποτέλεσε απλώς μια ακόμη πολεμική επιχείρηση.
Ήταν ένα γεγονός που άφησε πίσω του όχι μόνο καταστροφή, αλλά και ένα πέπλο σκοτεινών ερωτημάτων που ακόμη παραμένουν αναπάντητα.
Πώς εντοπίστηκε με τέτοια ακρίβεια η καρδιά της ιρανικής ηγεσίας;
Ποιος άνοιξε την πόρτα σε ένα τόσο συντριπτικό πλήγμα; Και κυρίως, γιατί το Ιράν δεν κατέρρευσε;
Η επίθεση, που παρουσιάστηκε ως «προληπτικό χτύπημα» απέναντι σε μια υποτιθέμενη πυρηνική απειλή, φαίνεται πως είχε σχεδιαστεί με χειρουργική ακρίβεια.
Σύμφωνα με πληροφορίες, στόχος ήταν η εξόντωση της ανώτατης στρατιωτικής και πολιτικής ηγεσίας κατά τη διάρκεια συνεδρίασης στο συγκρότημα Pasteur στην Τεχεράνη.
Ένα πλήγμα που θα μπορούσε να βυθίσει τη χώρα στο χάος μέσα σε λίγα λεπτά.
Και όμως, το σχέδιο δεν εξελίχθηκε όπως είχε προβλεφθεί.
Το πρωί της 28ης Φεβρουαρίου 2026, ο ουρανός του Ιράν φωτίστηκε από τη μεγαλύτερη αεροπορική επιδρομή στην ιστορία του Ισραήλ. Διακόσια μαχητικά αεροσκάφη και εκατοντάδες πύραυλοι Tomahawk σφυροκόπησαν σχεδόν 500 στόχους. Ταυτόχρονα, βομβαρδιστικά stealth B-2A εξαπέλυσαν υπερβαρείς βόμβες ικανές να διαπεράσουν δεκάδες μέτρα σκυροδέματος.
Το μήνυμα ήταν σαφές: καμία υπόγεια εγκατάσταση δεν είναι ασφαλής.
Ο Donald Trump έσπευσε να δηλώσει ότι «η αποστολή ολοκληρώθηκε» και ότι οι πυρηνικές δυνατότητες του Ιράν είχαν εξαλειφθεί. Όμως η πραγματικότητα αποδείχθηκε πολύ διαφορετική. Οι εγκαταστάσεις στο Fordow, προστατευμένες βαθιά μέσα στα βουνά Zagros, άντεξαν. Η ίδια η γεωλογία λειτούργησε ως ασπίδα απέναντι στην καταστροφική ισχύ των βομβών.
Και τότε ήρθε η ανατροπή.
Παρά τις απώλειες στην ηγεσία του, το Ιράν όχι μόνο δεν κατέρρευσε, αλλά αντεπιτέθηκε με τρόπο που αιφνιδίασε τους πάντες. Μαζικές πυραυλικές επιθέσεις έπληξαν δεκάδες αμερικανικές βάσεις στη Μέση Ανατολή, ενώ το Στενό του Ορμούζ — μια από τις σημαντικότερες ενεργειακές αρτηρίες του πλανήτη — έκλεισε.
Οι βαλλιστικοί πύραυλοι Fateh και οι υπερηχητικοί Sajil έθεσαν σε δοκιμασία τα πιο εξελιγμένα συστήματα αεράμυνας των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Παράλληλα, σμήνη drones Shahed έπληξαν στρατηγικούς στόχους, αποδεικνύοντας ότι ο πόλεμος είχε περάσει σε μια νέα, πιο επικίνδυνη φάση.
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο όμως ήταν άλλο: οι απώλειες. Παρά τους ισχυρισμούς περί «αεροπορικής κυριαρχίας», οι ΗΠΑ και το Ισραήλ φέρονται να έχασαν δεκάδες αεροσκάφη, εκατοντάδες drones και κρίσιμα μέσα. Η εικόνα μιας εύκολης νίκης κατέρρευσε.
Την ίδια στιγμή, η ανθρωπιστική καταστροφή στο Ιράν παίρνει δραματικές διαστάσεις. Χιλιάδες νεκροί και τραυματίες, κατεστραμμένες υποδομές, νοσοκομεία και σχολεία στο στόχαστρο. Η χώρα αιμορραγεί — αλλά δεν υποτάσσεται.
