Εξ Ανατολών πυρά
Εξ Ανατολών πυρά - Το Ισραήλ δεν θα υπερασπιστεί το ελληνικό Αιγαίο έναντι της Τουρκίας – Η… Αχίλλειος πτέρνα στην «Ασπίδα» και η φωτιά στην ΝΑ Μεσόγειο
Τα ισραηλινά συστήματα αεράμυνας στα ελληνικά νησιά και η νέα ισορροπία απέναντι στην Τουρκία
Το κρίσιμο ερώτημα της νέας ελληνοϊσραηλινής αμυντικής σχέσης δεν είναι πλέον αν η Ελλάδα θα αγοράσει ισραηλινά όπλα.
Το ερώτημα είναι άλλο: Τι σημαίνει για το Αιγαίο - δεδομένης της έντονης αμφισβήτησης από την Αγκυρα του νομικοού καθεστώτος και της πίεσης για αποστρατιωτικοποίηση των νησιών - η εγκατάσταση ισραηλινής τεχνολογίας στην ελληνική αμυντική αρχιτεκτονική και μέχρι πού θα έφτανε η ισραηλινή υποστήριξη σε μια ελληνοτουρκική κρίση;
Η ερώτηση δεν είναι θεωρητική.
Στις 31 Αυγούστου Ελλάδα και Ισραήλ υπέγραψαν συμφωνία περίπου 3 δισ. ευρώ για την Ασπίδα του Αχιλλέα, το νέο πολυεπίπεδο σύστημα αεράμυνας της Ελλάδας.
Η συμφωνία περιλαμβάνει David’s Sling, BARAK MX, SPYDER, ραντάρ και εθνικό σύστημα διοίκησης και ελέγχου. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη αμυντική συμφωνία Ισραήλ–Ελλάδας μέχρι σήμερα.
Η ισραηλινή Jerusalem Post είναι ακόμη πιο συγκεκριμένη. Σε δημοσίευμά της στις 30 Αυγούστου περιέγραφε το Achilles Shield ως σύστημα που θα αντιμετωπίζει πιθανές απειλές από την Τουρκία και το Ιράν.
Στο ίδιο δημοσίευμα αναφερόταν ότι μπαταρίες SPYDER θα αναπτυχθούν σε ελληνικά νησιά.
Αυτό αλλάζει τη συζήτηση.
Το Αιγαίο μπαίνει στο κέντρο
Η ελληνική άμυνα δεν οικοδομείται σε κενό.
Η βασική στρατιωτική απειλή που έχει οδηγήσει την Αθήνα σε πολυετή αύξηση των αμυντικών της δαπανών είναι η Τουρκία.
Το ίδιο το Times of Israel, παρουσιάζοντας τη συμφωνία των 3 δισ. ευρώ, συνδέει την ελληνοϊσραηλινή αμυντική συνεργασία με τις κοινές ανησυχίες των δύο χωρών για την Τουρκία.
Και μια μελέτη του JINSA, αφιερωμένη ειδικά στην «Ασπίδα του Αχιλλέα», είναι ακόμη σαφέστερη.
Περιγράφει την Ανατολική Μεσόγειο ως ιδιαίτερα ανταγωνιστική περιοχή και αναφέρεται σε τουρκικές δραστηριότητες στον αέρα και στη θάλασσα που, σύμφωνα με τη μελέτη, περιορίζουν την ελληνική και κυπριακή ελευθερία κινήσεων.
Το πρόγραμμα παρουσιάζεται ως απάντηση που θα επιτρέψει στην Ελλάδα να προστατεύσει τις θαλάσσιες προσβάσεις και τις κρίσιμες υποδομές της.
Επομένως, το βασικό αντικείμενο της νέας συνεργασίας είναι σαφές: να μηνβρεθεί η Ελλάδα στρατιωτικά ευάλωτη σε μια κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο.
Και μεγάλο μέρος αυτής της άμυνας θα βασίζεται σε ισραηλινή τεχνολογία.
Δεν είναι απλώς αγορά όπλων
Η διαφορά του νέου συστήματος από μια συμβατική αγορά αντιαεροπορικών συστημάτων είναι η ολοκλήρωση.