Και τότε ήρθε η απειλή.
Ο Donald Trump, σε μια δήλωση που προκάλεσε διεθνές σοκ, προειδοποίησε ότι αν το Ιράν δεν υποκύψει, «θα επιστρέψει στη Λίθινη Εποχή».
Μια φράση που ηχεί όχι ως διπλωματία, αλλά ως προαναγγελία ολοκληρωτικής καταστροφής.
Το ερώτημα πλέον δεν είναι ποιος θα νικήσει.
Το ερώτημα είναι: πόσο μακριά μπορεί να φτάσει αυτός ο πόλεμος — και ποιος θα πληρώσει τελικά το τίμημα;
Αποκλεισμός του Hormuz
Το βράδυ της 13ης Απριλίου άρχισε να τίθεται σε εφαρμογή ο αποκλεισμός των ιρανικών λιμανιών από τις αμερικανικές δυνάμεις.
Τουλάχιστον αυτό δήλωσε η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ (CENTCOM).
Λίγο αργότερα, την απόφαση αυτή σχολίασε ο γνωστός αναλυτής από τη θητεία του στη CIA Scott Ritter.
Από τα λεγόμενά του, φαίνεται πως ο πρώην πεζοναύτης δεν είναι καθόλου εντυπωσιασμένος από τις στρατηγικές ικανότητες του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών…
Οι διαπραγματεύσεις στο Πακιστάν απέτυχαν και, κατά πάσα πιθανότητα, θα ακολουθήσει επανέναρξη των εχθροπραξιών.
Ναι, ο πόλεμος φαίνεται ξανά στον ορίζοντα…
Όμως υπάρχει μια γνωστή ρήση που αποδίδεται στον Albert Einstein: «Ο ορισμός της παράνοιας είναι να κάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά, περιμένοντας διαφορετικό αποτέλεσμα».
Αυτό ακριβώς φαίνεται να κάνει τώρα ο Trump.
Αν επανεκκινήσουμε τον πόλεμο, θα ηττηθούμε.
Τίποτα από όσα συνέβησαν σε στρατιωτικό επίπεδο δεν έχει αλλάξει τη διαμορφωμένη κατάσταση.
Ποτέ δεν είχαμε τον έλεγχο του Πορθμού του Hormuz — και ποτέ δεν θα τον αποκτήσουμε.
Δεν είμαστε σε θέση να ανατρέψουμε το ιρανικό καθεστώς, και όσο περισσότερο το βομβαρδίζουμε, τόσο ισχυρότερο γίνεται.
Στην πραγματικότητα, το Ιράν είναι εκείνο που ελέγχει κάθε πτυχή αυτής της σύγκρουσης.
Αυτήν τη στιγμή ο Trump έχει κάνει μια παύση, επειδή συνειδητοποίησε ότι έχουμε φτάσει σε αδιέξοδο.
Το ερώτημα, όμως, είναι τι σκοπεύει να κάνει στη συνέχεια. Να ξεκινήσει από την αρχή.
Γι’ αυτό επέλεξε μια νέα τακτική, τον αποκλεισμό των Στενών του Hormuz, όμως αυτό δεν πρόκειται να αποδώσει.
Ένας αποκλεισμός αποτελεί πράξη πολέμου• ουσιαστικά, δηλαδή, ισοδυναμεί με κήρυξη πολέμου κατά του Ιράν.
Παράλληλα, εκτιμώ ότι οι σύμμαχοι του Ιράν δεν θα παραμείνουν αδρανείς, επιτρέποντας να συμβεί κάτι τέτοιο.
Δεν θεωρώ πιθανό ότι κινεζικά πλοία θα πουν: αφού έτσι έχουν τα πράγματα, δεν θα κατευθυνθούμε προς ιρανικά λιμάνια.
Ούτε πιστεύω ότι ρωσικά πλοία θα υιοθετήσουν παρόμοια στάση.
Επιπλέον, δεν εκτιμώ ότι το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ θα τολμήσει να προχωρήσει πολύ μακριά σε επιχειρήσεις νηοψίας και σύλληψης πλοίων που φέρουν κινεζική ή ρωσική σημαία.
Επομένως, ο Donald Trump προς το παρόν φαίνεται να προσποιείται, αναμένοντας να δει πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση.
Ωστόσο, οι επιλογές του είναι περιορισμένες, καθώς η έκβαση μοιάζει προδιαγεγραμμένη.
Οι στρατιωτικές αποτυχίες των Ηνωμένων Πολιτειών οδηγούν, κατά την άποψή μου, σε μια ακόμη ήττα. Θα εξηγήσω γιατί.
Ας εξετάσουμε τι απαιτείται για την επιβολή ενός αποκλεισμού, ιδίως σε μια τόσο εκτεταμένη περιοχή.
Κατ’ αρχάς, προϋποθέτει εξαιρετικά υψηλό επίπεδο επίγνωσης της κατάστασης. Αναφέρομαι στη συλλογή και ανάλυση πληροφοριών από συστημική σκοπιά, εκ μέρους των ΗΠΑ.
Είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε πού βρίσκονται τα πλοία, προς ποια κατεύθυνση κινούνται και υπό ποια σημαία είναι νηολογημένα.
Βεβαίως, υπάρχει σχετικός μηχανισμός… Για παράδειγμα, ασφαλιστικές εταιρείες όπως η Lloyd’s of London παρέχουν μεγάλο μέρος αυτών των πληροφοριών.
Ή, τουλάχιστον, παρείχαν στο παρελθόν.
Σκιώδης στόλος
Ωστόσο, λόγω των επιβληθεισών κυρώσεων και των τρόπων παράκαμψής τους, έχει καταστεί σαφές ότι οι παραδοσιακές μέθοδοι παρακολούθησης πλοίων δεν είναι πλέον επαρκείς.
Παρατηρείται ανεπίσημη και συγκαλυμμένη δραστηριότητα, όπως αυτή που συνδέεται με τον λεγόμενο «σκιώδη στόλο».
Άρα, χρειαζόμαστε ακόμη πιο ποιοτική και αξιόπιστη συλλογή πληροφοριών.
«Και τότε προκύπτει το ερώτημα: διαθέτουμε πράγματι τη δυνατότητα επιτήρησης;» αναφέρει ο Ritter και συνεχίζει:
«Και το επόμενο ερώτημα είναι: ποιος θα αναλάβει τη σύλληψη των παραβατικών πλοίων;
Για κάτι τέτοιο απαιτούνται πλοία —πολλά πλοία— και μάλιστα ικανά να φέρουν ελικόπτερα.
Κυρίες και κύριοι, ας εξετάσουμε μια αεροπλανοφόρο ομάδα μάχης. Πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε ότι τα πλοία που την απαρτίζουν βρίσκονται εκεί αποκλειστικά για την προστασία του αεροπλανοφόρου.
Έτσι, καταδρομικά, φρεγάτες και αντιτορπιλικά λειτουργούν ως «ασπίδα» ανάμεσα στους ιρανικούς πυραύλους και το αεροπλανοφόρο.
Το τελευταίο πράγμα που θα κάνουν αυτά τα συνοδευτικά πλοία είναι να αποσπαστούν για να επιλύσουν άσχετες αποστολές.
Ωστόσο, η αποστολή εδώ είναι η αναχαίτιση ενός δεξαμενόπλοιου που βρίσκεται εκτός βάσης, στην ανοιχτή θάλασσα.
Και για κάτι τέτοιο θα χρειαστούμε πολύ περισσότερα πλοία από όσα υπάρχουν σήμερα διαθέσιμα στην περιοχή.
Επιπλέον, η απόπειρα κατάσχεσης ξένου πλοίου συνιστά πράξη πολέμου.
Αν, λοιπόν, ήμουν στη θέση ενός ιρανικού —ή οποιουδήποτε άλλου— πλοίου, δεν θα κινούμουν απευθείας, αλλά θα παρέμενα κοντά στις ακτές του Ιράν, προκαλώντας ουσιαστικά τον στόλο των Ηνωμένων Πολιτειών να εισέλθει σε αυτή τη ζώνη.