David’s Sling, BARAK MX, SPYDER, ραντάρ και σύστημα διοίκησης και ελέγχου θα λειτουργούν ως ενιαία αρχιτεκτονική. Η ισραηλινή πλευρά έχει αναλάβει να δημιουργήσει για την Ελλάδα ένα ολοκληρωμένο σύστημα εθνικής αεράμυνας.
Αυτό έχει άμεση σχέση με το Αιγαίο.
Σε μια κρίση, το ζήτημα δεν είναι μόνο ποια αεροσκάφη διαθέτει κάθε πλευρά. Είναι ποιος μπορεί να προστατεύσει αεροπορικές βάσεις, νησιά, λιμάνια, ραντάρ, κέντρα διοίκησης και κρίσιμες υποδομές από μαζικές επιθέσεις με αεροσκάφη, πυραύλους και drones.
Η Ελλάδα επιχειρεί να αποκτήσει ακριβώς αυτή την ικανότητα.
Και το Ισραήλ είναι ο βασικός τεχνολογικός εταίρος.
Τι σημαίνει αυτό για την Τουρκία
Η ισραηλινή πλευρά δεν κρύβει πλέον ότι βλέπει την τουρκική ισχύ ως παράγοντα στον σχεδιασμό της και τη ανάπτυξη του περίφημου Μουσουλμανικού ΝΑΤΟ μετά τη συμφωνία της Μέκκα ως παράγοντα στρατηγικού μετασχηματισμού της περιοχής δεδομένης της σταδιακής αποχώρησης των ΗΠΑ από την περιοχή.
Στις 27 Ιουλίου, η Jerusalem Post δημοσίευσε ανάλυση με τίτλο «New Greek air defense deal reflects its growing regional alliance against Turkey». Το άρθρο χαρακτήριζε τη συμφωνία όχι απλώς ως εμπορική προμήθεια, αλλά ως εξέλιξη μιας περιφερειακής συμμαχίας απέναντι στην Τουρκία.
Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο στοιχείο της ισραηλινής θέσης.
Δεν πρόκειται για ελληνική ερμηνεία της συμφωνίας.
Είναι ισραηλινή ανάλυση που συνδέει ευθέως το νέο ελληνικό σύστημα αεράμυνας με την τουρκική ισχύ.
Και το θέμα δεν σταματά στην αεράμυνα.
Στις 31 Αυγούστου, η ίδια εφημερίδα ανέφερε ότι το ισραηλινό Ναυτικό βρίσκεται σε αυξημένη ετοιμότητα απέναντι σε τουρκικές κινήσεις και ότι η ισραηλινή επιτήρηση περιλαμβάνει περιοχές κοντά στην Ελλάδα και την Κύπρο.
Έτσι δημιουργείται ένα νέο γεωγραφικό δεδομένο.
Η Τουρκία βρίσκεται ανάμεσα σε δύο περιοχές όπου το Ισραήλ έχει αυξανόμενη στρατιωτική συνεργασία: λλάδα στα δυτικά – Κύπρος στο κέντρο – Ισραήλ στα ανατολικά.
Το κρίσιμο ερώτημα: ποιος υπερασπίζεται ποιον;
Εδώ βρίσκεται το πραγματικό επίδικο.
Η Ελλάδα αποκτά ισραηλινά συστήματα για να υπερασπιστεί τον εαυτό της.
Αλλά εάν αυτά τα συστήματα είναι μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής Ελλάδας – Ισραήλ, τότε σε μια μεγάλη κρίση στο Αιγαίο το Ισραήλ θα βρίσκεται μπροστά σε ένα δύσκολο ερώτημα:
Μπορεί να περιοριστεί στην πώληση και τεχνική υποστήριξη των συστημάτων ή θα πρέπει να υποστηρίξει ενεργά την Ελλάδα;
Δεν υπάρχει σήμερα δημόσια συνθήκη Ελλάδας–Ισραήλ που να προβλέπει αυτόματη ισραηλινή στρατιωτική επέμβαση υπέρ της Ελλάδας.
Αυτό πρέπει να είναι ξεκάθαρο.