Και τότε όλα αυτά τα αμερικανικά πλοία θα βρίσκονταν εκτεθειμένα σε ιρανικά πλήγματα.
Δεν μπορώ να βρω αυτή τη στιγμή μια ακριβή σύγκριση• ας πούμε απλώς ότι αυτή η «ναυτική αποκλειστική ζώνη» παρουσιάζει τεράστια κενά. Είναι, μάλιστα, πολιτικά ατελέσφορη.
Μια τέτοια μορφή αποκλεισμού δεν έχει καμία ουσιαστική πιθανότητα να επηρεάσει τη ναυσιπλοΐα στην περιοχή των Στενών του Hormuz.
Τι θα συνέβαινε, όμως, αν ένα αμερικανικό ελικόπτερο με έξι άνδρες των ειδικών δυνάμεων του Πολεμικού Ναυτικού επιχειρούσε να προσγειωθεί σε ένα ρωσικό δεξαμενόπλοιο με μαχητές της Wagner, όπως μαθαίνω;
Και αν σε αυτό το δεξαμενόπλοιο υπήρχαν, για παράδειγμα, ένοπλοι ιδιωτικοί φρουροί, όπως πρώην μέλη ιδιωτικών στρατιωτικών εταιρειών;
Σε μια τέτοια περίπτωση, το ελικόπτερο πιθανότατα δεν θα έφτανε ποτέ στον στόχο του: θα καταρριπτόταν.
Οι άνδρες των ειδικών δυνάμεων θα κατέληγαν στη θάλασσα. Αν, στην πιο ευνοϊκή εκδοχή, κατάφερναν να αποβιβαστούν, θα ακολουθούσε ανταλλαγή πυρών επάνω στο πλοίο.
Οι ειδικές δυνάμεις ίσως και να επικρατούσαν.
Όμως εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο: ένα τέτοιο περιστατικό θα σήμαινε άμεση σύγκρουση με τη Ρωσία.
Και αυτό θα ήταν εξαιρετικά επικίνδυνο.
Δεν γνωρίζω επακριβώς τι ενέργειες κάνει σήμερα η Ρωσία όσον αφορά την ενίσχυση των δυνάμεών της, αλλά υπάρχουν αναφορές ότι σε ορισμένα από αυτά τα πλοία επιβιβάζονται βετεράνοι στρατιωτικών εταιρειών, εξοπλισμένοι όχι μόνο με ελαφρύ οπλισμό και πολυβόλα, αλλά και με φορητά αντιαεροπορικά συστήματα.
Έτσι, οποιοδήποτε ελικόπτερο θα βρισκόταν αντιμέτωπο με έμπειρους και δοκιμασμένους στη μάχη αντιπάλους.
Ναι, γνωρίζω καλά τις μονάδες ειδικών επιχειρήσεων — είναι εξαιρετικά γενναίοι και άρτια εκπαιδευμένοι.
Όμως, τι αξία έχει η εκπαίδευση όταν βρίσκεσαι μέσα σε ένα ελικόπτερο που πλήττεται από αντιαεροπορικό πύραυλο;
Σε μια τέτοια περίπτωση, το ελικόπτερο καταρρίπτεται και πέφτει στη θάλασσα. Το αποτέλεσμα είναι μοιραίο».
www.bankingnews.gr
Πίσω από τους επίσημους χάρτες της CENTCOM, κρύβεται μια εφιαλτική πραγματικότητα που η Ουάσινγκτον αρνείται να παραδεχθεί: τα στενά του Hormuz δεν είναι πλέον μια ακάλυπτη θαλάσσια δίοδος, αλλά μια θανάσιμη παγίδα.
Σύμφωνα με πληροφορίες που προκαλούν ρίγος, ο «σκιώδης στόλος» που μεταφέρει το ιρανικό πετρέλαιο δεν ταξιδεύει πια ανυπεράσπιστος.
Πάνω στα καταστρώματα των τάνκερ, ανάμεσα σε αντιαεροπορικά συστήματα τελευταίας τεχνολογίας, βρίσκονται σκληροτράχηλοι μισθοφόροι της Wagner.
Βετεράνοι που δεν πτοούνται από την υπεροπλία των ΗΠΑ και περιμένουν με το δάχτυλο στη σκανδάλη την πρώτη απόπειρα νηοψίας από τους Αμερικανούς πεζοναύτες.
Είναι ο αποκλεισμός του Trump το μεγαλύτερο στρατηγικό σφάλμα του 21ου αιώνα; Αν ένα αμερικανικό ελικόπτερο καταρριφθεί από ρωσικά χέρια πάνω από ένα πλοίο με κινεζική σημαία, η Μέση Ανατολή δεν θα είναι απλώς ένα πεδίο μάχης, αλλά το σημείο μηδέν για τον Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το «Λουτρό Αίματος» δεν είναι πλέον σενάριο εργασίας, αλλά μια μαθηματική βεβαιότητα που απειλεί να βυθίσει την παγκόσμια οικονομία στο απόλυτο σκοτάδι.
Μία ακόμη πολεμική επιχείρηση
Σε κάθε περίπτωση, η αμερικανο-ισραηλινή επίθεση κατά του Ιράν δεν αποτέλεσε απλώς μια ακόμη πολεμική επιχείρηση.
Ήταν ένα γεγονός που άφησε πίσω του όχι μόνο καταστροφή, αλλά και ένα πέπλο σκοτεινών ερωτημάτων που ακόμη παραμένουν αναπάντητα.
Πώς εντοπίστηκε με τέτοια ακρίβεια η καρδιά της ιρανικής ηγεσίας;
Ποιος άνοιξε την πόρτα σε ένα τόσο συντριπτικό πλήγμα; Και κυρίως, γιατί το Ιράν δεν κατέρρευσε;
Η επίθεση, που παρουσιάστηκε ως «προληπτικό χτύπημα» απέναντι σε μια υποτιθέμενη πυρηνική απειλή, φαίνεται πως είχε σχεδιαστεί με χειρουργική ακρίβεια.
Σύμφωνα με πληροφορίες, στόχος ήταν η εξόντωση της ανώτατης στρατιωτικής και πολιτικής ηγεσίας κατά τη διάρκεια συνεδρίασης στο συγκρότημα Pasteur στην Τεχεράνη.
Ένα πλήγμα που θα μπορούσε να βυθίσει τη χώρα στο χάος μέσα σε λίγα λεπτά.
Και όμως, το σχέδιο δεν εξελίχθηκε όπως είχε προβλεφθεί.
Το πρωί της 28ης Φεβρουαρίου 2026, ο ουρανός του Ιράν φωτίστηκε από τη μεγαλύτερη αεροπορική επιδρομή στην ιστορία του Ισραήλ. Διακόσια μαχητικά αεροσκάφη και εκατοντάδες πύραυλοι Tomahawk σφυροκόπησαν σχεδόν 500 στόχους. Ταυτόχρονα, βομβαρδιστικά stealth B-2A εξαπέλυσαν υπερβαρείς βόμβες ικανές να διαπεράσουν δεκάδες μέτρα σκυροδέματος.
Το μήνυμα ήταν σαφές: καμία υπόγεια εγκατάσταση δεν είναι ασφαλής.
Ο Donald Trump έσπευσε να δηλώσει ότι «η αποστολή ολοκληρώθηκε» και ότι οι πυρηνικές δυνατότητες του Ιράν είχαν εξαλειφθεί. Όμως η πραγματικότητα αποδείχθηκε πολύ διαφορετική. Οι εγκαταστάσεις στο Fordow, προστατευμένες βαθιά μέσα στα βουνά Zagros, άντεξαν. Η ίδια η γεωλογία λειτούργησε ως ασπίδα απέναντι στην καταστροφική ισχύ των βομβών.
Και τότε ήρθε η ανατροπή.
Παρά τις απώλειες στην ηγεσία του, το Ιράν όχι μόνο δεν κατέρρευσε, αλλά αντεπιτέθηκε με τρόπο που αιφνιδίασε τους πάντες. Μαζικές πυραυλικές επιθέσεις έπληξαν δεκάδες αμερικανικές βάσεις στη Μέση Ανατολή, ενώ το Στενό του Ορμούζ — μια από τις σημαντικότερες ενεργειακές αρτηρίες του πλανήτη — έκλεισε.