Όμως υπάρχει κάτι που βρίσκεται ένα επίπεδο πριν από μια τέτοια συνθήκη: η επιχειρησιακή αλληλεξάρτηση.
Η Ελλάδα θα χρησιμοποιεί ισραηλινά συστήματα.
Οι δύο χώρες κάνουν κοινές στρατιωτικές δραστηριότητες.
Υπάρχει συνεργασία σε πληροφορίες, τεχνολογία, drones και κυβερνοασφάλεια.
Και η «Ασπίδα του Αχιλλέα» εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια δημιουργίας αμυντικής αρχιτεκτονικής στην Ανατολική Μεσόγειο.
Άρα η κρίσιμη ερώτηση δεν είναι εάν το Ισραήλ έχει υπογράψει ότι θα πολεμήσει για το Αιγαίο.
Δεν το έχει κάνει - και αυτό γεννά ερωτήματα όσον αφορά το δόγμα εθνικής ασφάλειας.
Η κρίσιμη ερώτηση είναι εάν, όταν έρθει μια πραγματική κρίση, το επίπεδο της συνεργασίας θα έχει γίνει τόσο βαθύ ώστε το Ισραήλ να θεωρεί την ελληνική άμυνα μέρος της δικής του περιφερειακής ασφάλειας.
Το Αιγαίο ως δοκιμή της νέας αρχιτεκτονικής
Αυτός είναι ο λόγος που το Αιγαίο αποκτά ιδιαίτερη σημασία.
Εάν η ελληνική αποτροπή λειτουργήσει, η «Ασπίδα του Αχιλλέα» θα έχει επιτύχει τον βασικό του στόχο χωρίς να χρειαστεί να χρησιμοποιηθεί σε πόλεμο.
Εάν όμως υπάρξει κρίση, τότε θα δοκιμαστούν τα πάντα:
• η αντοχή της ελληνικής αεράμυνας,
• η διασύνδεση των ισραηλινών συστημάτων,
• η δυνατότητα γρήγορης αναπλήρωσης πυραύλων και ανταλλακτικών,
• η ανταλλαγή πληροφοριών,
• η επιχειρησιακή συνεργασία,
• και τελικά η πολιτική βούληση του Ισραήλ.
Σε αυτή την περίπτωση, το ερώτημα «θα υπερασπιστεί το Ισραήλ το Αιγαίο;» δεν θα είναι θεωρητικό.
Θα αφορά το αν το Τελ Αβίβ θεωρεί ότι μια τουρκική στρατιωτική επιβολή στο Αιγαίο επηρεάζει άμεσα τη δική του στρατηγική θέση στην Ανατολική Μεσόγειο.
Το νέο ισοζύγιο στις περιφερειακές ισορροπίες ισχύος
Η Αθήνα δεν αγοράζει από το Ισραήλ απλώς πυραύλους.
Αγοράζει χρόνο αντίδρασης, αισθητήρες, διασύνδεση, τεχνογνωσία και μια διαφορετική αρχιτεκτονική άμυνας.
Το Ισραήλ, από την πλευρά του, αποκτά έναν στρατηγικό εταίρο στην ευρωπαϊκή πλευρά της Ανατολικής Μεσογείου.
Και η Τουρκία βλέπει να διαμορφώνεται απέναντί της μια σχέση που δεν υπήρχε με αυτή την ένταση πριν από μία δεκαετία.
Το πιο σαφές στοιχείο είναι ότι η «Ασπίδα του Αχιλλέα» δεν σχεδιάζεται μόνο για μια αφηρημένη «περιφερειακή απειλή».
Η ίδια η ισραηλινή αρθρογραφία το συνδέει με την Τουρκία και αναφέρεται στην ανάπτυξη συστημάτων σε ελληνικά νησιά.
Αυτό κάνει το Αιγαίο το πραγματικό πεδίο δοκιμής.
Όχι επειδή έχει αποφασιστεί πόλεμος.
Αλλά επειδή εκεί θα κριθεί εάν η νέα ελληνοϊσραηλινή σχέση είναι απλώς μια σχέση εξοπλισμών ή εάν αποτελεί μηχανισμό αποτροπής με πραγματικές συνέπειες για τον συσχετισμό δυνάμεων Ελλάδας και Τουρκίας.