Οι βαλλιστικοί πύραυλοι Fateh και οι υπερηχητικοί Sajil έθεσαν σε δοκιμασία τα πιο εξελιγμένα συστήματα αεράμυνας των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Παράλληλα, σμήνη drones Shahed έπληξαν στρατηγικούς στόχους, αποδεικνύοντας ότι ο πόλεμος είχε περάσει σε μια νέα, πιο επικίνδυνη φάση.
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο όμως ήταν άλλο: οι απώλειες. Παρά τους ισχυρισμούς περί «αεροπορικής κυριαρχίας», οι ΗΠΑ και το Ισραήλ φέρονται να έχασαν δεκάδες αεροσκάφη, εκατοντάδες drones και κρίσιμα μέσα. Η εικόνα μιας εύκολης νίκης κατέρρευσε.
Την ίδια στιγμή, η ανθρωπιστική καταστροφή στο Ιράν παίρνει δραματικές διαστάσεις. Χιλιάδες νεκροί και τραυματίες, κατεστραμμένες υποδομές, νοσοκομεία και σχολεία στο στόχαστρο. Η χώρα αιμορραγεί — αλλά δεν υποτάσσεται.
Και τότε ήρθε η απειλή.
Ο Donald Trump, σε μια δήλωση που προκάλεσε διεθνές σοκ, προειδοποίησε ότι αν το Ιράν δεν υποκύψει, «θα επιστρέψει στη Λίθινη Εποχή».
Μια φράση που ηχεί όχι ως διπλωματία, αλλά ως προαναγγελία ολοκληρωτικής καταστροφής.
Το ερώτημα πλέον δεν είναι ποιος θα νικήσει.
Το ερώτημα είναι: πόσο μακριά μπορεί να φτάσει αυτός ο πόλεμος — και ποιος θα πληρώσει τελικά το τίμημα;
Αποκλεισμός του Hormuz
Το βράδυ της 13ης Απριλίου άρχισε να τίθεται σε εφαρμογή ο αποκλεισμός των ιρανικών λιμανιών από τις αμερικανικές δυνάμεις.
Τουλάχιστον αυτό δήλωσε η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ (CENTCOM).
Λίγο αργότερα, την απόφαση αυτή σχολίασε ο γνωστός αναλυτής από τη θητεία του στη CIA Scott Ritter.
Από τα λεγόμενά του, φαίνεται πως ο πρώην πεζοναύτης δεν είναι καθόλου εντυπωσιασμένος από τις στρατηγικές ικανότητες του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών…
Οι διαπραγματεύσεις στο Πακιστάν απέτυχαν και, κατά πάσα πιθανότητα, θα ακολουθήσει επανέναρξη των εχθροπραξιών.
Ναι, ο πόλεμος φαίνεται ξανά στον ορίζοντα…
Όμως υπάρχει μια γνωστή ρήση που αποδίδεται στον Albert Einstein: «Ο ορισμός της παράνοιας είναι να κάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά, περιμένοντας διαφορετικό αποτέλεσμα».
Αυτό ακριβώς φαίνεται να κάνει τώρα ο Trump.
Αν επανεκκινήσουμε τον πόλεμο, θα ηττηθούμε.
Τίποτα από όσα συνέβησαν σε στρατιωτικό επίπεδο δεν έχει αλλάξει τη διαμορφωμένη κατάσταση.
Ποτέ δεν είχαμε τον έλεγχο του Πορθμού του Hormuz — και ποτέ δεν θα τον αποκτήσουμε.
Δεν είμαστε σε θέση να ανατρέψουμε το ιρανικό καθεστώς, και όσο περισσότερο το βομβαρδίζουμε, τόσο ισχυρότερο γίνεται.
Στην πραγματικότητα, το Ιράν είναι εκείνο που ελέγχει κάθε πτυχή αυτής της σύγκρουσης.
Αυτήν τη στιγμή ο Trump έχει κάνει μια παύση, επειδή συνειδητοποίησε ότι έχουμε φτάσει σε αδιέξοδο.
Το ερώτημα, όμως, είναι τι σκοπεύει να κάνει στη συνέχεια. Να ξεκινήσει από την αρχή.
Γι’ αυτό επέλεξε μια νέα τακτική, τον αποκλεισμό των Στενών του Hormuz, όμως αυτό δεν πρόκειται να αποδώσει.
Ένας αποκλεισμός αποτελεί πράξη πολέμου• ουσιαστικά, δηλαδή, ισοδυναμεί με κήρυξη πολέμου κατά του Ιράν.
Παράλληλα, εκτιμώ ότι οι σύμμαχοι του Ιράν δεν θα παραμείνουν αδρανείς, επιτρέποντας να συμβεί κάτι τέτοιο.
Δεν θεωρώ πιθανό ότι κινεζικά πλοία θα πουν: αφού έτσι έχουν τα πράγματα, δεν θα κατευθυνθούμε προς ιρανικά λιμάνια.
Ούτε πιστεύω ότι ρωσικά πλοία θα υιοθετήσουν παρόμοια στάση.
Επιπλέον, δεν εκτιμώ ότι το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ θα τολμήσει να προχωρήσει πολύ μακριά σε επιχειρήσεις νηοψίας και σύλληψης πλοίων που φέρουν κινεζική ή ρωσική σημαία.
Επομένως, ο Donald Trump προς το παρόν φαίνεται να προσποιείται, αναμένοντας να δει πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση.
Ωστόσο, οι επιλογές του είναι περιορισμένες, καθώς η έκβαση μοιάζει προδιαγεγραμμένη.
Οι στρατιωτικές αποτυχίες των Ηνωμένων Πολιτειών οδηγούν, κατά την άποψή μου, σε μια ακόμη ήττα. Θα εξηγήσω γιατί.
Ας εξετάσουμε τι απαιτείται για την επιβολή ενός αποκλεισμού, ιδίως σε μια τόσο εκτεταμένη περιοχή.
Κατ’ αρχάς, προϋποθέτει εξαιρετικά υψηλό επίπεδο επίγνωσης της κατάστασης. Αναφέρομαι στη συλλογή και ανάλυση πληροφοριών από συστημική σκοπιά, εκ μέρους των ΗΠΑ.
Είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε πού βρίσκονται τα πλοία, προς ποια κατεύθυνση κινούνται και υπό ποια σημαία είναι νηολογημένα.
Βεβαίως, υπάρχει σχετικός μηχανισμός… Για παράδειγμα, ασφαλιστικές εταιρείες όπως η Lloyd’s of London παρέχουν μεγάλο μέρος αυτών των πληροφοριών.
Ή, τουλάχιστον, παρείχαν στο παρελθόν.
Σκιώδης στόλος
Ωστόσο, λόγω των επιβληθεισών κυρώσεων και των τρόπων παράκαμψής τους, έχει καταστεί σαφές ότι οι παραδοσιακές μέθοδοι παρακολούθησης πλοίων δεν είναι πλέον επαρκείς.
Παρατηρείται ανεπίσημη και συγκαλυμμένη δραστηριότητα, όπως αυτή που συνδέεται με τον λεγόμενο «σκιώδη στόλο».
Άρα, χρειαζόμαστε ακόμη πιο ποιοτική και αξιόπιστη συλλογή πληροφοριών.
«Και τότε προκύπτει το ερώτημα: διαθέτουμε πράγματι τη δυνατότητα επιτήρησης;» αναφέρει ο Ritter και συνεχίζει:
«Και το επόμενο ερώτημα είναι: ποιος θα αναλάβει τη σύλληψη των παραβατικών πλοίων;
Για κάτι τέτοιο απαιτούνται πλοία —πολλά πλοία— και μάλιστα ικανά να φέρουν ελικόπτερα.
Κυρίες και κύριοι, ας εξετάσουμε μια αεροπλανοφόρο ομάδα μάχης. Πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε ότι τα πλοία που την απαρτίζουν βρίσκονται εκεί αποκλειστικά για την προστασία του αεροπλανοφόρου.
Έτσι, καταδρομικά, φρεγάτες και αντιτορπιλικά λειτουργούν ως «ασπίδα» ανάμεσα στους ιρανικούς πυραύλους και το αεροπλανοφόρο.
Το τελευταίο πράγμα που θα κάνουν αυτά τα συνοδευτικά πλοία είναι να αποσπαστούν για να επιλύσουν άσχετες αποστολές.