Και η πιο σημαντική εξέλιξη είναι ότι αυτή η συζήτηση δεν γίνεται πλέον μόνο στην Αθήνα, αλλά και στο Ισραήλ.
www.bankingnews.gr
Το ερώτημα είναι άλλο: Τι σημαίνει για το Αιγαίο - δεδομένης της έντονης αμφισβήτησης από την Αγκυρα του νομικοού καθεστώτος και της πίεσης για αποστρατιωτικοποίηση των νησιών - η εγκατάσταση ισραηλινής τεχνολογίας στην ελληνική αμυντική αρχιτεκτονική και μέχρι πού θα έφτανε η ισραηλινή υποστήριξη σε μια ελληνοτουρκική κρίση;
Η ερώτηση δεν είναι θεωρητική.
Στις 31 Αυγούστου Ελλάδα και Ισραήλ υπέγραψαν συμφωνία περίπου 3 δισ. ευρώ για την Ασπίδα του Αχιλλέα, το νέο πολυεπίπεδο σύστημα αεράμυνας της Ελλάδας.
Η συμφωνία περιλαμβάνει David’s Sling, BARAK MX, SPYDER, ραντάρ και εθνικό σύστημα διοίκησης και ελέγχου. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη αμυντική συμφωνία Ισραήλ–Ελλάδας μέχρι σήμερα.
Η ισραηλινή Jerusalem Post είναι ακόμη πιο συγκεκριμένη. Σε δημοσίευμά της στις 30 Αυγούστου περιέγραφε το Achilles Shield ως σύστημα που θα αντιμετωπίζει πιθανές απειλές από την Τουρκία και το Ιράν.
Στο ίδιο δημοσίευμα αναφερόταν ότι μπαταρίες SPYDER θα αναπτυχθούν σε ελληνικά νησιά.
Αυτό αλλάζει τη συζήτηση.
Το Αιγαίο μπαίνει στο κέντρο
Η ελληνική άμυνα δεν οικοδομείται σε κενό.
Η βασική στρατιωτική απειλή που έχει οδηγήσει την Αθήνα σε πολυετή αύξηση των αμυντικών της δαπανών είναι η Τουρκία.
Το ίδιο το Times of Israel, παρουσιάζοντας τη συμφωνία των 3 δισ. ευρώ, συνδέει την ελληνοϊσραηλινή αμυντική συνεργασία με τις κοινές ανησυχίες των δύο χωρών για την Τουρκία.
Και μια μελέτη του JINSA, αφιερωμένη ειδικά στην «Ασπίδα του Αχιλλέα», είναι ακόμη σαφέστερη.
Περιγράφει την Ανατολική Μεσόγειο ως ιδιαίτερα ανταγωνιστική περιοχή και αναφέρεται σε τουρκικές δραστηριότητες στον αέρα και στη θάλασσα που, σύμφωνα με τη μελέτη, περιορίζουν την ελληνική και κυπριακή ελευθερία κινήσεων.
Το πρόγραμμα παρουσιάζεται ως απάντηση που θα επιτρέψει στην Ελλάδα να προστατεύσει τις θαλάσσιες προσβάσεις και τις κρίσιμες υποδομές της.
Επομένως, το βασικό αντικείμενο της νέας συνεργασίας είναι σαφές: να μηνβρεθεί η Ελλάδα στρατιωτικά ευάλωτη σε μια κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο.
Και μεγάλο μέρος αυτής της άμυνας θα βασίζεται σε ισραηλινή τεχνολογία.
Δεν είναι απλώς αγορά όπλων
Η διαφορά του νέου συστήματος από μια συμβατική αγορά αντιαεροπορικών συστημάτων είναι η ολοκλήρωση.
David’s Sling, BARAK MX, SPYDER, ραντάρ και σύστημα διοίκησης και ελέγχου θα λειτουργούν ως ενιαία αρχιτεκτονική. Η ισραηλινή πλευρά έχει αναλάβει να δημιουργήσει για την Ελλάδα ένα ολοκληρωμένο σύστημα εθνικής αεράμυνας.