Ωστόσο, η αποστολή εδώ είναι η αναχαίτιση ενός δεξαμενόπλοιου που βρίσκεται εκτός βάσης, στην ανοιχτή θάλασσα.
Και για κάτι τέτοιο θα χρειαστούμε πολύ περισσότερα πλοία από όσα υπάρχουν σήμερα διαθέσιμα στην περιοχή.
Επιπλέον, η απόπειρα κατάσχεσης ξένου πλοίου συνιστά πράξη πολέμου.
Αν, λοιπόν, ήμουν στη θέση ενός ιρανικού —ή οποιουδήποτε άλλου— πλοίου, δεν θα κινούμουν απευθείας, αλλά θα παρέμενα κοντά στις ακτές του Ιράν, προκαλώντας ουσιαστικά τον στόλο των Ηνωμένων Πολιτειών να εισέλθει σε αυτή τη ζώνη.
Και τότε όλα αυτά τα αμερικανικά πλοία θα βρίσκονταν εκτεθειμένα σε ιρανικά πλήγματα.
Δεν μπορώ να βρω αυτή τη στιγμή μια ακριβή σύγκριση• ας πούμε απλώς ότι αυτή η «ναυτική αποκλειστική ζώνη» παρουσιάζει τεράστια κενά. Είναι, μάλιστα, πολιτικά ατελέσφορη.
Μια τέτοια μορφή αποκλεισμού δεν έχει καμία ουσιαστική πιθανότητα να επηρεάσει τη ναυσιπλοΐα στην περιοχή των Στενών του Hormuz.
Τι θα συνέβαινε, όμως, αν ένα αμερικανικό ελικόπτερο με έξι άνδρες των ειδικών δυνάμεων του Πολεμικού Ναυτικού επιχειρούσε να προσγειωθεί σε ένα ρωσικό δεξαμενόπλοιο με μαχητές της Wagner, όπως μαθαίνω;
Και αν σε αυτό το δεξαμενόπλοιο υπήρχαν, για παράδειγμα, ένοπλοι ιδιωτικοί φρουροί, όπως πρώην μέλη ιδιωτικών στρατιωτικών εταιρειών;
Σε μια τέτοια περίπτωση, το ελικόπτερο πιθανότατα δεν θα έφτανε ποτέ στον στόχο του: θα καταρριπτόταν.
Οι άνδρες των ειδικών δυνάμεων θα κατέληγαν στη θάλασσα. Αν, στην πιο ευνοϊκή εκδοχή, κατάφερναν να αποβιβαστούν, θα ακολουθούσε ανταλλαγή πυρών επάνω στο πλοίο.
Οι ειδικές δυνάμεις ίσως και να επικρατούσαν.
Όμως εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο: ένα τέτοιο περιστατικό θα σήμαινε άμεση σύγκρουση με τη Ρωσία.
Και αυτό θα ήταν εξαιρετικά επικίνδυνο.
Δεν γνωρίζω επακριβώς τι ενέργειες κάνει σήμερα η Ρωσία όσον αφορά την ενίσχυση των δυνάμεών της, αλλά υπάρχουν αναφορές ότι σε ορισμένα από αυτά τα πλοία επιβιβάζονται βετεράνοι στρατιωτικών εταιρειών, εξοπλισμένοι όχι μόνο με ελαφρύ οπλισμό και πολυβόλα, αλλά και με φορητά αντιαεροπορικά συστήματα.
Έτσι, οποιοδήποτε ελικόπτερο θα βρισκόταν αντιμέτωπο με έμπειρους και δοκιμασμένους στη μάχη αντιπάλους.
Ναι, γνωρίζω καλά τις μονάδες ειδικών επιχειρήσεων — είναι εξαιρετικά γενναίοι και άρτια εκπαιδευμένοι.
Όμως, τι αξία έχει η εκπαίδευση όταν βρίσκεσαι μέσα σε ένα ελικόπτερο που πλήττεται από αντιαεροπορικό πύραυλο;
Σε μια τέτοια περίπτωση, το ελικόπτερο καταρρίπτεται και πέφτει στη θάλασσα. Το αποτέλεσμα είναι μοιραίο».
www.bankingnews.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.