Αυτό έχει άμεση σχέση με το Αιγαίο.
Σε μια κρίση, το ζήτημα δεν είναι μόνο ποια αεροσκάφη διαθέτει κάθε πλευρά. Είναι ποιος μπορεί να προστατεύσει αεροπορικές βάσεις, νησιά, λιμάνια, ραντάρ, κέντρα διοίκησης και κρίσιμες υποδομές από μαζικές επιθέσεις με αεροσκάφη, πυραύλους και drones.
Η Ελλάδα επιχειρεί να αποκτήσει ακριβώς αυτή την ικανότητα.
Και το Ισραήλ είναι ο βασικός τεχνολογικός εταίρος.
Τι σημαίνει αυτό για την Τουρκία
Η ισραηλινή πλευρά δεν κρύβει πλέον ότι βλέπει την τουρκική ισχύ ως παράγοντα στον σχεδιασμό της και τη ανάπτυξη του περίφημου Μουσουλμανικού ΝΑΤΟ μετά τη συμφωνία της Μέκκα ως παράγοντα στρατηγικού μετασχηματισμού της περιοχής δεδομένης της σταδιακής αποχώρησης των ΗΠΑ από την περιοχή.
Στις 27 Ιουλίου, η Jerusalem Post δημοσίευσε ανάλυση με τίτλο «New Greek air defense deal reflects its growing regional alliance against Turkey». Το άρθρο χαρακτήριζε τη συμφωνία όχι απλώς ως εμπορική προμήθεια, αλλά ως εξέλιξη μιας περιφερειακής συμμαχίας απέναντι στην Τουρκία.
Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο στοιχείο της ισραηλινής θέσης.
Δεν πρόκειται για ελληνική ερμηνεία της συμφωνίας.
Είναι ισραηλινή ανάλυση που συνδέει ευθέως το νέο ελληνικό σύστημα αεράμυνας με την τουρκική ισχύ.
Και το θέμα δεν σταματά στην αεράμυνα.
Στις 31 Αυγούστου, η ίδια εφημερίδα ανέφερε ότι το ισραηλινό Ναυτικό βρίσκεται σε αυξημένη ετοιμότητα απέναντι σε τουρκικές κινήσεις και ότι η ισραηλινή επιτήρηση περιλαμβάνει περιοχές κοντά στην Ελλάδα και την Κύπρο.
Έτσι δημιουργείται ένα νέο γεωγραφικό δεδομένο.
Η Τουρκία βρίσκεται ανάμεσα σε δύο περιοχές όπου το Ισραήλ έχει αυξανόμενη στρατιωτική συνεργασία: λλάδα στα δυτικά – Κύπρος στο κέντρο – Ισραήλ στα ανατολικά.
Το κρίσιμο ερώτημα: ποιος υπερασπίζεται ποιον;
Εδώ βρίσκεται το πραγματικό επίδικο.
Η Ελλάδα αποκτά ισραηλινά συστήματα για να υπερασπιστεί τον εαυτό της.
Αλλά εάν αυτά τα συστήματα είναι μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής Ελλάδας – Ισραήλ, τότε σε μια μεγάλη κρίση στο Αιγαίο το Ισραήλ θα βρίσκεται μπροστά σε ένα δύσκολο ερώτημα:
Μπορεί να περιοριστεί στην πώληση και τεχνική υποστήριξη των συστημάτων ή θα πρέπει να υποστηρίξει ενεργά την Ελλάδα;
Δεν υπάρχει σήμερα δημόσια συνθήκη Ελλάδας–Ισραήλ που να προβλέπει αυτόματη ισραηλινή στρατιωτική επέμβαση υπέρ της Ελλάδας.
Αυτό πρέπει να είναι ξεκάθαρο.
Όμως υπάρχει κάτι που βρίσκεται ένα επίπεδο πριν από μια τέτοια συνθήκη: η επιχειρησιακή αλληλεξάρτηση.
Η Ελλάδα θα χρησιμοποιεί ισραηλινά συστήματα.
Οι δύο χώρες κάνουν κοινές στρατιωτικές δραστηριότητες.
Υπάρχει συνεργασία σε πληροφορίες, τεχνολογία, drones και κυβερνοασφάλεια.
Και η «Ασπίδα του Αχιλλέα» εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια δημιουργίας αμυντικής αρχιτεκτονικής στην Ανατολική Μεσόγειο.
Άρα η κρίσιμη ερώτηση δεν είναι εάν το Ισραήλ έχει υπογράψει ότι θα πολεμήσει για το Αιγαίο.
Δεν το έχει κάνει - και αυτό γεννά ερωτήματα όσον αφορά το δόγμα εθνικής ασφάλειας.
Η κρίσιμη ερώτηση είναι εάν, όταν έρθει μια πραγματική κρίση, το επίπεδο της συνεργασίας θα έχει γίνει τόσο βαθύ ώστε το Ισραήλ να θεωρεί την ελληνική άμυνα μέρος της δικής του περιφερειακής ασφάλειας.
Το Αιγαίο ως δοκιμή της νέας αρχιτεκτονικής
Αυτός είναι ο λόγος που το Αιγαίο αποκτά ιδιαίτερη σημασία.
Εάν η ελληνική αποτροπή λειτουργήσει, η «Ασπίδα του Αχιλλέα» θα έχει επιτύχει τον βασικό του στόχο χωρίς να χρειαστεί να χρησιμοποιηθεί σε πόλεμο.
Εάν όμως υπάρξει κρίση, τότε θα δοκιμαστούν τα πάντα:
• η αντοχή της ελληνικής αεράμυνας,
• η διασύνδεση των ισραηλινών συστημάτων,
• η δυνατότητα γρήγορης αναπλήρωσης πυραύλων και ανταλλακτικών,
• η ανταλλαγή πληροφοριών,
• η επιχειρησιακή συνεργασία,
• και τελικά η πολιτική βούληση του Ισραήλ.
Σε αυτή την περίπτωση, το ερώτημα «θα υπερασπιστεί το Ισραήλ το Αιγαίο;» δεν θα είναι θεωρητικό.
Θα αφορά το αν το Τελ Αβίβ θεωρεί ότι μια τουρκική στρατιωτική επιβολή στο Αιγαίο επηρεάζει άμεσα τη δική του στρατηγική θέση στην Ανατολική Μεσόγειο.
Το νέο ισοζύγιο στις περιφερειακές ισορροπίες ισχύος
Η Αθήνα δεν αγοράζει από το Ισραήλ απλώς πυραύλους.
Αγοράζει χρόνο αντίδρασης, αισθητήρες, διασύνδεση, τεχνογνωσία και μια διαφορετική αρχιτεκτονική άμυνας.
Το Ισραήλ, από την πλευρά του, αποκτά έναν στρατηγικό εταίρο στην ευρωπαϊκή πλευρά της Ανατολικής Μεσογείου.
Και η Τουρκία βλέπει να διαμορφώνεται απέναντί της μια σχέση που δεν υπήρχε με αυτή την ένταση πριν από μία δεκαετία.
Το πιο σαφές στοιχείο είναι ότι η «Ασπίδα του Αχιλλέα» δεν σχεδιάζεται μόνο για μια αφηρημένη «περιφερειακή απειλή».
Η ίδια η ισραηλινή αρθρογραφία το συνδέει με την Τουρκία και αναφέρεται στην ανάπτυξη συστημάτων σε ελληνικά νησιά.
Αυτό κάνει το Αιγαίο το πραγματικό πεδίο δοκιμής.
Όχι επειδή έχει αποφασιστεί πόλεμος.
Αλλά επειδή εκεί θα κριθεί εάν η νέα ελληνοϊσραηλινή σχέση είναι απλώς μια σχέση εξοπλισμών ή εάν αποτελεί μηχανισμό αποτροπής με πραγματικές συνέπειες για τον συσχετισμό δυνάμεων Ελλάδας και Τουρκίας.
Και η πιο σημαντική εξέλιξη είναι ότι αυτή η συζήτηση δεν γίνεται πλέον μόνο στην Αθήνα, αλλά και στο Ισραήλ.
www.bankingnews.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.